Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II AKa 255/22
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1 1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1.
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 10 października 2019 roku, sygn. akt III K 23/18.
- 1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny 1.3.
Granice zaskarżenia 1.1.1.
Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒ co do winy
☒ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2.
Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
- – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☒ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów 1.4.
Wnioski
☒ uchylenie
☒ zmiana 2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.
Ustalenie faktów 1.1.3.
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.1.1.
- 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.2.1.
- 1.6. Ocena dowodów 1.1.5.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut 3.1.
Zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającego na uznaniu w pkt 10 wyroku oskarżonego S. Ł. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności w sytuacji, gdy czyn zarzucany oskarżonemu został objęty prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 4 grudnia 2012 roku, sygn. akt III K 116/10, okazał się zasadny.
Natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez uznanie, że oskarżony podejmował zachowania co do których popełnienia nie przyznawał się w toku prowadzonego postępowania, w szczególności co do czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, okazał się niezasadny. Podobnie niezasadne okazały się zarzuty obrazy innych przepisów postępowania wskazanych w apelacji obrońcy w odniesieniu do czynu z punktu IX komparycji wyroku.
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Na wstępie, przed przystąpieniem do oceny zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, w tym w szczególności zarzutu powagi rzeczy osadzonej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., należy przypomnieć w jakiej sytuacji przyszło Sądowi Apelacyjnemu orzekać przy ponownym rozpoznania powyższej sprawy. Otóż ramy ponownego rozpoznania sprawy wyraźnie zakreślił Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 22 marca 2022 r., IV KK 259/21, który zapadł po uwzględnieniu kasacji wniesionej przez obrońcę S. Ł., w zakresie jedynego wyartykułowanego w niej zarzutu naruszenia przez sąd odwoławczy przepisów art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II AKa 9/20. Kasacja dotyczyła wspomnianego wyżej wyroku sądu odwoławczego, którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt III K 23/18.
Sąd Najwyższy przywołanym powyżej wyrokiem z dnia 22 marca 2022 r., IV KK 259/21, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach w zaskarżonym zakresie, to jest co do punktu 2 w tej części tego rozstrzygnięcia, w której utrzymano w nim w mocy rozstrzygnięcie o karze łącznej co do oskarżonego S. Ł. (pkt 11 wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej) oraz w zakresie skazania za czyn opisany w punkcie IX części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej (pkt 10 wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej) i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach w postępowaniu odwoławczym. Innymi słowy mówiąc, Sąd Najwyższy uchylił jedynie orzeczenie w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 258 § 3 k.k., opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, a przypisanego mu w punkcie 10 zaskarżonego wyroku z tą zmianą, iż Sąd I instancji przyjął w kwestionowanym wyroku, że czynu tego oskarżony dopuścił się w okresie od dnia 8 lipca 2004 r. do dnia 18 stycznia 2005 r. Jednocześnie Sąd Najwyższy w związku z uchyleniem tego jednostkowego skazania uchylił orzeczenie o karze łącznej.
Po tym ostatnim orzeczeniu Sądu Najwyższego pozostały do wykonania 3 prawomocnie orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności. Jednak, jak ustalił to sąd odwoławczy, przed Sądem Okręgowym w Bielsku Białej-Białej w sprawie o sygn. akt III K 53/22 w dniu 18 sierpnia 2022 r. zapadł wyrok łączny, którym karą łączną objęto m.in wspomniane wyżej 3 jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnie w sprawie o sygn. akt III K 23/18 i wymierzono skazanemu S. Ł. nową karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, Wspomniany wyrok łączny jest już prawomocny z dniem 24 września 2022 roku, (odpis wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Bielsku -Białej z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt III K 53/22 – karta 15025-15028).
