Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 341/18 po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia pkt 4 wniosku z [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." zobowiązał Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. pkt 4 wniosku z [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] lutego 2018 r. strona skarżąca skierowała do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci:
- 1. kalendarza Ministra od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r. albo wymienienie wszystkich spotkań/wydarzeń z tego okresu poprzez podanie daty, godziny (jeżeli występuje), osób, z którymi odbyło się spotkanie (jeżeli występuje), instytucji, w której odbyło się spotkanie/wydarzenie,
- 2. księgi wyjść/wejść Ministerstwa za okres 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r.,
- 3. rejestru umów za okres od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r. albo podanie adresu publikowania rejestru umów,
- 4. informacji o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa w roku 2017 poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody.
Pismem z [...] kwietnia 2018 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek, wyjaśniając, że:
- 1. Wewnętrzny terminarz spotkań Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie jest dokumentem urzędowym i w świetle art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie stanowi informacji publicznej. Kalendarz jest jedynie narzędziem pomocniczym wspomagającym organizację oraz planowanie pracy i nie jest dokumentem urzędowym. Umieszczenie w kalendarzu terminu konkretnego wydarzenia ma charakter czynności czysto technicznej i nie zaświadcza o stanie faktycznym, tj. o tym, czy z pewnością się ono odbyło lub odbędzie.
- 2. Księga wejść/wyjść do budynku Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu. Ministerstwo Rodziny Pracy i Polityki Społecznej nie ma obowiązku prowadzenia rejestru.
- 3. W załącznikach 1, 2, 3 organ przekazał 3 pliki pdf dotyczące umów zawartych przez MRPiPS w okresie od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r.
- – wykaz umów pozostałych zawartych w okresie od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r.
- – wykaz umów cywilnoprawnych z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej zawartych w okresie od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018r.
- – wykaz umów zawartych w okresie od 22 marca 2017 r. do 9 lutego 2018 r. finansowanych ze środków Funduszu Pracy,
- 4. Przepisy prawa przewidują obligatoryjne utworzenie dla pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej i dla członków korpusu służby cywilnej funduszu nagród w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych z przeznaczeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. Fundusz ten może być podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.
Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę wskazał, że bezspornie wnioskowana przez stronę skarżącą informacja stanowiła informację publiczną. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ nie podołał obowiązkom terminowego udzielenia informacji, względnie odmowy jej udzielenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji przywołanie przez organ normy prawnej regulującej zasady przyznawania nagród nie stanowi realizacji żądania zawartego w pkt. 4 wniosku, w którym strona inicjująca postępowanie domagała się konkretnych danych dotyczących zindywidualizowanych przypadków, w których doszło do przyznania nagród. Odpowiedź udzielona w powołanym piśmie nie zwolniła więc organu z zarzutu bezczynności w sprawie, jako że nie dotyczyła wprost treści spornego pytania. Ponadto z akt postępowania prowadzonego przed organem nie wynika także fakt wydania przez pytany podmiot decyzji administracyjnej, mocą której odmówiłby udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Skargę kasacyjną złożył Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewskazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 21 listopada 2018 r. podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niezawarcie wskazań co do dalszego postępowania w odniesieniu do treści wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 lutego 2018 r.,
- 2. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1830, z późn. zm.), polegające na zobowiązaniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do udzielenia informacji publicznej o: "wydatkowaniu środków publicznych na nagrody", podczas gdy przedmiot wniosku z [...] lutego 2018 r. o udzielenie informacji publicznej obejmował żądanie udzielenia informacji o: "imieniu, nazwisku, kwocie nagrody oraz uzasadnieniu przyznania nagrody", a nie o: "wydatkowaniu środków publicznych na nagrody"'.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 zd. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1830, z późn. zm.), przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że: "imię, nazwisko, kwota nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody" wszystkich pracowników Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stanowi informację publiczną dotyczącą "wydatkowania środków publicznych" i podlega udostępnieniu, podczas gdy informacja o nagrodach otrzymanych przez wszystkich pracowników Ministerstwa, określonych z imienia i nazwiska, nie jest informacją publiczną.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto zwrócono się o zasądzenie zwrotu od skarżącego stowarzyszenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa sądowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie strony skarżącej ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, iż wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, są prawidłowe, zaś organ nie uzasadnił, dlaczego wnioskowane informacje nie wchodzą w zakres prawa do informacji publicznej. Jeśli natomiast organ uznał, że wnioskowane informacje podlegają ochronie ze względu na prywatność, to winien wydać decyzję odmowną.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy rozpoznać na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarżący kasacyjnie Minister kwestionuje zakwalifikowanie przez Sąd żądanej w punkcie 4 wniosku z [...] lutego 2018 r. "informacji o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa w roku 2017 poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody" – jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 u.d.i.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne, należy bowiem podzielić argumentację tego Sądu, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych przepisów jest niezasadny.
Informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą wynagrodzenia wszystkich pracowników Ministerstwa. Wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody za szczególne osiągnięcia) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.). Skoro wynagrodzenia wszystkich pracowników Ministerstwa wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, to należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Wnioskowana przez Stowarzyszenie informacja stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób zatrudnionych w Ministerstwie, jest więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Mieści się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji R.P.
Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że informacja o wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt 1705/17, z 14 października 2019 r. sygn. akt I OSK 4205/18, z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17, z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/16, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2945/16, z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3193/15 i z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2273/15.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest też pogląd odmienny, że informacja o wynagrodzeniach (w tym o nagrodach) pracowników sfery publicznej z żądaniem podania ich imienia i nazwiska nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. w wyrokach NSA z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17 i z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie pogląd ten nie zasługuje na akceptację. Pogląd ten jest oparty na twierdzeniu, że informacja taka nie jest sprawą publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), bowiem dotyczy sprawy prywatnej (ad personam). Tymczasem pojęcia sprawy publicznej nie można wykładać słownikowo, jako sprawy "dotyczącej tylko ogółu". Bowiem taki "komunitarystyczny" kierunek wykładni nadmiernie zawęża prawo dostępu do informacji publicznej, czemu przeciwstawia się dominujące orzecznictwo i doktryna.
Na akceptację nie zasługuje próba zdefiniowania "sprawy publicznej" jako przeciwieństwo sprawy prywatnej, ponieważ to ostatnie pojęcie, jest równie sporne jak pojęcie definiowane. Należy też zwrócić uwagę na odmienne założenie ustawodawcy, który zakresem informacji publicznej objął również informacje ze sfery prywatności. Wynika to wprost z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zatem część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu. Ograniczenie to nie obejmuje informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.). W tych granicach mieści się także wynagrodzenie pracownika i jego składniki. Gdyby ustawodawca nie uznawał części informacji ze sfery prywatności za informację publiczną, stwierdziłby to wprost, że nie stanowią informacji publicznej informacje ze sfery prywatnej.
Podobnie twierdzi M. Bernaczyk, w "Dokument wewnętrzny jako ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji. Rozstrzyganie kolizji w teorii i praktyce prawa, Warszawa 2017 r., s XXV-XV,198-199. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób sformułowania wniosku, przez żądnie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu pracowników (np. podmiotów publicznoprawnych) z podaniem ich imienia i nazwiska (ich personalizację) nie wpływa na to, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 lit. h) u.d.i.p.
Nie można także zaakceptować poglądu, że sposób wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia (w tym nagrody) dla pracowników będących funkcjonariuszami publicznymi jest informacją publiczną a sposób wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia (w tym nagrody) dla pracowników niepełniących funkcji publicznych nie jest informacją publiczną, a do takiej zdaje się sytuacji prowadziłoby zaakceptowanie stanowiska Ministra w niniejszej sprawie, który znaczną część swojej argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę i w skardze kasacyjnej, opiera na ograniczeniu prawa do żądanej informacji publicznej, wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel w jakim jest realizowane.
Ochrona prywatności pracowników w zakresie ujawniania wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia, powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji żądanych informacji, lecz przez ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym do prawa do prywatności. Kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności były przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30).
Przypomnieć trzeba, że zgodnie z powołanym przepisem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które są finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi.
Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Zatem, wnioskując o podanie wysokości nagród przyznanych poszczególnym pracownikom Ministerstwa, wnioskodawca żąda udostępnienia informacji o sprawie publicznej. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, lecz wówczas należy wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Tego wymogu nie spełnił Minister będący adresatem wniosku Stowarzyszenia z [...] lutego 2018 r. (pkt 4). Wobec tego, Minister pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu punktu 4 tego wniosku. Zatem Sąd pierwszej instancji, nienaruszając przepisów art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 i art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p, prawidłowo zobowiązał Ministra do rozpatrzenia punktu 4 wniosku Stowarzyszenia z [...] lutego 2018 r.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie można Sądowi zarzucić, że nie zrealizował niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.
Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 487/08).
Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, Sąd wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia i dlaczego przyjął publiczny charakter wnioskowanej informacji. Jako podstawę prawną takiej kwalifikacji powołał art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i dokonał wykładni tego przepisu. Należy tu zauważyć, że ograniczenie wywodów Sądu w zakresie kwalifikacji żądanej informacji, to niewątpliwie wynik niekwestionowania przez Ministra publicznego charakteru żądanej informacji, przed Sądem pierwszej instancji. Jako podstawę zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, oceny charakteru bezczynności oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd prawidłowo przyjął art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a Natomiast wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie, wynikają z samej treści zaskarżonego wyroku oraz z jego uzasadnienia.
Sąd pierwszej instancji odniósł się do wywodów organu związanych z zastosowaniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i związanym z taką sytuacją obowiązkiem udostepnienia informacji publicznej lub wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. To, że skarżący Minister nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do określenia charakteru żądanej informacji, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.