Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2004 r. /II SA/Kr 1826/00/ oddalił skargę Jana Macieja O. na postanowienie Wojewody M. z dnia 20 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż Jan Maciej O. administrator domu przy ul. J. 9 w K., wystąpił do Prezydenta Miasta K. jako organu właściwego w sprawach architektoniczno-budowlanych o wydanie zaświadczeń potwierdzających samodzielność szeregu lokali mieszkalnych oraz o potwierdzenie samodzielności położonych w suterenie tego budynku lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne /użytkowych/ oznaczonych Nr 8, 9 i 10 na przedłożonej inwentaryzacji architektonicznej z marca 2000 r.
Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 12 maja 2000 r. (...) odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne położonych w suterenie budynku przy ul. J. 9, a oznaczonych na planie inwentaryzacji Nr 9 i 10. Organ odwołując się do przedłożonej inwentaryzacji architektonicznej ustalił, że oznaczone na niej Nr 9 i 10 lokale położone w suterenie o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, nie są wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku, a więc nie spełniają warunków przewidzianych art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1994 r. o własności lokali, a ściana oddzielająca te lokale na planie inwentaryzacji ma charakter ściany projektowanej.
Wojewoda M. w postanowieniu z dnia 20 lipca 2000 r., które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. za własne przyjął ustalenia organu I instancji, że otwór drzwiowy pomiędzy wskazanymi inwentaryzacją lokalami Nr 9 i 10 nie jest zamurowany, a więc nie spełniają one względem siebie przesłanki samodzielności, przedłożona inwentaryzacja natomiast dopiero zawiera propozycję wyodrębnienia lokali. Zdaniem Wojewody organ I instancji miał podstawę do odmowy wydania zaświadczenie potwierdzającego samodzielność tych lokali, co uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OZ w Krakowie na powyższe postanowienie złożył Jan Maciej O. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./. Wskazano, że według inwentaryzacji lokale 9 i 10 wydzielone są z pozostałej powierzchni sutereny ścianami nośnymi. Zarzucono, że ustalenia organu I instancji, jakoby lokale nie były "wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku" jest wadliwe, a przytaczając treść powołanego przepisu zarzucono, że o samodzielności lokali decyduje wyodrębnienie trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub izb, a nie kwestia otworów drzwiowych lub okiennych w tych ścianach. Na rozprawie przez Sądem, skarżący zmodyfikował zarzuty skargi oświadczając, że nie kwestionuje rozstrzygnięcia, gdyż organ nie posiadając własnej dokumentacji technicznej winien odmówić wydania zaświadczenia, lecz kwestionuje uzasadnienie odmowy, gdyż organ nie powinien wzywać skarżącego do sporządzenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, by w oparciu o nią odmówić zaświadczenia. Skarżący przyznał zarazem, że pomiędzy pomieszczeniami mającymi przynależeć do odrębnych lokali istnieje komunikacja.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko, w nawiązaniu do zarzutów skargi, podniesiono, że istota samodzielności sprowadza się do jednoznacznego wyodrębnienia lokali tj. wydzielenia izby lub zespołu izb z pozostałych pomieszczeń zlokalizowanych w danym budynku, a istniejące połączenie funkcjonalne w postaci otworu drzwiowego pomiędzy lokalami Nr 9 i 10 wyklucza możliwość potwierdzenia ich odrębności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż żądanie zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu na cele inne niż mieszkalne w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w związku z treścią art. 2 ust. 3 tej ustawy, ma charakter żądania wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa, gdyż przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia spełnienia przesłanek samodzielności lokalu. W takiej sytuacji powstanie obowiązku organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia, nie jest uzależnione od tego, czy potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wynika z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, lecz czy w ogóle fakt lub stan prawny, który ma być potwierdzony został wykazany przez żądającego zaświadczenia.
