Uzasadnienie
A. B. został oskarżony o to, że:
- III. W dniu 27 marca 2016 roku na ul. (...) w B., woj. (...) prowadził pojazd osobowy marki C. (...) nr rej (...) znajdujący się w stanie nietrzeźwości – posiadając w wydychanym powietrzu: I badanie 1,31 mg/l, II badanie 1,32 mg/l, alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym będąc poprzednio już skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. sygn.. akt. (...) z dnia 18 października 2011r. za prowadzenie samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a§4 kk
- IV. W dniu 28 marca 2016roku w B., woj. (...) znieważył słowami powszechnie uważanymi za obelżywe funkcjonariusza policji sierż. I. Ł. oraz funkcjonariusza policji sierż. M. S., podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych tj. o czyn z art. 226 § 1 kk
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 27.03.2016 r. około godz. 22:20 oskarżony A. B. wsiadł do samochodu M-ki C. o nr rej (...) zaparkowanego na parkingu przy ul. (...) w B. na wysokości budynku nr (...) na miejscu kierowcy i po uruchomieniu pojazdu wyjechał z parkingu.
Sytuację tę widziała kierowca innego pojazdu stojąca wówczas na parkingu.
Widząc oskarżonego, które wówczas sprawiał wrażenie osoby mocno nietrzeźwej i wykonującej manewry na parkingu telefonicznie skontaktowała się z KPP, gdy oskarżony odjeżdżał z parkingu pojechała za nim aż do ul (...),gdzie oskarżony wjechał i zatrzymał się,zaraz po tym nadjechał zawiadomiony patroli policji, który podjął interwencję wobec oskarżonego siedzącego wciąż w samochodzie na miejscu kierowcy z kluczykami w ręku. Pojazd miał wyłączony silnik i włączone światła mijania. Ponieważ od oskarżonego funkcjonariusze wyczuli wyraźną woń alkoholu to dokonali pomiaru stanu jego trzeźwości.W celu wykonania badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oskarżony udał się z funkcjonariuszami policji do radiowozu.
Oskarżonego poddano badaniu urządzeniem (...) o nr. (...), które o godzinie 22: 32 dało wynik – 1,31 mg/l, kolejne o godzinie 22:47 dało wynik – 1,32 mg/l.
Oskarżony odmówił podpisu na protokole twierdząc, że NIE zgadza się z wynikami. W związku z tym przewieziono go do do KPP B., gdzie został przebadany urządzeniem ALKOMAT nr (...) na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które o godz. 23: 17 dało wynik – 2, 52 ‰, kolejne o godzinie 23:20 dało wynik 2,55 ‰. Z badania sporządzono protokół, którego podpisania oskarżony odmówił, żądając wykonania badania krwi. W tym celu udano się z oskarżonym do B. B. ul. (...). Na miejscu personel szpitala pobrał od oskarżonego trzy próbki krwi, a lekarz dyżurujący stwierdził brak przeciwwskazań do osadzenia oskarżonego w (...) B..
W czasie procedur medycznych związanych z poborem krwi oskarżony zachowywał się agresywnie w stosunku do funkcjonariuszy policji, używał słów powszechnie uważanych za obelżywe, tj.,,kurwa”,,,chuj”,,,Ty debilko”,,,jebana blondynko”. Pomimo ostrzeżenia oskarżonego o możliwości odpowiedzialności karnej za znieważenie funkcjonariusza oskarżony stał się jeszcze bardziej agresywny. Założono mu kajdanki (ściągnięte wcześniej na czas pobierania pierwszej próbki krwi) i udano się z oskarżonym do radiowozu, gdzie pobrano następne próbki. Oskarżony w dalszym ciągu znieważał funkcjonariuszy, zachowywał się agresywnie także wobec pielęgniarki, w związku z tym użyto środków przymusu bezpośredniego celem umożliwienia przeprowadzenia badania. Oskarżony nie reagował na wezwania do zachowania zgodnego z prawem i ostrzeżenia o użyciu Środków przymusu bezpośredniego, zaczął zachowywać się spokojnie dopiero przy pobieraniu ostatniej próbki.
