Uzasadnienie
Na podstawie art. 424§3 kpk w zw. z art. 82§1 kpw uzasadnienie wyroku ograniczono do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz rozstrzygnięcia o karze:
Wyrokiem zaocznym z 7 marca 2017 roku obwiniony D. K. został uznany za winnego tego, że w dniu 22 listopada 2016r. ok. godz. 15:50 w P. przy ul. (...) w sklepie (...) dokonał kradzieży klawiatury i myszy komputerowej o łącznej wartości 329,98 zł na szkodę (...) S.A. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił sądowi w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia kradzieży z art. 119 § 1 kw.
W niniejszej sprawie D. K. w dniu 22.11.2016r. wszedł do sklepu (...) w P. przy ul. (...), prowadzonego przez (...) S.A, z zamiarem zabrania dla siebie towarów, następnie zabrał klawiaturę i myszkę komputerową o łącznej wartości 329,98 zł i wyszedł ze sklepu nie płacąc za nie. Towary te pokrzywdzony wprawdzie odzyskał, jednak dopiero w bezpośrednim pościgu za obwinionym podjętym przez pracownika sklepu. A ponieważ wartość skradzionych rzeczy nie przekroczyła 1/4 minimalnego wynagrodzenia należało obwinionemu przypisać popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 kw.
Wymierzając obwinionemu karę, stosując się do treści art. 119 § 1 kw, Sąd miał do dyspozycji karę aresztu, karę ograniczenia wolności albo grzywnę. Po dogłębnej analizie okoliczności sprawy, warunków osobistych obwinionego, jego uprzedniej wielokrotnej karalności Sąd doszedł do przekonania, iż tylko kara aresztu będzie adekwatna do popełnionego wykroczenia i to kara w największym wymiarze. Obwiniony swoją postawą prezentuje pełną ignorancję dla porządku prawnego. Był on wielokrotnie karany za kradzieże stanowiące wykroczenia, był również karany za przestępstwa. Postawa obwinionego daje przekonanie, że uczynił sobie stałe źródło dochodów z popełniania kradzieży i w rzeczywistości nie zamierza z tego procederu zrezygnować. Z tych względów kara orzeczona w tej sprawie musiała być surowa i kategoryczna. Taką będzie tylko kara 30 dni aresztu.
Jednocześnie, Sąd mimo dyspozycji zawartej w art. 24 § 2 kw i wynikającego z niej obowiązku orzeczenia kary grzywny obok kary aresztu wymierzonej za popełnienie wykroczenia w celu uzyskania korzyści majątkowej, odstąpił od orzekania obok kary aresztu grzywny, uznając iż jej orzeczenie byłoby niecelowe, albowiem obwiniony nie ma stałej pracy. Tą możliwość Sąd jednak pozwala sobie pozostawić na przyszłość, celem ewentualnego stopniowania dolegliwości kar, gdyby zaszła konieczność ponownego osądzenia obwinionego za podobny czyn.
Na poczet orzeczonej kary zaliczono obwinionemu okres zatrzymania w sprawie, czyli w dniu 22.11.2016r., przyjmując ten dzień za równoważny jednemu dniowi aresztu.
Sąd odstąpił od obciążania obwinionego kosztami postępowania, uznając, że ich egzekucja będzie bezskuteczna.