Podkreślone zostało w piśmiennictwie /por. Komentarz do KPA, B. Adamiak, J. Borkowski wyd. 3, 2000 r., str. 734/, że postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa, a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na to, iż dotyczy organów administracji publicznej. Nie jest zatem wyłączone w postępowaniu o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa mającego potwierdzić fakty lub stan prawny, żądanie od ubiegającego się o wydanie zaświadczenia, przedstawienia dokumentów sporządzonych na jego koszt na wykazanie tych faktów lub stanu prawnego, które organ ma potwierdzić, mimo nie posiadania przez organ własnych danych opartych na prowadzonej ewidencji, rejestrach czy innych zbiorach danych.
Dopuszczalność takiego rozwiązania przyjęto w piśmiennictwie właśnie w odniesieniu do wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali /por. G. Bieniek, Z. Marmaj, ustawa o własności lokali, Wyd. 2 C.H. Beck 1998, str. 24/
Nie budzi wątpliwości, iż żądanie skarżącego o wydanie zaświadczenia, oparte było właśnie na podstawie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, a skarżący nawet nie twierdzi, by organ dysponował właściwymi danymi mogącymi stanowić podstawę stwierdzenia samodzielności lokali.
W dacie wydania zaskarżonego postanowienia, przepis art. 2 ustawy o własności lokali, od dnia 19 maja 2000 r. stosownie do przepisu art. 1 pkt 1 lit. "a i b" ustawy z dnia 16 marca 2000 r. o zmianie ustawy o własności lokali oraz zmieniającej ustawę o zmianie własności lokali /Dz.U. nr 29 poz. 355/ miał zmienioną treść m.in. przez dodanie ust. 5 i 6. W myśl ust. 5 lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Przepis ust. 6 stanowi, że razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń o których mowa w ust. 5 dokonuje się zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o wyodrębnieniu własności lokalu nie postanowiły inaczej. Wprawdzie przepisy te dotyczą wymogów dokumentacji na potrzeby aktów ustanawiających odrębną własność lokalu, to z ich brzmienia implicite wynika wniosek, że de lege lata również wnoszącego o stwierdzenie samodzielności lokalu, dla którego brak dokumentacji technicznej obciąża koszt jej sporządzenia, co nie oznacza, iż organ pozbawiony jest oceny czy z przedstawionej dokumentacji wynikają fakty, które mają być potwierdzone zaświadczeniem.
Samej okoliczności, że określone żądaniem wniosku o wydanie zaświadczenia lokalu Nr 9 i 10, nie spełniają charakteru samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a w szczególności, że istnieje pomiędzy nimi komunikacja skarżący nie kwestionował. Wyłączenie trwałymi ścianami możliwości przechodzenia z jednego lokalu do drugiego jest jednym z warunków uznania lokalu za samodzielny /por. J. Ignatowicz, Komentarz do ustawy o własności lokali, Wyd. Praw. 1995 str. 26/.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oddalił skargę Jana Macieja O. W dniu 4 października 2004 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Jan Maciej O., który wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie uznał, iż podstawą wydania zaświadczenia w omawianym przypadku są przepisy art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa i art. 2 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 24 czerwca o własności lokali. Sąd stwierdził, że "żądanie zaświadczenia o samodzielności lokalu (...) ma charakter żądania wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa, gdyż przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia spełnienia przesłanek samodzielności lokalu" /str. 6 i 7 uzasadnienia/. Zdaniem pełnomocnika skarżącego stanowisko to jest błędne. Żaden przepis, szczególnie przepisy Kpc o zniesieniu współwłasności, nie wymaga "urzędowego potwierdzenia spełnienia przesłanek samodzielności lokalu". Sąd też żadnego przepisu nie wskazuje. Ustęp 3 art. 2 ustawy o własności lokali wskazuje jedynie formę stwierdzenia samodzielności lokalu /zaświadczenie/ i organ kompetentny do potwierdzenia tego faktu /starosta/, jest to zatem przepis o charakterze jedynie kompetencyjnym. Podstawą do zniesienia współwłasności /ustanowienia odrębnej własności lokali/ w dacie żądania wydania kwestionowanego zaświadczenia były przepisy Kpc o zniesieniu współwłasności, a projektowany podział nieruchomości na części winien być zaznaczony na planie sporządzonym według zasad obowiązujących przy oznaczeniu nieruchomości w księgach wieczystych. Równorzędną podstawą zniesienia współwłasności nieruchomości jest zatwierdzony w trybie uzyskania pozwolenia na budowę projekt podziału nieruchomości. Te same zasady obowiązywały przy zniesieniu współwłasności w drodze umowy notarialnej.
