Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 345/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę A.H., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu – o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] – przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów.
Od w/w wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazała, że jego wykonanie będzie równoznaczne z całkowitą i definitywną utratą pojazdu, co narazi ją na szkodę majątkową, a także wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Celem omawianej instytucji jest wstrzymanie wykonania aktu do czasu rozpoznania skargi, w przypadku wykazania przez wnioskodawcę, że jego wykonanie mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki powyższe należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Jak wskazano na wstępie przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania skarżącej do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadu, poprzez zagospodarowanie odpadu – o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wysłanego z terytorium USA na terytorium Polski – przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów (posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów) w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Mając na uwadze powyższe zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zachodzi określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zagospodarowanie odpadu, za jaki uznano pojazd marki [...] odbyłoby się poprzez jego demontaż i utylizację części, co de facto oznaczałoby jego zniszczenie (unicestwienie przedmiotu postępowania). Zatem ewentualne uwzględnienie skargi (które może oznaczać, że nie są spełnione warunki do zobowiązania strony do zagospodarowania odpadu), może rodzić konieczność powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem tego postanowienia. Ponowne doprowadzenie pojazdu do stanu sprzed wykonania postanowienia może okazać się niemożliwe.
Skarżąca wskazała, że na skutek wykonania opisanego wyżej postanowienia może zajść w stosunku do niej niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2015 r., II OSK 1402/15, postanowienie NSA z 29 września 2016 r., II OSK 2642/15, postanowienie WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2018 r., postanowienie WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2019 r., IV SA/Wa 461/19, postanowienie WSA w Warszawie, z 24 lutego 2021 r., IV SA/Wa 2767/20).
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.