Przeprowadzone badania na zawartość alkoholu etylowego w próbkach krwi wskazały kolejno: w pierwszej próbce pobranej od oskarżonego o godzinie 23:55 - 2,6 ‰ alkoholu etylowego, w kolejnej pobranej o godz. 0:55 – 2,4 ‰, w ostatniej pobranej o godz. 0:25 – 2,5 ‰. Oskarżony odmówił podpisania dwóch pierwszych protokołów badania, podpisał jedynie ostatni.
Oskarżony został zatrzymany
Na drugi dzień 28.03.2016 oskarżony o godz. 8.00 był jeszcze nadal w stanie nietrzeźwym,gdyż wynik badania wskazywał 0,58 mg/l
Dowód:
protokół przesłuchania świadka R. B. - k.7, protokół badania na alkomacie – k.3, protokół oględzin płyty CD, nagranie z monitoringu, zdjęcia– k.42- 43, 47-54 protokół badania na alkomacie – k.5, sprawozdania i protokoły z przeprowadzonych badań próbki krwi – k.57 – 63, protokół przesłuchania świadka I. Ł. – k. 14-15, protokół przesłuchania świadka – M. S. – k. 10-11.
protokół badania na alkosensorze – k.19 protokół zatrzymania –k. 20
Oskarżony urodził się (...) – wykształcenie zawodowe, rozwodnik, żyje obecnie w konkubinacie, pracuje w sektorze budowlanym (murarz) – uposażenie 1400 zł netto miesięcznie. Ma na utrzymaniu konkubinę i jej czwórkę dzieci.
Oskarżony nie przyznał się do stawianego mu zarzutu odmówił składania wyjaśnień na etapie postępowania przygotowawczego Na rozprawę na stawił się
Dowód:
protokół przesłuchania podejrzanego – k.23,.
Oskarżony był wcześniej karany, w tym dwukrotnie za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k.:, a to dnia 12.09.2007 r. wyrokiem w sprawie (...), którym został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii na okres 5 lat oraz kwotę 100 zł świadczenia pieniężnego. Kara ta nie została zarządzona do wykonania, środek karny zakazu prowadzenia pojazdów został wykonany. Skazany nie zapłacił świadczenia pieniężnego do dnia wydania wyroku w przedmiotowej sprawie.Nadto był skazany wyrokiem SR w Nysie z dnia 18.10.2011 r. w sprawie (...) za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. i art. 244 k.k. przy zastosowaniu 11 § 2 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, 300 zł świadczenia pieniężnego środek karny zakazu prowadzenia pojazdów został wykonany Skazany nie zapłacił świadczenia pieniężnego do dnia wydania wyroku w przedmiotowej sprawie.
Dowód:
dane o karalności – k.34, odpis wyroku (...) – k. 69, odpis wyroku (...) – k. 65.
Informacja z SR N. –k. 69
Sąd Rejonowy zważył, co następuje
W świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie zarówno wina, jak i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych jemu czynów nie budzą wątpliwości Sądu.
Dokonując ustaleń w zakresie stanu faktycznego, Sąd główne ustalenia poczynił w oparciu o zeznania świadka R. B., która od początku, tj. od chwili wejścia oskarżonego do pojazdu do chwili jego zatrzymania się i podjęcia interwencji przez funkcjonariuszy widziała kierowany przez oskarżonego pojazd. Nie tylko z zeznań tego świadka,ale także z nagrań z monitoringu wynika jednoznacznie, że pojazd był w ruchu. Widać bowiem wjeżdżający w ul. (...) pojazd, który nie wyłącza świateł i stoi. Gdy w środku pojazdu na chwilę zapaliło się światło ewidentnie widać w nim tylko 1 osobę Z pojazdu w tym czasie nikt nie wychodzi, a następnie pojawia się patrol policji podejmujący czynności wobec kierowcy.