W żadnym przypadku, wtedy i nadal, w postępowaniach tych nie wymaga się zaświadczenia o samodzielności lokali wydanego przez organ nadzoru budowlanego. Stanowisko to utrwalone jest w orzecznictwie:
"Sąd nie jest związany zaświadczeniem organu właściwego w sprawach nadzoru budowlanego. Sąd oceny tej dokonuje samodzielnie, w szczególności może skorzystać z opinii biegłego, specjalisty w zakresie spraw architektoniczno-budowlanych" /postanowienie SN z dnia 6 listopada 2002 r. III CKN 1372/00 - Lex nr 75281 i podobnie w postanowieniu SN z dnia 13 marca 1997 r. III CKN 14/97 - OSNC 1997 nr 8 poz. 115/. Z powyższego wynika, że samodzielna ocena sądu albo zlecona przez sąd opinia biegłego mają na celu jedynie ustalenie czy wskazane lokale mogą stanowić odrębne nieruchomości tj. stwierdzenie czy "lokal (...) jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku (...). Zatem stwierdzenie samodzielności /odrębności/ nie wymaga sporządzenia ani szczegółowej inwentaryzacji ani urzędowego potwierdzenia tego faktu zaświadczeniem. Zarówno sąd jak i biegły mogą ograniczyć swe czynności do oględzin. Pominięcie zaświadczenia o samodzielności lokali w postępowaniu o zniesienie współwłasności byłoby niemożliwe i skutkowało wadliwością lub nieważnością postępowania gdyby jakikolwiek przepis wymagał potwierdzenia samodzielności lokalu w formie zaświadczenia.
Z powyższego, zdaniem pełnomocnika skarżącego, można wysnuć jedyny wniosek: żądanie wydania zaświadczenia oparte jest na drugiej z przesłanek - interesie prawnym wnioskodawcy - tj. na art. 217 par. 2 pkt 2 Kpa. Skoro ustawa o własności lokali pozwala na ustanowienie odrębnej własności samodzielnych lokali, to współwłaściciel nieruchomości ma prawo żądania stwierdzenia spełnienia wymagań ustawowych nieruchomości w formie zaświadczenia od organu właściwego w sprawach nadzoru budowlanego. Skoro podstawą żądania jest art. 217 par. 2 pkt 2 ustawy, to w tym przypadku ma zastosowanie art. 218 par. 1 Kpa "organ (...) obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu". Jednakże "określenie danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji publicznej" /art. 218 par. 1 Kpa/ nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających /wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1997 r. SA/Ł 3105/95 - OSP 1998 z. 6 poz. 106 i wyrok NSA z dnia 3 października 2001 r., I SA 208/01 - Lex nr 54737/.
Wobec powyższego, skoro niedopuszczalne jest wydanie zaświadczenie w oparciu o dane dostarczone przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia, to bez znaczenia jest czy dane ta osoba dostarczyła z własnej woli czy na żądanie organu. W żadnym przypadku zaświadczenie nie może stanowić potwierdzenia informacji pochodzących od wnioskodawcy.
W świetle powyższego, odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mogło stanowić jedynie stwierdzenie, na podstawie "przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego" /art. 218 par. 2 Kpa/, że organ nie dysponuje w swoich ewidencjach, rejestrach i innych danych, informacjami, które mogą stanowić podstawę do stwierdzenia samodzielności wskazanych lokali. Postępowania takiego, co wynika z uzasadnienia postanowienia nie przeprowadzono, a odmowę wydania zaświadczenia ograniczono do dwóch jedynie pomieszczeń i z zupełnie innych powodów.
Wyjaśnienia wymaga modyfikacja skargi o której wzmiankuje Sąd na str.
- Modyfikacja ta nie zmienia meritum skargi. Rozumieć ją należy warunkowo, jako wynikającą z powyższych wywodów dopuszczalność odmowy wydania zaświadczenia w przypadku stwierdzenia braku odpowiedniej dokumentacji w zasobach gminy. Chybiony jest też zarzut Sądu pod adresem skarżącego, że "skarżący nawet nie twierdzi, by organ dysponował właściwymi danymi mogącymi stanowić podstawę stwierdzenia samodzielności lokali". Skarżący nie posiada żadnych instrumentów dla miarodajnego stwierdzenia co organ w swoich zasobach posiada, a organ o czym wyżej, postępowania żadnego w tym zakresie nie przeprowadził. Ponadto zarówno pytania Sądu jak i odpowiedzi skarżącego w powyższym zakresie dotyczyły stanu faktycznego i wiedzy skarżącego w dniu rozprawy.
Błędne jest również stanowisko Sądu, że "nie jest zatem wyłączone w postępowaniu o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa mającego potwierdzić fakty lub stan faktyczny, żądanie od ubiegającego się o wydanie zaświadczenia, przedstawienia dokumentów sporządzonych na jego koszt na wykazanie tych faktów lub stanu prawnego, które organ ma potwierdzić, mimo nie posiadania przez organ własnych danych opartych na prowadzonej ewidencji, rejestrach czy innych danych". Wprawdzie Sąd odnosi to stwierdzenie tylko do art. 217 par. 1 pkt 1, ale zdaniem skarżącego również i w tym przypadku wydanie zaświadczenia w oparciu o dane dostarczone przez wnioskodawcę jest niedopuszczalne. Dał temu wyraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 1997 r./SA/Ł 3105/95 - OSP 1998 z. 6 poz. 106/ "określenie danych znajdujących się w jego posiadaniu", użyte w art. 218 par. 1 Kpa, nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających" oraz podobnie w wyroku z dnia 3 listopada 1999 r. /I SA 80/99 - Lex nr 48667/ "zgodnie z art. 217 Kpa zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Wynika z tego, że organ może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu /art. 218 par. 1 Kpa a contrario/ albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W każdej z powyższych sytuacji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem".
Błędem Sądu jest również twierdzenie, iż dodanie do art. 2 ustawy o własności lokali ustępu 5 i 6 zmieniło cokolwiek w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczeń. Dodane przepisy odnoszą się wyłącznie do postępowania /sądowego lub notarialnego/ podjętego w celu zniesienia współwłasności, a dokumenty sporządzone na użytek tego postępowania stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu i pozostają w księdze wieczystej podzielonej i wydzielonych nieruchomości. Świadczy o tym zarówno zakres wymaganej dokumentacji: "rzut odpowiednich kondygnacji budynku" i "wyrys z operatu ewidencyjnego" jak i przeznaczenie: "załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu". Inwentaryzacja budynku sporządzona na żądanie organu gminy na użytek wydania zaświadczenia pozostała w archiwum gminy.
Ustawa o własności lokali stanowi, że "samodzielnym lokalem (...) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb (...). Ustawa nie zawiera definicji "trwałej ściany". Jednakże z cytowanego przepisu wynika, że to ściana ma być trwała a nie wydzielenie. Przymiotnik "trwała" odnosi się do "ściany". Słownik poprawnej polszczyzny pod redakcją Witolda Doroszewskiego /PWN, Warszawa 1976, s. 794/ w haśle "trwały" zawiera przykład "trwały materiał". Stąd wniosek, że trwała ściana, to ściana wykonana z trwałego materiału. Zatem istnienie drzwi w trwałej ścianie dzielącej wydzielone lokale nie stanowi przeszkody dla uznania, że lokale te /sklepowe/ mogą stanowić odrębne nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego /które Sąd stosował/, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Jan Maciej O. w podstawie kasacyjnej - wskazując art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej mogłaby sugerować, że skarżący domagał się od Naczelnego Sądu Administracyjnego kontroli zaskarżonego wyroku w odniesieniu do bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa materialnego, które ewentualnie mogłyby mieć w sprawie zastosowanie. Otóż pogląd taki byłby nieuzasadniony ponieważ - jak zaznaczono w podstawie kasacji - zarzut naruszenia prawa musi być postawiony w odniesieniu do konkretnej normy prawnej.