W związku z powyższym kwestia uchylonej przez Sąd Najwyższy kary łącznej przestała być już problemem. Pozostało więc tyko ponowne rozpoznanie przez sąd odwoławczy apelacji obrońcy w zakresie przypisanego oskarżonemu S. Ł. przez Sąd I instancji przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., a więc w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie. Przy czym Sąd Najwyższy wskazał sądowi odwoławczemu dokonanie w pierwszej kolejności kategorycznych ustaleń dotyczących relacji pomiędzy zorganizowaną grupą przestępczą objętą wcześniejszym orzeczeniem w innej sprawie o sygn. akt III K 116/10 i orzeczeniem w powyższej sprawie o sygn. akt III K 23/18 - posiłkując się w tym zakresie uzasadnieniami wyroków: Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 19 października 2019 r., sygn. akt III K 23/18, Sądu Okręgowego w Bielsku Białej z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt III K 116/10 oraz Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. II AKa 159/13 i - dopiero po usunięciu zasygnalizowanych przez Sąd Najwyższy wątpliwości co do tożsamości zorganizowanych grup przestępczych (i w razie potwierdzenia, że w obu postępowaniach przedmiotem rozstrzygnięcia była ta sama zorganizowana grupa przestępcza) - odnieść się do tego, czy w sprawie doszło do zmaterializowania ujemnej przesłanki procesowej określonej w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Jednocześnie Sąd Najwyższy zalecił sądowi ad quem uwzględnić przedstawione w uzasadnieniu zapatrywania prawne co do kryteriów dokonywania oceny istnienia stanu powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do czynu stypizowanego w przepisie art. 258 § 3 k.k. Sąd Najwyższy podzielił pogląd prawny zaprezentowany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I KK 124/10, OSNSK(r) 2011, poz. 289, w myśl którego cyt: "jeżeli aktem oskarżenia prokurator obejmie pewien okres przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, to okoliczność, iż sąd w prawomocnym wyroku skazującym za takie przestępstwo, w następstwie dokonanych ustaleń faktycznych, wyeliminował z opisu czynu przypisanego sprawcy pewien czasowo wyodrębniony fragment tego czynu, prowadzi do niemożności pociągnięcia tego sprawcy do odpowiedzialności karnej w innym postępowaniu o ten pominięty fragment czynu ze względu na przeszkodę w postaci powagi rzeczy osądzonej".
Tym samym Sąd Najwyższy nie podzielił wyeksponowanych w uzasadnieniu uchylonego wyroku Sądu Apelacyjnego implikacji uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. IKZP 15/07 (OSNKW, z. 7-8, poz. 55) w sferze dokonywania ustaleń co do ewentualnego zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej w przypadku występku kwalifikowanego z art. 258 § 3 k.k. Innymi słowy mówiąc, Sąd Najwyższy uznał, że nie jest dopuszczalne cząstkowe orzekanie co do takiego czynu w razie ustalenia, że o poszczególnych interwałach przestępczej działalności oskarżonego orzeczono w ramach - niezachodzącej na siebie - procesowej periodyzacji. Tak więc, Sąd Najwyższy zdecydowanie krytycznie odniósł się do możliwości przeniesienia zapatrywania dotyczącego powagi rzeczy osądzonej wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale o sygn. I KZP 15/07 na grunt przestępstwa stypizowanego w przepisie art. 258 k.k. Wskazał w związku z tym na różnice pomiędzy normatywną konstrukcją czynu ciągłego (tej konstrukcji dotyczyła uchwała o sygn. I KZP 15/07), a przestępstwem trwałym brania udziału w lub kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, które są na tyle doniosłe, że - bez naruszenia fundamentalnych zasad rządzących procesem karnym oraz obowiązującej na gruncie procedury karnej zasady rei iudicatae - nie jest możliwe zastosowanie koncepcji wypracowanej przez Sąd Najwyższy w uchwale z 2007 r. w odniesieniu do konstrukcji normatywnej czynu ciągłego do przestępstwa trwałego z art. 258 § 3 k.k. W przypadku konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 k.k. ustawodawca przyjął fikcję prawną wedle której dwa lub więcej zachowania stanowią jeden czyn.
