Uzasadnienie
Prokuratura Rejonowa w Puławach oskarżyła S. S. o to, że:
- I. w dniu 23 września 2017 roku w K. woj. (...) będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu rejonowego w Kozienicach sygn.. akt II K 540/12 prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki R. (...) o nr rej. (...) będąc się w stanie nietrzeźwości wynoszącym według wyników kolejnych badań: 1,25 mg/l, 1,24 mg/l, 1,18 mg/l i 1,15 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego w zw. z art. 178a § 4 kodeksu karnego;
- II. W dniu 23 września 2017 roku w K. woj. (...) prowadził na drodze publicznej samochód osobowy marki R. (...) o nr rej. (...) wbrew decyzji nr Km.II 5520-2-380/06 wydanej przez Starostę (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii A,B,C,T, tj. o czyn z art. 180a kodeksu karnego.
Wyrokiem z dnia 1 marca 2018 roku Sąd Rejonowy w Puławach uznał S. S. winnym zarzucanych mu czynów wymierzając mu za pierwszy czyn karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dziesięć tysięcy świadczenia pieniężnego, a za drugi czyn – sześć miesięcy pozbawienia wolności i orzekł karę łączną dwóch lat pozbawienia wolności.
Ponieważ prokurator złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych, sąd zważył, co następuje:
Przy wymiarze środka karnego sąd zastosował przepis art. 42 § 3 kodeksu karnego, który nakazuje orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w przypadku popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 kodeksu karnego tak jak ma to miejsce w tym przypadku, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami. W tej sprawie nie można stwierdzić, że taki wyjątkowy wypadek zachodzi, ponieważ oskarżony nie miał żadnego szczególnego powodu, który zmusił go do kierowania pojazdem w tym momencie i nawet składając wyjaśnienia powiedział, że nie wie dlaczego wsiadł za kierownicę.
Sąd wymierzył oskarżonemu świadczenie pieniężne w minimalnej wysokości dziesięciu tysięcy złotych, ponieważ nie posiada on majątku znacznej wartości, utrzymuje się z prac dorywczych i już taka kwota jest dla niego olbrzymim obciążeniem. Przez niedopatrzenie sąd nie orzekł na mocy art. 42 § 1a kodeksu karnego obligatoryjnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych za drugi czyn z art. 180a kodeksu karnego, gdyż był zapewne skoncentrowany na zakazie dożywotnim za pierwszy czyn. Wprawdzie wobec orzeczonego już dożywotniego zakazu za pierwszy czyn nie zmienia to sytuacji oskarżonego, gdyż łączny zakaz również będzie dożywotni, ale formalnie taki zakaz powinien być orzeczony, ponieważ ustawodawca tak to przewidział.