Sąd uznał za oczywiste i nie budzące wątpliwości, (mimo negacji przez oskarżonego), że osoba zatrzymana przez policjantów (poddana następnie badaniom na stan trzeźwości) była uprzednio kierowcą pojazdu widocznego na monitoringu i tą samą osobą, która weszła do pojazdu na ul. (...) i za którą jechała świadek G. B..
Powyższe prowadzi do wniosku, że to oskarżony był kierowcą pojazdu,czyli poruszał się pojazdem mechanicznym w ruchu drogowym. Jednocześnie wyniki jego kilku badań wskazują w sposób niekwestionowany, że w czasie jazdy był w stanie nietrzeźwym. Badania te –zarówno wydychanego powietrza, jak i krwi, wykonane zostały w niewielkiej odległości czasowej od zatrzymania oskarżonego i sąd nie miał żadnych wątpliwości co do ich wiarygodności.
Stąd też opierając się na dokonanych ustaleniach, Sąd uznał, iż oskarżony swoim czynem, polegającym na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości samochodu osobowego w ruchu lądowym będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Nysie sygn. akt (...) z dnia 18.10.2011 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 4 kk. Przy czym działał on umyślnie co można wywieść z okoliczności sprawy. Skoro był w stanie nietrzeźwym z wynikami jak w badaniach, to musiał wcześniej spożywać znaczną ilość płynów zawierających alkohol, a czyniąc to i następnie wsiadając do pojazdu i kierując nim musiał wiedzieć, że jest nietrzeźwy. Z danych zawartych w protokołach badania trzeźwości oskarżonego (mimo,że nie podpisane) zawarte są informacje, które według sądu pochodziły od oskarżonego, o spożywaniu przez niego alkoholu w krótkim czasie przed jazdą.
Poza tym świadek R B. stanowczo zeznała, że mężczyzna,zanim wszedł do pojazdu i nim odjechał – idąc parkingiem sprawiał wrażenie osoby nietrzeźwej, co było przyczyną zawiadomienia Policji przez świadka. Zdaniem sądu subiektywne wrażenie świadka potwierdzone zostało wynikami badań oskarżonego.
Za przypisany w/w czyn Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 kk, tj orzekając karę w takim wymiarze, aby kara ta była adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, szkodliwości społecznej jego czynu, jak również czyniła zadość wymogom w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Sąd miał przede wszystkim na uwadze okoliczności sprawy,w tym przede wszystkim ilość stwierdzonego alkoholu w wydychanym powietrzu i we krwi, a więc stan nietrzeźwości, który była bardzo duży, pojazd jakim poruszał się, tj. pojazd mechaniczny oraz fakt poruszania się po drodze publicznej.
Sąd wziął pod uwagę także uprzednią karalność oskarżonego w tym za tego samego rodzaju przestępstwo, co świadczy,że oskarżony lekceważąco podchodzi do uprzednich skazań i nie wyciąga żądnych wniosków nadal naruszając w tym zakresie obowiązujące reguły prawa.
Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu 1 dzień zatrzymania w sprawie, dokonanego w okresie wskazanym w protokole jego zatrzymania.
W związku z tym Sąd uznał, że należy oskarżonego ukarać bezwzględną karą pozbawienia wolności, gdyż uprzednie kary z warunkowym zawieszeniem nie były skutecznie, skoro oskarżony ponownie jeździ pojazdem w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Sądu oskarżonego należy wyeliminować z ruchu drogowego nie tylko zakazem prowadzenia pojazdów, lecz fizycznie poprzez osadzenie w ZK,aby nie stwarzał zagrożenia w ruchu drogowym dla innych jego uczestników. Być może tak surowa kara wpłynie na niego wychowawczo, a na pewno ograniczy jego dostęp na ten czas do alkoholu i da oskarżonemu czas do przemyśleń swojego zachowania.