O ile w wypadku konstrukcji czynu ciągłego dwa lub więcej ontologicznie odrębne zachowania na zasadzie fikcji traktuje się jako jeden czyn, to kryminalizacja występku trwałego przewidzianego w art. 258 k.k. nie jest uwarunkowana zastosowywaniem tego typu kryteriów i przyjęciem fikcji prawnej przez sąd, w efekcie której dwa lub więcej zachowań zostaje połączonych sztucznym węzłem jedności czynu ciągłego. Zachowanie sprawcy dopuszczającego się przestępstwa z art. 258 § 1 czy § 3 k.k. polega na utrzymaniu pewnego ciągłego stanu bezprawności, który przez ustawodawcę został opisany m.in. jako branie, kierowanie lub zakładanie zorganizowanej grupy przestępczej. Tego typu czyn (zachowanie w znaczeniu naturalnym) ma więc - z jednej strony (krótszą lub dłuższą) rozciągłość czasową. Z drugiej zaś strony, nie składa się on z poszczególnych, niewiążących się ze sobą ogniw (tak jak jest w przypadku czynu ciągłego, gdzie ustawodawca uzależnia połączenie poszczególnych zachowań w jedną całość od uprzedniego dokonania przez sąd oceny, czy ziściły się warunki normatywne uzasadniające taki zabieg), które funkcjonują ontologicznie w sposób od siebie odrębny i to dopiero rozstrzygnięcie sądu o ich połączeniu w jedną całość na zasadzie schematu normatywnego przewidzianego w art. 12 k.k. przesądza o istnieniu czynu w rozumieniu prawa karnego. (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2022 r., IV KK 259/212).
Taka sytuacja nie zachodzi w przypadku przestępstwa stypizowanego w przepisie art. 258 k.k. Rozstrzygnięcie sądu nie ma tu charakteru konstytutywnego w sferze problematyki tożsamości czynu w tym sensie, że nie łączy ono sztucznie okresów przestępczej działalności sprawcy w jedną całość (w jeden czyn). Kierowanie lub udział w zorganizowanej grupie przestępczej tym się różni od czynu ciągłego z art. 12 k.k., że ma ono obiektywny charakter, niezależny od ewentualnych ustaleń prawnych dokonywanych przez sąd. „ Nieuwzględnienie zatem przez sąd przy orzekaniu danego okresu uczestniczenia lub kierowania zorganizowaną grupą przestępczą (ontologicznie niezależnego od ustaleń przyjmowanych przez sąd w danej sprawie, obiektywnie istniejącego i dłuższego od okresu objętego rozstrzygnięciem zapadłym w postępowaniu karnym) zamyka w sposób definitywny możliwość procesowego powrotu do orzekania w przedmiocie pozostałych okresów przestępczej działalności oskarżonego (brania udziału, kierowania tą samą zorganizowaną grupą przestępczą) z uwagi na zmaterializowanie się ujemnej przesłanki procesowej skodyfikowanej w przepisie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., na co trafnie wskazano w wyroku Sądu Najwyższego o sygn.. IV KKK 124/10,”(uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2022 r., IV KK 259/212).
Sąd Apelacyjny ponownie rozpoznając powyższą sprawę i kierując szczegółowo opisanymi powyżej zaleceniami i wskazaniami Sądu Najwyższego co do dalszego postępowania, przeanalizował wspomniane powyżej sprawy w których oskarżonemu S. Ł. zarzucono i przypisano zorganizowanie i kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą lub samo kierowanie z inną osoba taką zorganizowaną grupą przestępczą, celem poczynienia kategorycznych ustaleń co do relacji pomiędzy zorganizowanymi grupami przestępczymi objętymi orzeczeniami w tych sprawach, tożsamości tych grup. Z dowodów zgromadzonych w tych sprawach oraz ustaleń sądów co do grup przestępczych, zawartych w uzasadnieniach wyroków w tych sprawach, jednoznacznie, bez cienia wątpliwości, wynika, że chodziło w tych sprawach o tę samą grupę zorganizowaną przestępczą kierowaną przez oskarżonego S. Ł.. Tylko z uwagi na poszczególne decyzje prokuratora, który w różnym czasie kierował do sądu akty oskarżenia dotyczące poszczególnych wycinków przestępczej działalności wspomnianej zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez oskarżonego S. Ł., nie doszło do łącznego rozpoznania w jednej sprawie karnej całej przestępczej działalności wspomnianej grupy.