Z uwagi na to, że w tym przypadku podstawa kasacyjna odnosząca się do naruszenia prawa materialnego w istocie nie wskazuje normy prawnej, którą zaskarżony wyrok miał naruszyć, Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się tylko do tych zarzutów z tego zakresu, które zostały w miarę skonkretyzowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, iż zarzuty naruszenia prawa postawiono zaskarżonemu wyrokowi w odniesieniu do art. 217 par. 2 i art. 218 Kpa oraz art. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./.
Przepisy art. 217 par. 2 i art. 218 Kpa nie są przepisami prawa materialnego, a należą do grupy przepisów regulujących rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego obowiązującego organy administracyjne przy wydawaniu zaświadczeń. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny będąc w rozpoznaniu sprawy ograniczony granicami skargi kasacyjnej, odniósł się tylko do postawionych w podstawie skargi kasacyjnej, a skonkretyzowanych w jej uzasadnieniu zarzutów do określonych przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali.
Jan Maciej O. wystąpił do Urzędu Miasta K. - Wydział Architektury z wnioskiem opartym na art. 2 ust. 3 cyt. ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali, o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy odnośnie samodzielności lokali we wniosku tym wymienionych, położonych w budynku przy ul. J. 9 w K., przedkładając - zgodnie z żądaniem organu - sporządzoną przez osobę do tego uprawnioną - inwentaryzację i wydzielenie samodzielnych lokali mieszkalnych i użytkowych w budynku położonym w K. przy ul. J. 9.
Powołana ustawa - jak wynika z art. 1 ust. 1 - określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu. Jaki lokal jest lokalem samodzielnym w rozumieniu ustawy, reguluje art. 2 ust. 2 przy czym samodzielność lokalu to znaczy spełnienie przezeń wymagań ustawy, potwierdzić musi zgodnie z ust. 3 art. 2 - starosta w formie zaświadczenia.
Nie ulega zatem wątpliwości, że omawiana ustawa - jak słusznie to podkreślił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku - wymaga potwierdzenia przez organ administracji publicznej samodzielności lokalu. Według ust. 2 art. 2 ww. ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku - izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomocniczymi pomieszczeniami służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkaniowe. Tak więc wyznacznikiem samodzielności lokalu w świetle tego przepisu jest wydzielenie go w obrębie budynku trwałymi ścianami.
Samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy to - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - taki, który jest wydzielony trwałymi ścianami, to znaczy funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z urządzeń znajdujących się w innym lokalu.
Jeżeli - jak w przypadku tej sprawy - między dwoma lokalami, których samodzielność miał potwierdzić organ, istnieje możliwość komunikacji poprzez istniejący między nimi otwór drzwiowy, to nie można tu mówić o samodzielności tych lokali ponieważ nie są one wydzielone - oddzielone od siebie - trwałymi ścianami.
Użyte w art. 2 ust. 2 sformułowanie "wydzielona trwałymi ścianami" odnosi się przede wszystkim do wyodrębnienia lokalu w obrębie budynku w sposób trwały, a nie przejściowy, tymczasowy.
Biorąc pod uwagę, że zakres ustawy jest praktycznie nieograniczony, bowiem na jej podstawie może zostać ustanowiona odrębna własność samodzielnych lokali w każdym budynku, bez względu na to czyją stanowi własność, może się zdarzyć, że organ nie będzie dysponował własnymi danymi, w oparciu o które mógłby potwierdzić samodzielność lokalu. Wówczas należy dopuścić tak jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, możliwość żądania przez organ od wnioskodawcy przedłożenia niezbędnej dla potwierdzenia faktu samodzielności lokalu dokumentacji.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty postawione zaskarżonemu wyrokowi w skardze kasacyjnej nie są zasadne, a zatem nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Z tego względu na podstawie art. 184 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę kasacyjną wniesioną przez Jana Macieja O. - należało oddalić.