Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 16 lipca 2015 r., sygn. akt IX Ka 717/15

Uzasadnienie

K. C. i K. K. (2) oskarżeni byli o to, że:

1. I. w dniu 6 września 2014 r. w O. Św., w woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, używając przemocy wobec P. S. i Ł. J. polegającej na wielokrotnym uderzaniu ich pięściami w okolice głowy, kopnięciu kolanem w twarz Ł. J., zabrali w celu przywłaszczenia wyżej wymienionym pokrzywdzonym pieniądze w łącznej kwocie 35 zł, dwóch telefonów komórkowych marki N. (...) wartości 20 zł, a także dowodu osobistego należących do Ł. J. oraz telefonu komórkowego marki L. (...) wartości 100 zł i papierosów marki (...) o wartości 12,60 zł należących do P. S., przy czym K. C. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 3 lat 2 miesięcy pozbawienia wolności, której przypadł na dzień 25 lutego 2011 r., orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. II K 350/06 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk, natomiast K. K. (2) czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 5 lat pozbawienia wolności, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony w dniu 10 lipca 2013 r., orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 28 marca 2011 r. sygn. II K 1318/10 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 286 § 1 kk, tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;
2. II. w dniu 3 września 2014 r. w O. Św., w woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pokrowca o wartości 80 zł, 4 wędek o wartości 426 zł, parasola o wartości 20 zł, podbieraka o wartości 50 zł, podpórki o wartości 5 zł, kurtki o wartości 10 zł, plecaka z akcesoriami wędkarskimi i okularami z pokrowcem o wartości 50 zł, scyzoryka o wartości 5 zł oraz portfela wraz z pieniędzmi w kwocie 67 zł, wszystko o łącznej wartości 782 zł na szkodę T. K. (1), przy czym K. C. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 3 lat 2 miesięcy pozbawienia wolności, której koniec przypadł na dzień 25 lutego 2011 r., orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. II K 350/06 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk, natomiast K. K. (2) czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 5 lat pozbawienia wolności, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony w dniu 10 lipca 2013 r., orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 28 marca 2011 r. za przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 286 § 1 kk, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie II K 919/14 Sąd Rejonowy w Ostrowcu Św. orzekł co następuje:

1. I. oskarżonych K. C. i K. K. (2), w ramach czynu zarzucanego w punkcie I aktu oskarżenia, uznał za winnych tego, że w dniu 6 września 2014 r. w O., w woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, używając przemocy wobec P. S. i Ł. J. polegającej na wielokrotnym uderzaniu ich pięściami w okolice głowy i kopnięciu kolanem w twarz, zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowy marki N. (...) o wartości 20 zł, pieniądze w kwocie 20 zł, papierosy (...) o wartości 12,60 zł i dowód osobisty na szkodę Ł. J. oraz telefon komórkowy marki (...) o wartości 100 zł i pieniądze w kwocie 15 zł na szkodę P. S., przy czym K. C. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary łącznej 3 lat 2 miesięcy pozbawienia wolności, której koniec przypadł na dzień 25 lutego 2011 r. orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt II K 350/06 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk, natomiast K. K. (2) w ciągu 5 lat po odbyciu kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony w dniu 10 lipca 2013 r. orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt II K 1318/10 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 286 § 1 kk, co stanowi przestępstwo w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył im kary po 3 lata pozbawienia wolności;
2. II. oskarżonych K. C. i K. K. (2), w ramach czynu zarzucanego w punkcie II aktu oskarżenia, uznał za winnych tego, że w dniu 3 września 2014 r. w O., w woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, zabrali w celu przywłaszczenia pokrowiec o wartości 80 zł, 4 wędki o łącznej wartości 426 zł, parasol o wartości 20 zł, podbierak o wartości 50 zł, podpórkę o wartości 5 zł, kurtkę o wartości 10 zł, okulary z pokrowcem o wartości 50 zł, scyzoryk o wartości 5 zł, haczyki o wartości 20 zł, koszyki zanętowe o wartości 9 zł, szpulkę z żyłką o wartości 15 zł, ciężarki o wartości 10 zł, wypychacz do haczyków o wartości 5 zł oraz portfel wartości 10 zł wraz z pieniędzmi w kwocie 67 zł, wszystko o łącznej wartości 782 zł na szkodę T. K. (1), przy czym K. C. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary łącznej 3 lat 2 miesięcy pozbawienia wolności, której koniec przypadł na dzień 25 lutego 2011 r., orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt II K 350/06 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk, natomiast K. K. (2) w ciągu 5 lat po odbyciu kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony w dniu 10 lipca 2013 r. orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt II K 1318/10 za przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 286 § 1 kk, co stanowi przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 278 § 1 kk wymierzył im kary po 1 roku pozbawienia wolności;
3. III. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone wobec oskarżonych K. C. i K. K. (2) jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył im po 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
4. IV. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł od oskarżonych K. C. i K. K. (2) na rzecz pokrzywdzonych Ł. J. i P. S. po 1000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
5. V. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego K. C. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 3 września 2014 r. do dnia 23 lutego 2015 r.;
6. VI. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego K. K. (2) kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 3 września 2014 r. do dnia 5 lutego 2015 r.;
7. VII. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócił Ł. J. telefon komórkowy marki N. (...) szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr II/527/14 - karta 233 akt sprawy;
8. VIII. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócił P. S. telefon komórkowy marki (...) szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr IV/529/14 - karta 237 akt sprawy;
9. IX. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócił K. C. dowody rzeczowe szczegółowo opisane po pozycjami od 1 do 6 w wykazie dowodów rzeczowych nr III/528/14 - karta 239 akt sprawy;
10. X. przyznał od Skarbu Państwa adw. A. G. kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu K. K. (2) z urzędu;
11. XI. przyznał od Skarbu Państwa adw. A. C. kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu K. C. z urzędu;
12. XII. zwolnił oskarżonych K. C. i K. K. (2) od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez oskarżonego K. K. (2) i jego obrońcę z urzędu oraz obrońcę z urzędu oskarżonego K. C..

Oskarżony K. K. (2) we własnoręcznie sporządzonej apelacji zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej pkt I w całości. W swojej apelacji zarzucił on temu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, iż dopuścił się przestępstwa z art. 280 § 1 kk, mimo iż nie stosował żadnej przemocy wobec pokrzywdzonych. Podnosząc ten zarzut wnosił o zmianę tego wyroku i uniewinnienie go od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 kk.

Obrońca oskarżonego K. K. (2) z urzędu zaskarżyła powyższy wyrok w całości na jego korzyść. Wyrokowi temu zarzuciła:

1. - na podstawie art. 438 pkt 1 kpk obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec oskarżonego K. K. (2) w pkt I zaskarżonego wyroku do zachowania tego oskarżonego kwalifikacji z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk mimo braku w zachowaniu oskarżonego znamion tych czynów zabronionych na podstawie prawidłowo dokonanych w tym zakresie ustaleń faktycznych;
2. - na podstawie art. 438 pkt 2 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 kpk naruszenie przepisów postępowania karnego, które mogło mieć wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego złożonego przez K. K. (2) o przesłuchanie w charakterze świadka G. S. na okoliczność bezpośredniej relacji po wydarzeniu z dnia 6 września 2014 r., które to zeznania mogły być pomocne w ocenie zamiaru oskarżonego K. K. (2);
3. - na podstawie art. 438 pkt 3 kpk błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie ustaleń dotyczących zachowania oskarżonego K. K. (2) w czasie zdarzenia z dnia 3 września 2014 r. opisanego w pkt II wyroku poprzez uznanie, że wraz z K. C. dokonał zaboru mienia w postaci sprzętu wędkarskiego będącego własnością T. K. mimo, że K. K. (2) nie wypełnił swym zachowaniem znamion zarzucanego mu czynu.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego K. K. (2) od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego K. C. z urzędu zaskarżyła powyższy wyrok na jego korzyść w części dotyczącej orzeczenia o karze co do pkt I i II części dyspozytywnej wyroku. Na podstawie art. 438 pkt 4 kpk wyrokowi temu zarzuciła rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego K. C. kar, tj.: bezwzględnej kary 3 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany mu w pkt I wyroku oraz bezwzględnej kary 1 roku pozbawienia wolności za czyn przypisany mu w pkt II wyroku poprzez ich daleko idącą surowość, co w konsekwencji powoduje, iż wymierzone oskarżonemu kary nie odpowiadają ich celom zapobiegawczym i wychowawczym oraz są karami niesłusznymi i niesprawiedliwymi, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu przy wymiarze kar właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz jego zachowania po popełnieniu zarzucanych mu przestępstw, a przez to pominięcie okoliczności łagodzących przemawiających po stronie oskarżonego, takich jak szczere przyznanie się do winy, żal i skrucha po popełnieniu przestępstw i w rezultacie błędne uznanie, że po stronie oskarżonego brak jest absolutnie żadnych okoliczności łagodzących oraz podstaw do pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Podnosząc te zarzuty obrońca tego oskarżonego wniosła o:

1. 1. uchylenie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności (pkt III części dyspozytywnej wyroku);
2. 2. w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia (pkt I części dyspozytywnej wyroku) - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie K. C. kary pozbawienia wolności w granicach ustawowego minimum;
3. 3. w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia (pkt II części dyspozytywnej wyroku) - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie K. C. kary pozbawienia wolności w granicach ustawowego minimum;
4. 4. wymierzenie kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacje oskarżonego K. K. (2) i jego obrońcy w części dotyczącej orzeczenia zawartego w pkt I wyroku należy uznać za uzasadnione. Apelacje oskarżonego K. K. (2) i jego obrońcy w zakresie dotyczącym czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku są zbliżone w treści. Oskarżony K. K. (2) we własnoręcznie sporządzonej apelacji zarzucił bowiem, iż Sąd I instancji błędnie przypisał mu popełnienie przestępstwa rozboju, mimo braku ustaleń, iż stosował przemoc w stosunku do pokrzywdzonych oraz że zabrał mienie i dokumenty, a ponadto bezpodstawnie nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka G. S., brata pokrzywdzonego P. S.. Obrońca tego oskarżonego również zarzuciła błędne zastosowanie wobec oskarżonego kwalifikacji prawnej z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk, mimo braku w zachowaniu oskarżonego znamion tych czynów zabronionych.

Apelacjom oskarżonego K. K. (2) i jego obrońcy w tym zakresie nie można odmówić słuszności. Z treści czynu przypisanego oskarżonym w pkt I wyroku wynika, iż obu oskarżonym przypisano działanie wspólnie i w porozumieniu polegające na użyciu przemocy we wskazany sposób i zaborze w celu przywłaszczenia mienia i dowodu osobistego na szkodę pokrzywdzonych i w konsekwencji takie zachowanie zostało zakwalifikowane jako przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Odnosząc się do tych apelacji na wstępie należy podnieść, iż w zakresie dotyczącym oskarżonego K. C., ustalenia faktyczne i kwalifikacja prawna jego czynu nie mogą być i nie są przez apelującego jego obrońcę kwestionowane. Nie jest podważana (przez wszystkich apelujących) jego wersja przebiegu zdarzenia. Odnośnie oskarżonego K. K. (2) w uzasadnieniu wyroku, w ramach ustaleń faktycznych, wskazano (k. 438), że oskarżony K. K. (2), w ramach podziału ról, stał niedaleko i obserwował zajście.

Następnie oskarżony K. C., po pobiciu pokrzywdzonych, zabrał im mienie (telefony, pieniądze i papierosy) oraz dokumenty ((Ł. J.), podając jeden z telefonów (N.) oskarżonemu K. K. (2), który następnie wulgarnie powiedział do K. C. aby oddalili się z tego miejsca. Z niekwestionowanych wyjaśnień oskarżonego K. C. wynika dalej, iż przekazał telefon K. K. (2), gdyż ten dysponował dowodem osobistym, co umożliwiało zastawienie tego telefonu w lombardzie, co też faktycznie miało miejsce.

