Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IX Ka 421/15

Uzasadnienie

J. M. oskarżony był o to, że:

1. I. w październiku 2013 r., daty bliżej nieustalonej, w F. gm. R., pow. (...), woj. (...), będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich sygn. akt II K 1163/11 z dnia 12 stycznia 2012 r. za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 6 września 2011 r. do 5 stycznia 2013 r. groził I. M. pozbawieniem życia w celu wywarcia wpływu na zeznania świadka w toczącej się sprawie karnej o sygn. akt II K 720/13, tj. o przestępstwo z art. 245 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,
2. II. w marcu 2014 r., daty bliżej nieustalonej, w F. gm. R., pow. (...), woj. (...), będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich sygn. akt II K 1163/11 z dnia 12 stycznia 2012 r. za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 6 września 2011 r. do 5 stycznia 2013 r. groził I. M. pozbawieniem życia, a z uwagi na sposób i okoliczności w jakich groźba ta była wypowiedziana, wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,
3. III. 7 kwietnia 2014 r., daty bliżej nieustalonej, w F. gm. R., pow. (...), woj. (...), będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich sygn. akt II K 1163/11 z dnia 12 stycznia 2012 r. za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie w okresie od 6 września 2011 r. do 5 stycznia 2013 r. groził I. M. pozbawieniem życia, a z uwagi na sposób i okoliczności w jakich groźba ta była wypowiedziana, wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,
4. IV. w październiku 2013 r., daty bliżej nieustalonej, w F. gm. R., pow. (...), woj. (...), dokonał umyślnego i niehumanitarnego zabicia własnego psa, kundla maści czarnej, w ten sposób, że przy użyciu szpadla zadawał mu uderzenia po całym ciele powodując jego śmierć, przy czym czynu tego dopuścił się ze szczególnym okrucieństwem, tj. o przestępstwo z art. 35 ust. 2 Ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt.

Sąd Rejonowy w Końskich wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r. w sprawie II K 292/14 orzekł co następuje:

1. I. oskarżonego J. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu, stanowiącego występek z art. 245 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 245 kk wymierzył mu karę w rozmiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności;
2. II. oskarżonego J. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt II i III aktu oskarżenia czynów, przy czym ustalił, że czyny te popełnił w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu i kwalifikując je jako ciąg przestępstw z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 91 § 1 kk i za to na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył mu karę w rozmiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności;
3. III. oskarżonego J. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego występek z art. 35 ust. 2 Ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt i za to na podstawie art. 35 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy wymierzył mu karę w rozmiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności;
4. IV. na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk orzeczone w pkt I, II i III wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną w rozmiarze 1 roku pozbawienia wolności;
5. V. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia 7 kwietnia 2014 r. do 25 lipca 2014 r.;
6. VI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. P. kwotę 841, 32 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonego z urzędu;
7. VII. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez oskarżonego i jego obrońcę z urzędu. Oskarżony we własnoręcznie sporządzonej apelacji wskazał jedynie, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji, nie sformułował natomiast żadnych konkretnych zarzutów. Na rozprawie apelacyjnej podniósł, iż Sąd niesłusznie skazał go za groźby pod adresem siostry, przyznał natomiast, że zabił psa, który był chory.

Obrońca oskarżonego zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na jego korzyść. Na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucił on rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, a wyrażającą się orzeczeniem wobec niego kary 1 roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, choć sposób zachowania się sprawcy po popełnieniu przestępstwa - jego częściowe przyznanie się do winy, wyrażona skrucha i pojednanie się z pokrzywdzoną I. M. - przemawiają właśnie za zastosowaniem wobec niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy wymierzenie oskarżonemu takiej kary w formie bezwzględnej byłoby rażąco surowe wobec oskarżonego.

Podnosząc ten zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania bądź kary w zmniejszonym wymiarze 5 miesięcy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

1. I. Odnośnie apelacji oskarżonego:

Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna. Oskarżony nie podniósł w niej żadnych konkretnych zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu Sądu, poza ogólnym stwierdzeniem, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. Oznacza to, że kwestionuje całość orzeczenia Sądu. Brak sprecyzowanych zarzutów nie pozwala jednak Sądowi odwoławczemu szczegółowo odnieść się do zasadności tak sformułowanej apelacji. Wypada więc jedynie stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, zgromadził dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, poddał je właściwej ocenie zgodnie z wymogami określonymi w art. 4 i 7 kpk, zaś swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 kpk. Wnioski Sądu co do winy oskarżonego w zakresie wszystkich przypisanych mu czynów są trafne i znajdują oparcie w należycie ocenionym materiale dowodowym. W szczególności Sąd I instancji słusznie oparł się na zeznaniach świadka I. M., siostry oskarżonego.