Jedną sprawę podzielono na dwie. Niejako sztucznie w dwóch aktach oskarżenia rozdzielono jej działalność. Mimo, że z opisy czynów z art. 258 § 3 k.k., zarzucanych oskarżonemu w tych dwóch sprawach różnią się nie tylko okresem działania grupy, ale i zakresem działalności, tj. charakter przestępstw których dopuszczali się jej uczestnicy, to jednak bezspornie z dowodów przeprowadzonych w tych sprawach wynika, że chodzi o tą samą zorganizowaną grupę przestępczą założoną i kierowaną przez oskarżonego S. Ł.. W konsekwencji pierwsze prawomocne skazanie oskarżonego S. Ł. za przestępstwo z art. 258 § 3 k.k. popełnione w okresie od połowy 2003 roku do dnia 7 lipca 2004 roku i od dnia 19 stycznia 2005 do dnia 13 lipca 2005 roku, wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 4 grudnia 2012 roku, sygn. akt III K 116/10, zamienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lipca 2013 roku, sygn. akr II AKa 159/13, zamknęło w sposób definitywny możliwość procesowego powrotu do orzekania w przedmiocie przestępstwa brania udziału, kierowania tą samą grupą samego grupą w okresie od dnia 7 lipca 2004 roku do dnia 19 stycznia 2005 roku, tj. czasookresie objętym zarzutem opisanym w punkcie IX części wstępnej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej o sygn. III K 23/18, zapadłego w niniejszej sprawie i skarżonego przez obrońcę.
Na koniec należy podkreślić, że nie było też najmniejszych wątpliwości, że w zarzucanym oskarżonemu w powyższej sprawie okresie zorganizowana grupa przestępcza funkcjonowała i kierował nią oskarżony S. Ł.. Dowody zgromadzone w powyższej sprawie, szczegółowo przeanalizowane przez Sąd I instancji, jednoznacznie na to wskazywały. Natomiast rgumentacja przedstawiona w apelacji na uzasadnienie, że tak grupa nie istniała, jest jedynie polemika z tym co w oparciu o konkretne dowody ustalił Sąd I instancji. W związku z tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zawarty również w apelacji obrońcy oskarżonego, a dotyczący przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. nie zasługiwał na uwzględnienie. Także zarzut odrazy innych przepisów postępowania, wskazanych w apelacji obrońcy, nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym zakresie przekonuje o tym szczegółowa i przekonujący argumentacja przedstawiona przez Sąd I instancji, którą w pełni podzielił sąd odwoławczy ponownie rozpoznający powyższą sprawę. Należy też zauważyć, że odniósł się do niej szczegółowo sąd odwoławczy poprzednio rozpoznający powyższą sprawę i tego rodzaju zarzuty nie były podstawą kasacji.
Reasumując, Sąd Apelacyjny uznając, że zasadny zarzut apelacyjny naruszenia powagi rzeczy osądzonej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. uchylił punkt 10 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu z art. 258 § 3 k.k., zarzucanego oskarżonemu S. Ł. w punkcie IX części wstępnej wyroku, wobec stwierdzenia, że postępowanie karne, co do tego samego czynu tej samej osoby, zostało prawomocnie zakończone.
Wniosek
Wniosek o uchylenie wyroku i umorzenie postepowania okazał się zasadny.
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Powody uznania wniosku o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenia postępowania przedstawiono we wcześniejszej części formularza.
- 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.8.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany 1.9.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1.
Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił punkt 10 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu z art. 258 § 3 k.k., zarzucanego oskarżonemu S. Ł. w punkcie IX części wstępnej wyroku, wobec stwierdzenia, że postępowanie karne, co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, a kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa.
☒ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
O powodach uchylenia punktu 10 zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania z uwagi na powagę rzeczy osadzonej napisano we wcześniejszej części formularza.
5.3.1.2.1.
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1.
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności punkt 1 in fine oraz punkt 2
Sąd Apelacyjny umarzając postępowanie w zakresie czynu z art. 258 § 3 k.k., kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa. Zasądził też zwrot kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym oraz zwrot kosztów dojazdu obrońcy na rozprawę odwoławczą.
7. PODPIS
SSA Wojciech Kopczyński SSA Michał Marzec SSO-del. Piotr Mika 1.11.
Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika 1
Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja punkt 10 zaskarżonego wyroku,
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒ co do winy
☒ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☒ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☒ uchylenie
☒ zmiana