Z uzasadnienia wyroku wynika dalej, iż ustaleń tych Sąd dokonał na podstawie zeznań pokrzywdzonych oraz częściowo wyjaśnień oskarżonych K. C., w których przyznał się do tego czynu, z wyjątkiem wyjaśnień co do udziału K. K. (2) oraz wyjaśnień oskarżonego K. K. (2), ale tylko w zakresie, w którym nie kwestionował on obecności na miejscu zdarzenia. Sąd wskazał także, iż w jego ocenie przeciwko wyjaśnieniom K. C. co do braku udziału współoskarżonego w rozboju przemawiają zeznania pokrzywdzonych. Z analizy wyjaśnień oskarżonego K. C. wynika, iż obaj pokrzywdzeni wydali mu telefony, z których jeden przekazał K. K. (2).

Z kolei z wyjaśnień oskarżonego K. K. (2) wynika, iż P. S. na jego prośbę sam pożyczył mu telefon (...), natomiast od K. C. otrzymał po zdarzeniu telefon N., który zastawił w lombardzie. Między wyjaśnieniami oskarżonych są więc sprzeczności co do wejścia w posiadanie telefonu (...). Z dość niejasnych zeznań pokrzywdzonego Ł. J. wynika (k. 32), iż oskarżony K. C. zabrał mu telefon N., a P. S. wydał mu swój telefon. Jednak w tych samych zeznaniach znajduje się stwierdzenie, że świadek po zdarzeniu dowiedział się od P. S., że K. C. zabrał mu telefon (...) i pieniądze w kwocie 15 zł. Nie jest więc jasne, czy widział moment wydania tego telefonu oskarżonemu.

Z kolei pokrzywdzony P. S. zeznał (k. 36), iż telefon LG wydał oskarżonemu K. C.. W dalszych zeznaniach (k. 208 i 384) zeznał on, iż na pewno jego telefon znalazł się w posiadaniu oskarżonego K. K. (2), z tym iż momentu przekazania mu telefonu przez K. C. nie widział. Wreszcie z ustaleń Sądu wynika, iż oskarżonemu K. K. (2) odebrano telefon (...) (k. 29 – 30, 439). Bezsporne jest zatem, że w posiadaniu oskarżonego K. K. (2) znalazł się nie tylko telefon N. przekazany mu przez K. C., ale także telefon LG. Ustalenia faktyczne Sądu nie zawierają jednak okoliczności wejścia w posiadanie tego telefonu przez oskarżonego K. K. (2).

Najistotniejszą jednak kwestią podnoszoną w apelacjach oskarżonego K. K. (2) i jego obrońcy jest ocena zamiaru popełnienia rozboju przez tego oskarżonego. Apelujący kwestionują bowiem jak wyżej wskazano rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie. Na podstawie wskazanych wyżej ustaleń Sąd przypisał oskarżonemu działanie wspólnie i w porozumieniu z K. C. w popełnieniu tego przestępstwa. Według Sądu, oskarżony w ramach podziału ról, stał niedaleko i obserwował zajście. Sąd powinien zatem wskazać na jakiej podstawie dokonał takiego ustalenia i z jakich dowodów wynika istnienie takiego porozumienia. Z wyjaśnień obu oskarżonych nie wynika, aby uzgodnili wcześniej dokonanie tego rodzaju przestępstwa i podzielili role w jego realizacji. Z przedstawionego przez pokrzywdzonych Ł. J. i P. S. przebiegu zdarzenia i udziału w nim obu oskarżonych nie wynika na czym miałby polegać udział oskarżonego K. K. (2) w przestępstwie rozboju.

Pokrzywdzeni nie wskazali, aby wziął on czynny udział w ich biciu, przeszukiwaniu i zaborze mienia. Świadek Ł. J. wręcz zeznał, iż ze strony oskarżonego nie było żadnej agresji, a nawet uspokajał on K. C.. Z zeznań pokrzywdzonych, a zwłaszcza P. S. nie wynika, aby oskarżony przytrzymywał go, zastawiał drogę ewentualnej ucieczki, wypowiadał jakieś groźby, czy też gestami nie pozwalał odejść z miejsca zdarzenia. Świadek P. S. twierdził, iż czuł się bezbronny, ale na skutek zachowania oskarżonego K. C.. Sąd w uzasadnieniu wyroku (k. 446) stwierdził wprawdzie, że oskarżony stał w niedalekiej odległości i obserwował początkową fazę zajścia, by później do niego aktywnie się włączyć, ale nie wskazał na jakiej podstawie wysnuł taki wniosek. Zeznania obu pokrzywdzonych nie wskazują bowiem na aktywny udział oskarżonego w tym przestępstwie. Uzasadniając dlaczego przypisał oskarżonemu przestępstwo rozboju Sąd oczywiście słusznie wyjaśnił na czym polega współsprawstwo, m.in. wskazując w odniesieniu do oskarżonego, iż oskarżony nie musiał wykonywać fizycznie jakichkolwiek czynności, bić pokrzywdzonego i zabierać mienia.

Nie wyjaśnił jednak na jakiej podstawie doszedł do przekonania, iż „ oskarżony swoją obecnością zwiększał stan zagrożenia dla pokrzywdzonych, a jego pozorny brak zaangażowania miał na celu ułatwienie zadania drugiemu, młodszemu i agresywnemu sprawcy ”. Jak już nadmieniono z zeznań P. S. nie wynika, aby w jakikolwiek sposób był zastraszony przez tego oskarżonego, aby czuł się przez niego zagrożony i obawiał się go. Ustalenie Sądu powinno być zatem poprzedzone wyjaśnieniem tych okoliczności, jednak tak się nie stało. Sąd nie zwrócił również uwagi na fakt posiadania przez oskarżonego K. K. (2) także telefonu LG należącego do P. S., a wyjaśnienie tej okoliczności mogło mieć istotne znaczenie dla oceny zamiaru oskarżonego. Oskarżony K. C. twierdził bowiem, iż przekazał K. K. (2) jedynie telefon N. w celu zastawienia go w lombardzie, gdyż sam nie miał dowodu osobistego. Nie było mowy o telefonie LG zabranym P. S..

Również z uzasadnienia nie wynika, na jakiej podstawie Sąd przypisał oskarżonemu także popełnienie przestępstwa z art. 275 § 1 kk. Należy przypomnieć, że zabór dokumentów przez oskarżonego K. C. miał miejsce w końcowej fazie zdarzenia i nie jest pewne czy oskarżony K. K. (2) w ogóle miał świadomość wykonywania takiego czynu przez współoskarżonego.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji w ramach przypisanego oskarżonemu K. K. (2) działania wspólnie i w porozumieniu powinien więc doprecyzować na czym polegał jego udział w przestępstwie rozboju i zaboru dokumentów, na jakiej podstawie ustalił, że oskarżony swoją obecnością zwiększał stan zagrożenia dla pokrzywdzonych i czy obejmował swoim zamiarem wszystkie znamiona przestępstwa rozboju i zaboru dokumentów oraz czy miał świadomość wspólnego wykonywania tego przestępstwa, uwzględniając wyżej przedstawione uwagi. Sąd I instancji rozważy także celowość przesłuchania świadka G. S. co do jego wiedzy o przestępstwie na szkodę P. S..

Sąd rozpoznając ponownie sprawę powinien mieć na względzie także zakaz reformationis in peius w zakresie dotyczącym ustaleń faktycznych (art. 443 kpk). Jeśli okaże się, że ustalenia Sądu nie pozwolą na przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1kk, to Sąd rozważy możliwość przypisania oskarżonemu innego przestępstwa. Dotychczasowe ustalenia wskazywałyby bowiem na popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 kk, z zastrzeżeniem iż nie wyjaśniono kwestii posiadania przez oskarżonego telefonu należącego do P. S.. Wprawdzie apelacja obrońcy oskarżonego K. C. nie dotyczyła całości wyroku, a jedynie kary, to jednak Sąd odwoławczy zdecydował się na uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia w pkt I odnośnie przestępstwa z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w stosunku do obu oskarżonych. Obu oskarżonym zarzucono działanie wspólnie i w porozumieniu, a więc celowe jest ustalenie zakresu ich odpowiedzialności w jednym postępowaniu.

