Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 13

Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 3 października 2014 r., sygn. akt IX Ka 1035/14

IX Wydział Karny OdwoławczyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
3 października 2014 r.
Sąd
Sąd Okręgowy w Kielcach
Wydział
IX Wydział Karny-Odwoławczy
Skład
SSO Marcin Chałoński przewodniczący
SSO Klaudiusz Senator
SSO Adam Zarzycki sprawozdawca
st.sekr.sądowy Anna Niebudek protokolant
Uczestnicy
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Piwko
Rozpoznanie
w dniu 3 października 2014 roku
Sprawa
sprawy A. S. oskarżonego o przestępstwo z art. 190a § 1 kk
Od orzeczenia
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 20 marca 2014 roku sygn. akt II K 243/13

Sentencja

  1. I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
  2. II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. B. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postepowaniu odwoławczym;
  3. III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

A. S. oskarżony był o to, że:

w okresie daty bliżej nieustalonej miesiąca lipca 2012 r. do dnia 19 kwietnia 2013 r. w miejscowości Ł. gm. (...) woj. (...) uporczywie nękał B. S. (1) w ten sposób, że ciągle ją niepokoił, śledził, podglądał i używał wobec niej słów wulgarnych i obelżywych, co wzbudziło u niej poczucie zagrożenia i istotnie naruszyło jej prywatność, tj. o czyn z art. 190a § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie II K 243/13 orzekł co następuje:

  1. I. oskarżonego A. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 190a § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
  2. II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lata,
  3. III. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. B. kwotę 1136,52 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu,
  4. IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego w całości z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę oskarżonego w całości na jego korzyść. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk zarzucił on temu wyrokowi:

  1. 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 i 7 kpk przez dokonanie dowolnej, jednostronnie niekorzystnej oceny zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego, w zakresie dania całkowitej wiary zeznaniom oskarżycielki posiłkowej, pomimo że pozostawały one w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego,
  2. 2. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu występku z art. 190a § 1 kk, pomimo że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego powinien prowadzić do przyjęcia odmiennych ustaleń faktycznych, w tym w szczególności do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego nie stanowi stalkingu w myśl art. 190a § 1 kk.

Podnosząc te zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarte w niej zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mają charakter polemiki ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku i jego uzasadnieniu co do winy oskarżonego. W szczególności apelujący, podnosząc zarzut obrazy art. 4 i 7 kpk, w istocie nie zgadza się z oceną dowodów w sprawie dokonaną przez Sąd, a zwłaszcza z oceną wiarygodności zeznań oskarżycielki posiłkowej. Nie przedstawia jednak przekonywujących argumentów, które podważyłyby tą ocenę, poza swoim przekonaniem, że Sąd niesłusznie uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonej oraz świadków K. S., N. S. i S. W., podczas gdy powinien uznać za wiarygodne odmienne wyjaśnienia oskarżonego. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd I instancji słusznie oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonej B. S.. W sprawach tego rodzaju zeznania osoby pokrzywdzonej mają podstawowe znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności sprawcy.

Ich wiarygodność wymaga zatem gruntownej oceny. Sąd I instancji takiej oceny dokonał. Brak jest podstaw do podważania wiarygodności jej zeznań. Podkreślić należy, że zeznania pokrzywdzonej znalazły potwierdzenie w zeznaniach domowników: K. S., N. S. i S. W., którzy byli świadkami wielu zachowań oskarżonego opisanych w ustaleniach faktycznych. Również relację pokrzywdzonej potwierdziła jej matka, świadek M. N.. Sąd I instancji słusznie więc oparł się także na tych zeznaniach.

Sąd I instancji, opierając się na prawidłowo ocenionych zeznaniach wyżej wymienionych osób, miał prawo dokonać takich a nie innych ustaleń faktycznych. Nie jest więc słuszny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Fakt, iż oskarżony nie przyznał się do winy i zaprzeczał, aby miał się dopuścić opisanych przez Sąd zachowań, nie oznacza że mówi on prawdę, skoro jego wersji nie potwierdza szereg świadków, których zeznania słusznie zostały ocenione jako wiarygodne. Trafnie zatem Sąd nie uznał jego wyjaśnień. Sąd I instancji dokonał także prawidłowej oceny prawnej zachowania oskarżonego uznając, iż wyczerpuje ono znamiona przestępstwa z art. 190a § 1 kk. Sąd odwoławczy ocenę tą w pełni podziela. Brak jest także podstaw do kwestionowania wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, którą należy uznać za adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (art. 437 § 1 kpk, art. 456 kpk). O kosztach wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. t.j., poz. 635) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 t.j.). Oskarżonego zwolniono od kosztów sądowych za postępowanie mając na względzie jego trudną sytuację materialną (art. 624 § 1 kpk, art. 634 kpk).

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.