Uzasadnienie
zakres pisemnego uzasadnienia ograniczono na podstawie art. 422 § 2 KPK z uwagi na to, że wniosek obrońcy dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia o orzeczonej wobec oskarżonego D. M. nawiązce
D. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13§1 kk w zw. z art. 279§1 kk i art. 288§1 kk w zw. z art. 11§2 kk polegającego na tym, że w dniu 14 listopada 2017r. w godz. 2.00-3.00 w G. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z W. M. usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do mieszkania nr (...), w ten sposób, że przy użyciu klucza w posiadaniu którego był nielegalnie otworzył drzwi wejściowe i wszedł do mieszkania z zamiarem zaboru w celu przywłaszczenia metalowej wanny orz żeliwnego grzejnika z regulatorem ciepła D. o łącznej wartości 450 zł, lecz z nieustalonych przyczyn zamiaru swego nie osiągnął, czym usiłował działać na szkodę I. K. (1), ponadto w tym samym miejscu i czasie dokonał umyślnego zniszczenia instalacji centralnego ogrzewania poprzez przecięcie rurki prowadzącej do grzejnika, czym spowodował straty w wysokości 822,12 zł, czym działał na szkodę Spółdzielni Mieszkaniowej w G..
Pokrzywdzony I. K. (1) wskazał, że poza zniszczoną wanną o wartości około 250 zł w mieszkaniu w zw. z zalaniem spowodowanym odcięciem przez oskarżonego rurki od grzejnika doszło do dużych zniszczeń: zostały zalane nowo położone podłogi oraz znajdujące się tam materiały budowlane. W zw. z tym pokrzywdzony musiał wymienić podłogi w przedpokoju i pokojach, zakupić nowe materiały budowlane tj. listwy, podłogę, dwa worki kleju, gładź, zapłacić za robociznę. Pokrzywdzony na rozprawie wskazywał, że wysokość szkody jaką poniósł w zw. z zalaniem mieszkania spowodowanym zachowaniem oskarżonego wyniosła około pięciu tysięcy złotych. Nie przedłożył jednak na wskazaną okoliczność rachunków.
O ile zatem w sprawie jest oczywiste, że pokrzywdzony musiał ponieść koszty remontu w zw. z zalaniem, nie ulegało też wątpliwości, że do zalania doszło w czasie gdy remontował on mieszkanie i część prac została już wykonana, to jednak nie ustalono dokładnej wysokości powstałej szkody.
Mając zatem na uwadze, że dokładne ustalenie wysokości obowiązku naprawienia szkody jest utrudnione, a nadto uwzględniając przeciętne ceny rynkowe materiałów jakie zostały zniszczone i musiały zostać ponownie zakupione przez pokrzywdzonego, koszty robocizny (również związane z koniecznością usunięcia zniszczonych elementów i osuszenia mieszkania), sąd w punkcie piątym wyroku na podstawie art. 46§2 kk orzekł wobec oskarżonego D. M. nawiązkę w kwocie trzy tysiące złotych na rzecz pokrzywdzonego I. K. (2). Sąd miał przy tym na uwadze treść art. 46§3 kk stanowiącego, że orzeczenie nawiązki nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.
Zatem gdyby w ocenie pokrzywdzonego wartość szkody przewyższała wysokość zasądzonej nawiązki, to nie zamyka mu to drogi do dochodzenia obowiązku jej naprawienia w pozostałym zakresie na drodze procesu cywilnego.