Nie zasługują natomiast na uwzględnienie apelacje obrońców oskarżonego K. K. (2) i K. C. w zakresie dotyczącym czynu z pkt II zakwalifikowanego jako przestępstwo z art. 278 § 1 kk. Obaj oskarżeni nie kwestionowali rozstrzygnięcia Sądu co do winy w tym zakresie. Natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podnoszony w apelacji obrońcy oskarżonego K. K. (2) nie jest trafny. Sąd I instancji, na podstawie relacji świadków T. K. (1), A. M. i częściowo wyjaśnień oskarżonych K. C. i K. K. (2), miał podstawy do przypisania obu oskarżonym popełnienia tego przestępstwa. Z zeznań pokrzywdzonego T. K. (1) bezspornie bowiem wynika, że za nim do windy weszło dwóch mężczyzn, jeden z nich zabrał pokrowiec z wędkami, a drugi zabrał plecak wędkarski. Jego relację w szerokim zakresie potwierdziła świadek A. M.. Widziała ona jak z windy wybiega dwóch mężczyzn, a jeden z nich trzyma pokrowiec na ramieniu, nie zauważyła czy drugi mężczyzna posiadał jakieś rzeczy.

Świadek rozpoznała oskarżonych poszukując sprawców na osiedlu, a z zeznań świadka R. S., funkcjonariusza Policji zatrzymującego oskarżonych wynika, iż K. C. miał przy sobie pokrowiec z wędkami, a K. K. (2) posiadał skradziony plecak wędkarski. Trzeba dodać, iż obaj oskarżeni w swoich pierwszych wyjaśnieniach przyznali się do popełnienia tego czynu, a ich wyjaśnienia zgodne są z relacjami T. K. (1) i K. K. (2). Wina obu oskarżonych nie może więc budzić wątpliwości.

Sąd odwoławczy podziela argumenty Sądu I instancji przemawiające za wymierzeniem obu oskarżonym kar po 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo przypisane im w pkt II wyroku. Faktem jest, że obaj oskarżeni początkowo przyznali się do popełnienia zarzucanego czynu. Jednak w dalszej fazie postępowania, K. K. (2) nie przyznał się do winy, a K. C. wyraźnie starał się pomniejszyć odpowiedzialność K. K. (2), twierdząc że plecak wędkarski przekazał mu dopiero w okolicy szkoły, a nie jak twierdził wcześniej w czasie ucieczki po schodach. Trudno więc uznać ich wyjaśnienia za szczere i konsekwentne. Podzielić należy ocenę Sądu co do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonych, zwłaszcza zuchwałość działania. Trafnie Sąd uznał, iż obaj oskarżeni są osobnikami zdemoralizowanymi i stanowią zagrożenie dla porządku prawnego. Słusznie podkreślił ich skłonność do nadużywania alkoholu oraz uprzednią karalność.

Powyższe okoliczności przemawiały więc za orzeczeniem wobec nich kary pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku. Karę w tym rozmiarze zważywszy na wskazane okoliczności trudno uznać za rażąco niewspółmiernie surową w stosunku do obu oskarżonych. Apelacja obrońcy oskarżonego K. C. nie zasługuje w tym zakresie na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok w części co do pkt I w stosunku do obu oskarżonych i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 437 § 2 kpk), utrzymując go w mocy w pozostałym zakresie (art. 437 § 1 kpk). O zaliczeniu oskarżonym na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności orzeczono na podstawie art. 63 § 1 kk. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym przez obrońców z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 635 t. jedn. z późn. zm.) i § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

SSO K. Sajtyna SSO E. Opozda-Kałka SSO A. Zarzycki