Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 kwietnia 2023 r., II SA/Wa 1460/22 oddalił skargę S.E. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 2 czerwca 2022 r., nr 1754 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 19 stycznia 2022 r., nr 286/2022. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zwolnienie skarżącego ze służby pociągnęło za sobą dotkliwe konsekwencje. Skarżący został pozbawiony pracy oraz źródła dochodu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skutki wynikające z wykonania aktu lub czynności już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej.
Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć zatem miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., III OSK 3922/21; z 14 lipca 2020 r., I OSK 882/20; z 12 lutego 2019 r., I OSK 77/19).
W niniejszej sprawie rozkazem personalnym z 19 stycznia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji z 30 stycznia 2022 r., nadając temu orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji. Oznacza to, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został już wykonany – skarżący z 30 stycznia 2022 r. został zwolniony ze służby w Policji. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego jest zatem bezprzedmiotowy.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 19 stycznia 2022 r., nr 286/2022.