Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w
Zielonej Górze z dnia 19 lutego 1997 r. zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego-Sądu
Pracy w Nowej Soli z dnia 8 listopada 1996 r. w ten sposób, że powództwa likwidatorów
Zdzisława B., Antoniego W., Stanisława O. i Ryszarda G. o wynagrodzenie za pracę za okres od listopada 1993 r. przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. w likwidacji zostały w całości oddalone.
Sąd Wojewódzki, po uzupełnieniu postępowania dowodowego ustalił, że strony zawarły w dniu 29 lipca 1991 r. umowy o pracę na stanowiskach likwidatorów - na czas określony do czasu zakończenia likwidacji Spółdzielni. Sąd Wojewódzki w Zielonej
Górze wyrokiem z dnia 2 lutego 1993 r. [...] uchylił uchwałę Walnego Zgromadzenia członków pozwanej Spółdzielni z dnia 14 sierpnia 1992 r., którą powodowie zostali odwołani, jako likwidatorzy Spółdzielni. Stosunek pracy został jednak rozwiązany z powodami z dniem 30 września 1992 r. i po tej dacie nie doszło do restytucji stosunku pracy.
W dniu 2 października 1992 r. wszyscy powodowie otrzymali pisma Rady Nad- zorczej o rozwiązaniu z nimi umowy o pracę bez wypowiedzenia i wystąpili z powódz- twami, ostatecznie żądając wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem Sądu Rejono- wego w Nowej Soli z dnia 24 października 1996 r. [...].
Sąd Wojewódzki uznał, że powodom nie przysługuje wynagrodzenie za pracę za okres od listopada 1993 r. do czerwca 1996 r., a powodowi Zdzisławowi B. - do stycznia 1995 r., gdyż podstawą tych roszczeń nie była umowa o pracę. Powodowie wykonywali czynności likwidacyjne w spornym okresie na innych zasadach niż w ramach umowy o pracę, jednakże ewentualnych roszczeń na zasadach przepisów prawa spółdzielczego, czy prawa cywilnego mogą dochodzić w drodze powództwa cywilnego.
Powyższy wyrok zaskarżyli powodowie kasacją, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 7
, 13 13
, 18, 80 5 i 84 Kodeksu pracy przez przyjęcie, że mimo wykonywania obowiązków likwidatorów nie przysługuje im wynagro- dzenie oraz art. 316 § 1 KPC przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w Nowej Soli i oddalenia powództwa. Powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na ich rzecz wynagrodzeń z odsetkami, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 393 11
KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka- sacji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpozna- wanej sprawie Sąd Najwyższy nie stwierdził nieważności postępowania, zatem pos- tępowanie kasacyjne polegało jedynie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi jest związany. Wskazanie przez powodów, jako podstawy kasacyjnej, nieis- tniejących przepisów prawa materialnego, to jest art. art. 8 7
, 13 13 i 80 5
Kodeksu pracy, uniemożliwia kontrolę sądową kasacji w tym zakresie i czyni skargę w tej części nie nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III. 31/37 - Zb. O. 1938, poz. 303, postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/96 - OSNAPiUS 1997 nr 13 poz. 242).
Niezasadnie również powołano w kasacji art. 18 i 84 Kodeksu pracy, które do- tyczą stosunku pracy, skoro z ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego wynika, że w okresie objętym kasacją nie doszło do restytucji stosunku pracy. Sąd
Najwyższy w toku postępowania kasacyjnego nie może zmieniać ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy niższej instancji, działa zatem w ramach ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia.
W kasacji powodów nie powołano przepisów prawa materialnego ani proceso- wego, które miały być naruszone przy ustalaniu stanu faktycznego przez Sąd Wo- jewódzki. Nie można więc uznać, że w sprawie doszło do naruszenia powołanego w kasacji art. 316 KPC, który w obecnym brzmieniu prawnym stanowi, że po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy, istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Sąd Wojewódzki nie naruszył tego przepisu w sytuacji, gdy wydany wyrok został oparty o stan faktyczny, istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i ustalony po uzupełnieniu przez ten Sąd postępowania dowodowego.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja powodów nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393 12
KPC.
========================================