Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa N. [...] w W., w skardze na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., którą nakazano jej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym, poprzez demontaż 2 sztuk reklam wielkoformatowych - siatek winylowych wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonych na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. J. [...] w W., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podniesiono, że zamontowana siatka pełni funkcję ochronną na czas prowadzonego remontu, chroniąc przechodniów przed odpadającymi fragmentami elewacji budynku. Konieczność wykonania obowiązku narazi Wspólnotę na odpowiedzialność karną oraz odpowiedzialność odszkodowawczą, bowiem skarżąca nie jest właścicielem przedmiotowej siatki.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 731/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie powyższej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji wiązać się będzie ze znacznymi nakładami finansowymi i może spowodować całkowitą utratę płynności finansowej przez skarżącą, co w konsekwencji utrudni lub doprowadzi do zaprzestania jej działalności.
Zażaleniem Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył w całości powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd I instancji dokonał jedynie pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie ocenił, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie się wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie osób trzecich, tj. mieszkańców budynku wielorodzinnego, których lokale zostały zasłonięte przedmiotową reklamą ograniczającą dostęp światła dziennego. Ponadto organ wskazał, że w toku postępowania dowodowego w sprawie nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych dotyczących elewacji budynku a przedmiotowa reklama może przyczyniać się do degradacji substancji budynku.
W odpowiedzi na zażalenie Wspólnota wniosła o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, Sąd może wstrzymać na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji co do zasadności wstrzymania na wniosek Wspólnoty wykonania zaskarżonej decyzji jest słuszne. Sąd ten bez wątpienia przeanalizował przedstawioną w przedmiotowym wniosku sytuację skarżącej Wspólnoty i poprawnie uznał, że niewstrzymanie wykonania decyzji może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków związanych z utratą przez Wspólnotę płynności finansowej, a w konsekwencji utrudnieniem lub uniemożliwieniem prowadzenia przez nią dalszej działalności.
Odnośnie natomiast podniesionych w zażaleniu zarzutów wskazać należy, że okoliczności, które zdaniem organu mają powodować niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków po stronie mieszkańców lokali zasłoniętych przedmiotową reklamą nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Samo stwierdzenie, że przedmiotowa reklama ogranicza dostęp światła dziennego do mieszkań oraz powołanie się na § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) uznać należy bowiem za niewystarczające. Ponadto wskazać należy, że okoliczności wskazane w przedmiotowym zażaleniu przez organ, które nota bene stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, będą przedmiotem rozważań Sądu I instancji podczas badania zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji