Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi S. K. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi: z dnia [...] maja 2001 r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2001 r., nakazującą W. K. rozbiórką wiaty metalowo-drewnianej i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, z dnia [...] kwietnia 2001 r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] lutego 2001 r., nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że co do wiaty stalowo-drewnianej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Według art.37 tej ustawy istniała możliwość nakazania rozbiórki obiektu albo wydania decyzji w trybie art.40. Celowość rozważenia możliwości wydania takiej decyzji istnieje, skoro nie ma jednoznacznego stanowiska co do konieczności rozbiórki.
Wykonane przez W. K. roboty budowlane w budynku gospodarczym, jak dalej stwierdza uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie miały charakteru budowy w rozumieniu art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zm.), uzasadnione więc było zastosowanie trybu przewidzianego w art.50 tej ustawy i wydanie decyzji zobowiązującej W. K. do wykonania określonych czynności. Inwestor wywiązał się z nałożonych obowiązków. Nie było więc podstaw do zobowiązywania inwestora do wykonywania dalszych czynności. Nie wykonanie zaś tych czynności nie mogło stanowić podstawy wydania decyzji o rozbiórce.
W skardze kasacyjnej S. K. zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania przez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia i nie wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy, 2. prawa materialnego przez błędne uznanie, że roboty budowlane nie miały charakteru budowy w rozumieniu art.48 Prawa budowlanego – wnosi o uchylenie wyroku z dnia 4 lutego 2004 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że został naruszony art.138 § 2 kpa, gdyż nie było podstaw do wydania decyzji kasacyjnych. Nie istniała bowiem potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Podkreślono również, że nakaz rozbiórki wiaty był uzasadniony nie tylko treścią art.37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. ale również art.37 ust.2 tego Prawa. Rozbiórkę budynku uzasadniała zaś treść art.48 prawa budowlanego z 1994.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wyroku z dnia 14 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi oddalił skargę S. K. na postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2000 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2000 r. o wstrzymaniu robót budowlanych dotyczących budynku gospodarczego, do którego odnoszą się również wydane w tej sprawie decyzje organu drugiej instancji z dnia [...] kwietnia 2001 r. i pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2001 r. W wyroku tym zostało przesądzone w sposób wiążący w niniejszej sprawie (art.30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm., będący odpowiednikiem art.153 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), że co do tego budynku brak było przesłanek do zastosowania art.48 Prawa budowlanego. Miał natomiast zastosowanie art.50 ust.1 pkt 1 tego prawa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia z dnia 24 sierpnia 2000 r. Już z tej przyczyny nie jest uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art.48 Prawa budowlanego.
Orzeczenie Sądu i poprzedzające je, kwestionowane w skardze, decyzje organów administracji, zawierały rozstrzygnięcia odnoszące się do wiaty, oparte na przepisach także ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Słuszne jest więc wynikające z twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej twierdzenie, według którego przepisy tego Prawa przewidywały możliwość orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego. Chodzi tu istotnie nie tylko o art.37 ust.1, lecz również wskazywany w skardze kasacyjnej art.27 ust.2 Prawa budowlanego z 1974 r. Na podstawie tych przepisów jednak, inaczej niż według art.48 Prawa budowlanego z 1994 r., rozbiórka obiektu budowlanego nie była w każdym przypadku obowiązkowa.
Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art.138 § 2 kpa jest również nieuzasadniony. Jak się powszechnie przyjmuje, zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, decyzja kasacyjna wydana na podstawie tego przepisu ma charakter wyjątkowy. Regułą jest bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Z kolei jednak art.136 kpa dopuszcza przeprowadzenie przez ten organ tylko uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Zestawienie tych dwóch regulacji pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie wydanie decyzji kasacyjnej było uzasadnione.
W odniesieniu do budynku gospodarczego uruchomiono już bowiem tryb określony art.50 ust.1 Prawa budowlanego. Uruchomienie tego trybu wiąże się z dalszymi konsekwencjami przewidzianymi w art.5l tego Prawa. Ten z kolei przepis przewiduje, jak wiadomo, możliwość wydania różnych rozstrzygnięć. Z tym zaś wiąże się potrzeba dokonywania szeregu ustaleń, które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przynajmniej w znacznej części. To samo dotyczy rozstrzygnięcia odnoszącego się do wiaty. Jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie ma wystarczających ustaleń co do konieczności rozbiórki tego obiektu ze względu na niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia w rozumieniu art.37 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Nie jest więc wykluczona legalizacja. Wszystko to zaś nie ma charakteru jednoznacznego, z oczywistych więc przyczyn wymaga dodatkowych ustaleń wiążących się z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.
Z tych wszystkich względów, skoro zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, skargę tę należało oddalić (art.184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).