Uzasadnienie
Zgodnie z wnioskiem Prokuratora (...) w T. uzasadnienie wyroku dotyczy części dotyczącej uniewinnienia.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17 lutego 2021 roku T. L. został skazany za czyny zarzucane mu w pkt 6,9,13,14,15 i 27 stanowiące ciąg przestępstw z art. 278§1 kk na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Za ciąg przestępstw z art. 279§1 kk i art. 13 §1 kk w zw. z art. 279§1 kk zarzucanych mu w pkt 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 10, 11, 12, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25 i 26 na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto za przestępstwo z art. 209§1 kk zarzucane mu w pkt 16 aktu oskarżenia na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd orzekł wobec T. L. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.
W pkt 28 aktu oskarżenia T. L. został oskarżony o to, że W okresie od nieustalonej daty do 16 maja 2020 r. w T. przy ul. (...) – działki ogrodnicze znęcał się nad psem w ten sposób iż nie udzielił pomocy weterynaryjnej szczeniakowi w wieku 2-3 miesięcy, który w nieustalonych okolicznościach doznał urazu mechanicznego głowy w wyniku czego doszło do pęknięcia kości czaszki i śmierci psa to jest o przestępstwo z art. 35 ust. 1a Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt.
Ustawowe pojęcie „znęca się nad zwierzęciem” stanowiące znamię przestępstwa określonego w art. 35 ust. ustawy o ochronie zwierząt oznacza działanie lub zaniechanie, polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego, a w niektórych wypadkach również dotkliwych cierpień moralnych, powtarzających się albo jednorazowych, lecz intensywnych rozciągniętych w czasie. – M. M. (2) artykuł „żyje więc cierpi”.
Przestępstwo znęcania się nad zwierzętami określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 roku o ochronie zwierząt może być popełnione tylko umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Użyte w definicji art. 6 ust. 2 tej ustawy sformułowania pozwala na jednoznaczne przyjęcie, iż za przestępstwo znęcania się nad zwierzętami odpowiada nie tylko ta osoba, która osobiście zadaje ból lub cierpnie zwierzęciu, ale również ten kto świadomie dopuszcza do zadawania bólu lub cierpienia zwierzęciu. Znęcaniem jest natomiast każde z wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy sposobów bezspośredniego postępowania w stosunku do zwierzęcia, które muszą być objęte zamiarem bezpośrednim sprawcy, zamiar odnosi się więc do samej czynności sprawczej, a nie do spowodowania cierpień lub bólu. Dopuszczanie polega w praktyce na nie przeciwdziałaniu czyli przyzwoleniu i jest świadome, gdy sprawca zdaje sobie sprawę z następstw swego zachowania się, czyli, że inna osoba zachowa się w jakikolwiek sposób wskazany w ust. 2 art. 6. – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2009 roku, VKK 197/09, Lex nr 553896.
W niniejszej sprawie znęcanie T. L. miałoby polegać na tym, iż po tym jak, iż po tym jak pies doznał urazu głowy ten nie zawiózł go do lekarza pomimo, że wiedział, iż zwierzę cierpi.
Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wprawdzie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu (k. 823), jednak należy wskazać, iż przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów przedstawionych zbiorczo, które mu w tym dniu uzupełniono.
Z wyjaśnień T. L. wynika, iż przypadkowo nadepnął on na szczeniaka, jednak nie pojechał z nim do weterynarza licząc na to, iż psu przejdzie i nic mu groźnego się nie stało.
Należy wskazać, iż brak jest dowodów na to aby mechanizm powstania obrażeń u szczeniaka był inny niż podany przez oskarżonego.
Machanizmu tego nie wyklucza, a raczej potwierdza przeprowadzona sekcja zwłok psa (k. 788) z której wynika, iż przyczyną śmierci był uraz mechaniczny głowy doprowadzający do pęknięcia kości czaszki. Uraz ten według biegłej był spowodowany uderzeniem w głowę lub też nadepnięciem na głowę. Śmierć nastąpiła na skutek uszkodzenia struktury mózgu przez naciekającą krew z pękniętych naczyń krwionośnych kości opony twardej i mózgu.
Jak wskazała biegła na rozprawie wylew krwi do mózgu był bardzo rozległy i nie sposób jest ustalić czy gdyby oskarżony natychmiast zawiózł go do weterynarza to czy byłaby szansa na uratowanie mu życia. Aby to się mogło udać to potrzebna była pomoc specjalistyczna przychodnia, gdzie psa należałoby intubować i podjąć akcję ratowniczą.
Jak wskazała biegła pies był normalnie i regularnie karmiony, gdyż posiadał podskórną tkankę tłuszczową, był również odpowiednio nawodniony. Natomiast był zarobaczony co świadczy, iż nie znajdował się on pod opieką weterynaryjną. Tą ostatnią okoliczność potwierdza również karta informacyjną leczenia drugiego ze szczeniaków, który znajdował się w miejscu zamieszkania oskarżonego.
W ocenie Sądu na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób jest uznać, iż oskarżony zauważył i widział stan szczeniaka po urazie i czy zdawał sobie sprawę z jego powagi. Nadto jak wynika z opinii biegłej uraz był tak poważny, że nie sposób jest stwierdzić czy oskarżonemu udałoby się dowieść do weterynarza i czy były jakiekolwiek szanse na uratowanie mu życia.
W tej sytuacji nie sposób jest uznać, iż zaniechanie jakiego dopuścił się T. L. było celowe i że działał on w celu spowodowania cierpień przedmiotowego psa.
Mając na uwadze, istniejące wątpliwości oraz fakt, iż w zachowaniu T. L. brak było umyślności Sąd uniewinnił go od popełniania zarzucanego mu w pkt 28 aktu oskarżenia czynu.
O kosztach postępowania, w zakresie uniewinnienia orzeczono zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k., wskazując, iż w tym zakresie ponosi je Skarb Państwa.