Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie oznaczonej sygn. akt II FZ 28/21 oddalił zażalenie H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt III SPP/Wa 280/20 w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 19 sierpnia 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt III SPP/Wa 280/20, utrzymał w mocy ww. zarządzenie.
Skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o braku środka zaskarżenia, wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 października 2020 r. sygn. akt III SPP/Wa 280/20 odrzucił zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2021 r. sygn. akt II FZ 28/21 oddalił zażalenie.
Pismem z 27 marca 2021 r. H.S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 285l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – zwanej dalej: "p.p.s.a."), w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest art. 175 § 1 p.p.s.a, który przewiduje przymus adwokacko-radcowski. To oznacza, że skarga ta musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Jeśli skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymogu sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego, podlega odrzuceniu, o czym przesądza treść art. 285f § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona i osobiście podpisana przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a.
Ponadto wskazać należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona przez skarżącego, nie spełniła także innych wymogów formalnych. Zgodnie z art. 285a § 3 p.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.
Skarżący w swojej skardze nie wskazał na naruszenia przepisów norm prawa Unii Europejskiej, co jest niezbędnym wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia NSA.
Dodatkowo skarga nie spełnia wymogu z art. 285e § 1 pkt 6 p.p.s.a., a mianowicie nie zawiera wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zgodnie z art. 285h § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1 p.p.s.a., jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285f § 3 oraz art. 285h § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia NSA.
Sławomir Presnarowicz Jacek Brolik Dominik Gajewski