Z tych zeznań, trafnie ocenionych jako wiarygodne, bezspornie wynika, iż oskarżony groził jej pozbawieniem życia w opisanych przypadkach, w tym także w celu wywarcia wpływu na jej zeznania w innym toczącym się postępowaniu. Nie ma żadnych podstaw, aby podważać wiarygodność tych zeznań, a Sąd wskazał dlaczego uznał je za wiarygodne. Ocenę tą Sąd odwoławczy całkowicie podziela.

Żadnych wątpliwości nie budzą ustalenia Sądu co do czynu oskarżonego polegającego na zabiciu własnego psa w wyjątkowo okrutny sposób. Okoliczności tego czynu jednoznacznie wynikają z zeznań świadka K. L., w której obecności oskarżony tego czynu dokonał. Podkreślić należy, że z tych zeznań nie wynika, aby pies był chory, jak twierdził oskarżony. Nawet gdyby tak było, to fakt ten nie miałby dla oceny tego czynu żadnego znaczenia.

Kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu czynów nie budzi wątpliwości, a kwestia wymiaru kary zostanie omówiona przy apelacji obrońcy oskarżonego.

1. II. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego:

Apelacja ta o ile doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia okazała się skuteczna. Sąd odwoławczy złagodził bowiem orzeczoną wobec oskarżonego karę łączną do wysokości 8 miesięcy pozbawienia wolności. Odnosząc się do apelacji oskarżonego i jego obrońcy należy przede wszystkim podnieść, iż brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd I instancji trafnie uznał, iż oskarżonemu należy wymierzyć kary po 5 miesięcy pozbawienia wolności za poszczególne przypisane mu przestępstwa. Słusznie podkreślił, iż kary te są adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości, a także spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają osiągnąć wobec oskarżonego.

Również zasadnie Sąd powołał się na znaczną demoralizację sprawcy, uprzednią karalność oskarżonego, brak pozytywnej prognozy oraz wzgląd na społeczne oddziaływanie kary. Słusznie w rezultacie uznał, iż kara o charakterze wolnościowym nie będzie wystarczająca dla osiągnięcia jej celów, a zwłaszcza dla zapobieżenia przestępstwu. Podzielić natomiast należy wywody apelacji co do bezpodstawnego uznania nagminności przestępstw jako okoliczności obciążającej oskarżonego. Okoliczność ta nie wpływa bowiem na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego.

Sąd odwoławczy uznał natomiast, iż orzeczona wobec oskarżonego kara łączna 1 roku pozbawienia wolności jest zbyt surowa. Wprawdzie Sąd podkreślił, iż miał wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary w znaczeniu prewencji ogólnej i indywidualnej, ale nie dostrzegł stanowiska pokrzywdzonej, deklarującej chęć pogodzenia się z bratem. Sąd nie mógł tej okoliczności pominąć. Również nie wziął pod uwagę związku przedmiotowego między czynami przypisanymi oskarżonemu w pkt I i II wyroku, ani też że wszystkie przypisane mu czyny zostały popełnione stosunkowo w krótkim czasie. Okoliczności te należało uwzględnić przy wymiarze kary łącznej.

Natomiast ilość tych czynów oraz fakt, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt III wyroku jest rodzajowo inny od pozostałych, nie uzasadnia zastosowania zasady pełnej absorpcji, co postulował apelujący. Mając te okoliczności na uwadze Sąd odwoławczy uznał, iż kara łączna w rozmiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą dla niego odpowiednią.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok (art. 437 § 1 kpk). O kosztach wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635 t. j. z późn. zm.). Oskarżonego zwolniono od opłaty za obie instancje oraz wydatków za postępowanie odwoławcze, gdyż nie posiada on żadnego majątku i źródeł stałego dochodu (art. 634, 624 § 1 kpk).