UZASADNIENIE
W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalony został następujący stan faktyczny
Oskarżony T. S. i N. K. (1) niegdyś byli parą. Obecnie są skonfliktowani, ponieważ jej ojciec wytoczył oskarżonemu sprawę o współżycie z małoletnią wtedy jego córką.
W dniu 12 stycznia 2016r. N. K. (1) wychodziła na dwór ze swym chłopakiem P. R. przy ul. (...) w W. . Wtedy wpadł na nią oskarżony i ja odepchnął. Gdy wyciągnęła telefon jej ojca, by do niego zadzwonić, oskarżony wytrącił go jej z ręki i podeptał, skacząc po nim. Wtedy N. K. wyciągnęła i użyła gazu do obrony i uciekła.
Telefon S. (...) wart był w dniu zdarzenia 800 zł.
dowody:
zeznania świadków:
N. K. – k. 49
P. P. – k. 49-50, 2 zbiór B
P. R. – k. 50 dokumentacja fotograficzna – k. 2
T. S. nie był karany sądownie dowód:
dane o karalności – k. 15
Oskarżony zaprzeczył, iżby zniszczył telefon, choć przyznał, że do zdarzenia we wskazanym miejscu i czasie doszło. (wyjaśnienia – k. 14)
Sąd zważył ponadto, co następuje
Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie stawianego mu zarzutu nie budzą najmniejszych wątpliwości. Wskazują na to zeznania naocznych świadków zdarzenia, a także zdjęcia zniszczonego telefonu, nie pozostawiające wątpliwości co do intencji sprawcy. N. K. i P. R. , a także P. P. zgodnie opisali przebieg zdarzenia, a także wskazali na tło konfliktu. Sąd nie ma żadnych powodów, by im nie wierzyć. Natomiast oczywiście oskarżony ma powód (podobnie jego siostra jako świadek), by zaprzeczać swemu sprawstwu wobec zagrożenia karą. Jego wyjaśnień jednak nie można brać za prawdziwe. Stwierdził, że do zdarzenia doszło, że wobec niego N. K. użyła gazu, ale nie potrafił powiedzieć, z jakiego powodu. Oczywiste jest przecież, że musiał być ku temu powód, a takim była napaść i umyślne zniszczenie telefonu przez oskarżonego.
Umyślne, albowiem sprawca wytrącił na ziemię telefon i tam leżący podeptał, a zatem uszkodził w taki sposób, że stał się niezdatny do użytku. Zachowanie to wyczerpało znamiona występku z art. 288§1 k.k.
Przy wymiarze kary sąd zastosował normę art. 37a k.k. , wymierzając karę ograniczenia wolności jako karę łagodniejszego rodzaju, pamiętając także o nowej gradacji rodzaju kar opisanej w art. 58§1 k.k. Kara 4 miesięcy ograniczenia wolności powinna spełnić swe funkcje wychowawcze i zapobiegawcze, wobec młodego sprawcy występku, dotychczas niekaranego. Sąd nie widzi powodów, by już na kanwie tej sprawy, biorąc pod uwagę jej okoliczności oraz stopień społecznej szkodliwości, wymierzać surowe kary pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wobec treści znowelizowanego art. 69§1 k.k.
Na podstawie art. 46§1 k.k. orzeczono o obowiązku naprawienia szkody.
O kosztach orzeczono po myśli art. 624 k.p.k.