Uzasadnienie
Wymierzając oskarżonemu D. G. kary jednostkowe i karę łączną, Sąd miał na względzie, co następuje.
Przestępstwo wskazane w punkcie I części dyspozytywnej wyroku cechował wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu – D. G. działał w miejscu publicznym względem bardzo młodego, słabszego fizycznie pokrzywdzonego zabierając mu wartościowy telefon, a następnie odpychając w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, którą pokrzywdzony chciał odzyskać. Wysoki był stopień winy oskarżonego, który miał pełną świadomość naganności swego postępowania; w sprawie nie ujawniono jakiejkolwiek okoliczności uzasadniającej twierdzenie, że zachodzi okoliczność zmniejszająca stopień winy.
Oprócz wysokich stopni: społecznej szkodliwości i winy, dwie jeszcze okoliczności usprawiedliwiają wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze przekraczającym dolną granicę ustawowego zagrożenia karą. Po pierwsze, pomimo bardzo młodego wieku sprawcy, było to kolejne popełnione przez niego przestępstwo (zob. k. 55); co więcej, popełnione w warunkach recydywy. Po drugie, atakowany w niczym nie przyczynił się do popełnienia przestępstwa na jego szkodę, był całkowicie sparaliżowany strachem przed silniejszym, pewnym siebie oskarżonym.
Sąd uwzględnił przyznanie się D. G. do popełnienia zarzucanego czynu, złożenie szczerych wyjaśnień, które pozwoliły na ustalenie przebiegu zdarzeń feralnego dnia oraz to, że swoim zachowaniem oskarżony nie wyrządził pokrzywdzonemu szkody na zdrowiu stosując wprawdzie przemoc, ale w minimalnym rozmiarze. To wszystko, a także jak młody wiek sprawcy, uzasadnia wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia – kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Przestępstwo opisane w punkcie II części dyspozytywnej wyroku również cechował wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu – D. G. i w tym przypadku działał w miejscu publicznym względem bardzo młodego, słabszego fizycznie i wystraszonego już pokrzywdzonego żądając od niego pieniędzy za dopiero co zabrany, wartościowy telefon. Wysoki był stopień winy oskarżonego, który z jednej strony znów miał pełną świadomość naganności swego postępowania, z drugiej zaś – korzystał z tego, że pokrzywdzony był względem niego praktycznie bezbronny.
Podobnie, jak w odniesieniu do okoliczności uwzględnianych przy wymiarze kary za przestępstwo wskazane w punkcie II części dyspozytywnej wyroku Sąd i w tym przypadku uwzględnił popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy oraz nieprzyczynienie się pokrzywdzonego do popełnienia przestępstwa na jego szkodę. Znów jednak wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia karą, Sąd uwzględnił przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego młody wiek, złożenie szczerych wyjaśnień, które pozwoliły na ustalenie przebiegu zdarzeń feralnego dnia oraz to, że telefon komórkowy zatrzymany przez policjantów ostatecznie wrócił do pokrzywdzonego (k. 98).
Wszystko to spowodowało, że Sąd wymierzył oskarżonemu za przestępstwo z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 1 roku pozbawienia wolności.
Przestępstwo opisane w punkcie III części dyspozytywnej wyroku też cechował wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu – D. G. i w tym przypadku działał w miejscu publicznym względem bardzo młodego, słabszego fizycznie i wystraszonego już pokrzywdzonego z udziałem drugiego już mężczyzny – tym razem grożąc natychmiastowym użyciem przemocy mężczyźni zabrali pokrzywdzonemu (proszącemu o zwrot telefonu) bluzę z kapturem. Stopień winy był w tym przypadku wysoki, gdyż było to kolejne zachowanie, podjęte w krótkim czasie od dwóch poprzednich, kiedy oskarżony – tym razem wespół z drugą osobą – popełnił kolejne przestępstwo.
Podobnie, jak w odniesieniu do okoliczności uwzględnianych przy wymiarze kary za przestępstwa wskazane w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku, Sąd i tym razem uwzględnił popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy oraz nieprzyczynienie się atakowanego do popełnienia przestępstwa na jego szkodę. Znów wymierzając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, Sąd uwzględnił przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego czynu, jego młody wiek, złożenie szczerych wyjaśnień, które pozwoliły na ustalenie przebiegu zdarzeń feralnego dnia oraz to, że zabrana bluza zatrzymana przez policjantów wróciła do pokrzywdzonego (k. 98).
Wszystko to spowodowało, że Sąd wymierzył oskarżonemu za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności.
Wymierzając karę łączną Sąd zastosował przepisy obowiązujące tempore criminis, gdyż było to korzystne dla D. G. z uwagi na brak w tamtym czasie przepisu art. 85a k.k., który – biorąc pod uwagę dotychczasową karalność oskarżonego i nieskuteczność stosowanych względem niego środków penalnych – zobowiązywałby Sąd do stosowania raczej zasady kumulacji kar jednostkowych niż ich absorpcji. Uwzględniając stan prawny z daty czynu Sąd miał na względzie zbieżność czasową i miejscową czynów oraz ich zbliżony charakter – atak przede wszystkim skierowany na mienie w każdym z popełnianych przestępstw. To spowodowało, że Sąd zastosował zasadę absorpcji i ostatecznie wymierzył D. G. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Nie ma podstaw do warunkowego zawieszania wykonania kary łącznej orzeczonej D. G. – ani orzeczenie niegdyś kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ani pobyt w zakładzie karnym nie wpłynęły istotnie na postępowanie oskarżonego. W tej sprawie przypisano mu popełnienie trzech wysoce karygodnych występków, które zostały wszak popeł-nione po niespełna dwóch miesiącach od opuszczenia przez D. G. zakładu karnego.
Zaliczenie na poczet kary łącznej orzeczonej wobec D. G. dni jego zatrzymania było obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 63 § 1 k.k.
Oskarżony jest młodym, silnym, zdrowym mężczyzną – nie ma zatem powodów dla których Sąd miałby odstępować od zasady, że to skazany ponosi wydatki (art. 627 k.p.k.), natomiast z uwagi na to, że najbliższy czas D. G. spędzi w zakładzie karnym, Sąd – na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. – zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia opłaty.