Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1896/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. K. (dalej jako skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.
Sąd wskazał, że zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r., którym odrzucono zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej pomimo wezwania zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 12 maja 2016 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego z dnia 22 lipca 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia (postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt. II OZ 310/16), które to zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 maja 2016 r. nie zostało opłacone. Z rejestru opłat sądowych wynikało bowiem, że kwota należnego wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. nie została uiszczona w wyznaczonym do tego terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia. W tej sytuacji Sąd stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił zażalenie.
W zażaleniu skarżący zaskarżył postanowienie z dnia 12 kwietnia 2017 r. w całości. Skarżący podniósł, że błędnie ustalono, iż nie dokonał on wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. wniesionego w dniu 6 lutego 2015 r. Postanowieniem tym Sąd rażąco naruszył normy prawne i odrzucił zażalenie z dnia 6 lutego 2015 r. objęte nieprawomocnym wnioskiem o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kwoty 100 zł. Ponadto wniósł o rozpatrzenie jego zażalenia na postanowienie z dnia 16 marca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy i udzielenie mu zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie zaskarżonego postanowienia z dnia 12 kwietnia 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2).
W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W § 3 natomiast mówi się, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący wnosząc w dniu 6 lutego 2015 r. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r., którym odrzucono zażalenie na postanowienie tego sądu z dnia 26 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinien był uiścić wpis sądowy od skierowanego do sądu zażalenia. Przewodniczący Wydziału dostrzegając ten błąd formalny zażalenia z dnia 6 lutego 2015 r. zarządzeniem z dnia 22 lipca 2017 r., po wcześniejszym prawomocnym rozpatrzeniu wniosku skarżącego w zakresie udzielenia prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt. II OZ 659/15 oddalające zażalenie na postanowienie o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania) wezwał skarżącego do uiszczenia brakującego wpisu od tego zażalenia. Skarżący jednak nie uiścił wpisu a w terminie do jego wniesienia zaskarżył przesłane mu zarządzenie Przewodniczącego. W tej sytuacji NSA dokonał oceny zaskarżonego zarządzenia i oddalił zażalenie stwierdzając tym samym, że zarządzenie było prawidłowe (postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OZ 310/16). Mając to na uwadze Przewodniczący zarządzeniem z dnia 12 maja 2016 r. wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego z dnia 22 lipca 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia. Wskazano tam sposób dokonania zapłaty oraz zastrzeżono termin 7 dni na jej dokonanie oraz określono rygor w postaci odrzucenia zażalenia (k. 208 akt). Zarządzenie to odebrane zostało w dniu 16 maja 2016 r. (zpo k. 210 akt). Sąd w oparciu o informację przekazaną z Oddziału Finansowo - Budżetowego Sądu (k. 212 akt) ustalił, że do dnia 31 maja 2016 r. opłata za zażalenie nie wpłynęła. Wobec tego stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił nieopłacone zażalenie. Nie można zatem czynić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa zaskarżonym postanowieniem. Okoliczność podnoszona w zażaleniu, iż opłacono zażalenie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Kwestia rozpoznania kolejnego wniosku o prawo pomocy nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania powstałego na sute zażalenia z dnia 8 maja 2017 r. i nie mogła być w niniejszym postępowaniu rozstrzygana.
Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając nieopłacone zażalenie na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r.
Zauważyć należy, że jest to kolejne postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżącego na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. Na skutek postanowienia NSA z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II OZ 990/16 poprzednie postanowienie z dnia 15 czerwca 2016 r. w tym samym przedmiocie zostało uchylone z uwagi na wydanie go przed prawomocnym rozstrzygnięciem zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego Jolanty Augustyniak - Pęczkowskiej od rozpoznania sprawy, która mimo to wydała postanowienie z dnia 15 czerwca 2016 r. Sąd I instancji co prawda przed wydaniem postanowienia z dnia 12 kwietnia 2017 r. nie rozpoznał zażalenia skarżącego na postanowienie odmawiające wyłączenia ww. sędziego jednak, zdaniem NSA, nie miało to znaczenia dla prawidłowości wydanego w tym postanowieniu rozstrzygnięcia skoro postanowienie to zostało wydane przez innego sędziego. Należy zatem uznać, że sędzia, którego wyłączenia od rozpoznania sprawy domagał się skarżący postąpił zgodnie z jego żądaniem i nie podejmował czynności w tym postępowaniu i zbędne było rozstrzyganie zażalenia o odmowie wyłączenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.