Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r., (k. 109 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego P. B. o przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych) w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 11 października 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa własności nieruchomości.
.Postanowieniem z dnia 2o kwietnia 2006 r., sygn. akt II OZ 401/06 (k. 132), Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenie P. B. i uchylił w/w postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. W motywach postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek o przyznania prawa pomocy nie był bezprzedmiotowy, gdyż w chwili jego złożenia nie było prawomocne postanowienie o odrzuceniu skargi.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 czerwca 2006 r., (k 146) odmówił skarżącemu P. B. przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2006 r. Sąd Wojewódzki podniósł, iż skarga dotyczy przyznania własności działek, które pozostawione zostały do dożywotniego użytkowania bratu skarżącego – K.B.. w zamian za świadczenia rentowe w trybie ustawy z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Skarżący nie należy do kręgu osób ustawowo uprawnionych do ubiegania się o przyznanie działki dożywotniego użytkowania na własność. Z wnioskiem takim, jak podał Sąd zgodnie z art. 118 ust. 1 i 118 ust. 2,,a" ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, wystąpić może wyłącznie rolnik bądź jego zstępny pod warunkiem, że ów zstępny faktycznie włada daną nieruchomością. W ocenie Sądu Wojewódzkiego skoro skarżący jest bratem (krewnym w linii bocznej) nieżyjącego Konstantego Bazuna to wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a w konsekwencji nie mógł być uwzględniony wniosek o przyznanie prawqa pomocy.
Na powyższe postanowienie z dnia 29 czerwca 2006 r. zażalenie wniósł P. B. domagając się jego zmiany, jako krzywdzącego. W zażaleniu podniesiono skrótowo, iż w razie takiej konieczności przedstawione zostaną dowody w postaci zeznań świadka oraz,,niektórych dokumentów".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie mogło być uwzględnione wobec braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia oraz braku podniesienia jakichkolwiek zarzutów co do zasadności zaskarżonego postanowienia. Skarżący przy tym nie dostrzega motywów, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które stanowiły podstawę odmowy przyznania prawa pomocy.
Podstawą odmowy przyznania prawa pomocy stanowił przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), według którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
W warunkach sprawy zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, że skarga wniesiona przez P. B. jest oczywiście bezzasadna. Skarżący pomija, że nie należy do kręgu osób ustawowo uprawnionych do ubiegania się o przyznanie działki dożywotniego użytkowania na własność, co obszernie uzasadnił Sąd Wojewódzki z powołaniem się na przepisy prawa a do czego nie nawiązuje nawet skarżący w zażaleniu. Zresztą stanowisko takie zajęte zostało już uprzednio w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r II OZ 140/05, przy czym skarżący nie przedstawił jakichkolwiek twierdzeń wykazujących zmianę okoliczności faktycznych.
Stąd też najzupełniej prawidłowe jest stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, o spełnieniu się przesłanek z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniających odmowę przyznania prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy zażalenie należało oddalić, co na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.