W oparciu o treść art. 42 § 3 Sąd nie orzekł jeszcze wobec oskarżonego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, dostrzegając wyjątkowość sytuacji procesowej w przypadku oskarżonego. Wprawdzie oskarżony był karany za przestępstwo z art. 178a§1kk, ale kary te –w warunkowym zawieszeniu ich wykonania nie zostały zarządzone do wykonania, a okresy próby orzeczone tymi wyrokami minęły, jak też upłynęły okresy orzeczonych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. W takich okolicznościach w/w wyroki nadal obciążają go na jego niekorzyść i nie dochodzi do zatarcia skazania (które miałby miejsce pod rządem starych przepisów) tylko z powodu braku zapłaty zasądzonych świadczeń pieniężnych.
Wobec tego Sąd uznaje,że w tych okolicznościach można oskarżonemu mimo wszystko dać jeszcze szansę na wykazanie poprawy i zmiany swego zachowania nie orzekając jeszcze obecnie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd, podejmując taką decyzję wziął pod uwagę fakt, że oskarżony zamieszkuje z dala od miejsca pracy i ma na utrzymaniu konkubinie dzieci. Jest osobą młodą, ma lat 40 i być może, po wykonaniu kary orzeczonej niniejszym wyrokiem i upływie okresu orzeczonego nim 5-letniego zakazu, zreflektuje się i zmieni swoje postępowanie, a prawo jazdy, które po tym czasie sobie wyrobi, umożliwi mu zarobkowanie i zaspakajanie potrzeb rodziny.
Nadto Sąd orzekł obligatoryjne świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 złotych, a zatem w najniższej z możliwej wysokości. Zdaniem Sądu orzeczone świadczenie w w/w wysokości jest wystarczające dla realizacji celu prewencyjnego i orzeczone w granicach możliwych do zapłaty przez oskarżonego w ciągu 10 najbliższych lat. Jednocześnie zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu prawa jazdy, o ile posiada (bo mógł je wyrobić i nim dysponuje).
W zakresie drugiego z zarzutów sąd oparł się na również na osobowych źródłach dowodowych, jakimi są zeznania świadków: I. Ł. i M. S. Analiza materiału dowodowego pod kątem popełnienia czynu objętego drugim zarzutem oskarżenia również nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżony jest sprawcą przypisywanego mu w tej części czynu. Zarówno zeznania świadków funkcjonariuszy oraz zapisy w protokole pobrania krwi wskazują jednoznacznie na agresywne zachowanie właśnie oskarżonego, który wielokrotnie znieważył słowami powszechnie uważanymi za obelżywe funkcjonariusza policji sierż. I. Ł. oraz funkcjonariusza policji sierż. M. S. w czasie pobytu w szpitalu przy wykonywanych badaniach.
Wskazane powyżej dowody uzupełniają się wzajemnie dając pełny i szczegółowy obraz wydarzeń. Tak więc stan faktyczny w tym zakresie jako bezsporny i nie wymaga szerszego uzasadniania. Nie budzi również wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przedmiotowych czynów zabronionych umyślnie. Znieważanie funkcjonariuszy policji powtarzało się, oskarżony nie reagował na ostrzeżenia, a wręcz stawał się jeszcze bardziej agresywny. Oskarżony czynem opisanym w punkcie II oskarżenia wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. Funkcjonariusze policji mieszczą się bowiem w zakresie definicji funkcjonariuszy publicznych, zgodnie z art 115 § 13 k.k. Nie budzi też wątpliwości, że oskarżony dopuścił się czynu zabronionego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez policję.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu za ten czyn karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł każda.
Ponieważ oskarżony pracuje i zarobkuje Sąd uznał, że ma możliwości finansowe pozwalające na obciążenie go kosztami postępowania Dlatego działając na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 i art.3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 331,16 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków oraz opłatę w wysokości 220 zł.