Uzasadnienie
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 17 lipca 2017 roku w godzinach popołudniowych K. C. wraz z pasażerem poruszał się motorowerem marki B. o numerze rejestracyjnym (...). Pasażerem pojazdu był J. K.. Oskarżony jechał ulicą (...) w M. (d. wyjaśnienia oskarżonego K. C. k. 17-19; zeznania świadka J. K. k. 4-5).
W tym też czasie służbę na terenie M. pełnili funkcjonariusze Policji P. J. i P. P.. Na ulicy (...) zauważyli oni motorower, który postanowili zatrzymać do kontroli drogowej. Funkcjonariusze za pomocą sygnałów świetlnych i dźwiękowych dali znać kierującemu do zatrzymania pojazdu. Oskarżony nie zatrzymał pojazdu, gwałtownie przyspieszył i ulicą (...) zjechał w dół do jeziora, a następnie promenadą uciekał w kierunku osiedla (...). Na łuku drogi, na ulicy (...) oskarżony zwolnił, z pojazdu zeskoczył pasażer J. K.. Oskarżony najpierw skręcił w kierunku ulicy (...), a następnie zjechał po stromej skarpie i promenadą oddalił się w kierunku osiedla (...) (d. wyjaśnienia oskarżonego K. C. k. 17-19; zeznania świadka J. K. k. 4-5; zeznania P. J. k. 22-23).
Oskarżony K. C. był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 08 maja 2017 roku w sprawie IIW 162/17 za wykroczenia z art. 94 § 1 KW, art. 95 KW oraz art. 97 KW i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 03 czerwca 2017 roku (d. odpis wyroku k. 11-12).
Oskarżony K. C. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż w dniu 17 lipca 2017 roku wyjechał spod stacji paliw (...) i jechał w kierunku osiedla (...). Pasażerem jego pojazdu był J. K.. Jechał ulicą (...), a następnie (...). Widział radiowóz policyjny. Wjechał w uliczkę i udał się w kierunku ulicy (...). Widział, że radiowóz zawrócił za nim. Słyszał sygnały dźwiękowe i widział sygnały świetlne. Nie reagował na te sygnały, nie zatrzymał się, przyspieszył i zaczął uciekać przed radiowozem, gdyż miał orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wjechał następnie na podjazd przy budynku nr (...) ulicy (...) w ulicę (...), tam J. K. zeskoczył z motoroweru. On zaś zjechał ze skarpy i promenadą udał się do domu. Zgubił wtedy policjantów. Po około 10-15 minutach policjanci przyjechali do niego do domu. Dodał, że nikogo nie potrącił, uciekając motorowerem mijał jakieś trzy lub cztery osoby (d. wyjaśnienia oskarżonego k. 17-19).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż są one spójne z innymi zebranymi w sprawie dowodami.
Oskarżony K. C. w dniu 17 lipca 2017 roku na drodze publicznej w ruchu lądowym w miejscowości M. na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym motorowerem marki B. o nr rej. (...) nie stosując się do wyroku Sądu Rejonowego w Mrągowie sygn. akt IIW 162/17 dotyczącym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nadto też w tym samym miejscu i czasie, kierując pojazdem mechanicznym motorowerem marki B. o nr rej. (...) nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego.
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu w pełni wykazana zebranymi w sprawie dowodami. Działaniem swym wyczerpał on dyspozycję art. 244 k.k. oraz art. 178 b k.k.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dobro prawne w które godzą przestępstwa (bezpieczeństwo w komunikacji), a nadto fakt, że mógł on spowodować zagrożenie dla innym pojazdów i pieszych. Nie stosując się do poleceń funkcjonariuszy wjechał na promenadę spacerową, gdzie obowiązuje zakaz poruszania się pojazdami mechanicznymi, w okresie wakacyjnym.
Oskarżony K. C. był karany sądownie, za wykroczenie popełnione w ruchu drogowym, nie był karany za przestępstwa (d. wyrok k. 11-12, dane o karalności k. 25).
W tym stanie rzeczy należy uznać, że wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz jej łączny wymiar jest adekwatny do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów mu zarzucanych. Omyłkowo w punkcie I wyroku, za poszczególne przestępstwa z punktu I i II, błędnie powołano podstawę orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, powołując art. 42 § 1 k.k., podczas gdy prawidłową podstawą wymierzenia środka karnego w tym przypadku jest – za pierwsze z popełnionych przestępstwa art. 42 § 1a pkt 2 k.k. oraz za drugie art. 42 § 1 a pkt 1 k.k.
Sąd skorzystał względem oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec niego kary i warunkowo zawiesił jej wykonanie na okres próby lat 2. Jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary i zapobieże jego powrotowi do przestępstwa. Dodatkowo czynnikiem dyscyplinującym będzie wymierzenie mu na podstawie art. 71 § 1 k.k. grzywny, która jest nadto adekwatna do jego stosunków majątkowych.
W punkcie IV wyroku Sąd orzekł, po myśli art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k., o łącznym środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
O kosztach orzeczono jak w punkcie V wyroku.