Uzasadnienie
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 czerwca 1997 r. zasądził na rzecz powódki Zofii N. od pozwanego Miejskiego Ośrodka Pomocy Spo- łecznej w B. kwotę 5.683,60 zł. tytułem odszkodowania na podstawie art. 45 § 2 KP wobec naruszenia art. 41 KP i oddalił powództwo o przywrócenie powódki do pracy.
Sąd ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanym Ośrodku na podstawie umowy o pracę na czas nie określony od 1 sierpnia 1990 r. jako zastępca dyrektora, a od 17 maja 1996 r. do 26 sierpnia 1996 r. pełniła obowiązki dyrektora. W dniu 29 stycznia 1997 r. powódka otrzymała zwolnienie lekarskie od pracy i zgłosiła się do pracy w godzinach rannych, powiadamiając swoją przełożoną Z.S. o swojej niezdol- ności do pracy. Powódka nie wykonywała pracy i odmówiła przyjęcia wręczanego jej wypowiedzenia umowy o pracę, które jeszcze tego samego dnia zostało jej wysłane 2 na adres domowy. Odwołanie od powyższego wypowiedzenia powódka złożyła do- piero w dniu 13 marca 1997 r., gdyż do tego dnia przebywała nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim od pracy, włącznie z pobytem w szpitalu. Sąd uznał, że jakkol- wiek wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione, to strona pozwana dokonała go w dniu 29 stycznia 1997 r. z naruszeniem art. 41 KP i dlatego na mocy art. 45 § 2 KP przysługuje powódce jedynie odszkodowanie.
Rozpoznając apelację obu stron, Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Białymstoku zmienił zaskarżony wyrok w punktach I i II, to jest w zak- resie zasądzonego odszkodowania i nadanego rygoru natychmiastowej wykonalno- ści do kwoty 1.923,60 zł, oddalając powództwo oraz apelację powódki. Zdaniem
Sądu, powódka nie udowodniła, że zaistniały okoliczności uniemożliwiające jej zło- żenie odwołania w terminie z art.264 § 1 KP. Sam fakt choroby powódki nie stanowi takiej okoliczności, tym bardziej że w szpitalu przebywała tylko od 2 marca 1997 do 6 marca 1997 r.
Pełnomocnik powódki zaskarżył powyższy wyrok w drodze kasacji, zarzucając naruszenie art. 41 KP poprzez przyjęcie, że pracodawca mógł skutecznie wypowie- dzieć umowę o pracę w czasie zwolnienia lekarskiego pracownika, art. 264 § 1 KP poprzez przyjęcie, że doręczenie wypowiedzenia nastąpiło w czasie zwolnienia le- karskiego a nie poprzez podjęcie przesyłki pocztowej oraz pominięcie treści art. 265 § 1 KP. Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi drugiej instancji, bądź utrzymanie w mocy wyroku
Sądu Rejonowego z dnia 26 czerwca 1997 r. z pominięciem wniosku zawartego w apelacji powódki dotyczącego przywrócenia do pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest uzasadniona, co do zarzutu niezastosowania przez Sąd drugiej instancji przepisu art. 265 § 1 KP. Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska Sądu drugiej instancji, iż choroba pracownika nie stanowi okoliczności wyłączającej jego winę w uchybieniu terminu przewidzianego w art. 264 § 1 KP. Ma rację powódka, iż jej choroba od 29 stycznia 1997 r. do 13 marca 1997 r., w tym 5- dniowy pobyt w szpitalu, stanowią przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie przez nią omawiane- go terminu. Jeżeli zatem, w sprawie doszło jedynie do naruszenia przepisu prawa materialnego, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok na podstawie art.393 15
KPC.
Doręczenie powódce wypowiedzenia umowy o pracę w okresie jej niezdolności do pracy dokonane zostało z naruszeniem art. 41 KP, bowiem stawienie się powódki, która uzyskała zwolnienie lekarskie, do pracy w celu złożenia świadectwa lekarskie- go, nie było wykonywaniem zatrudnienia.
Naruszenie przez stronę pozwaną art. 41 KP nie stanowi jednak o nieważno- ści tej czynności prawnej, dopóki skutki prawne takiego wypowiedzenia nie zostały skutecznie podważone w drodze odwołania, złożonego w trybie art. 264 § 1 KP, to jest w 7-dniowym terminie od dnia doręczenia wypowiedzenia umowy o pracę.
Przytoczony w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji wyrok Sądu Naj- wyższego z dnia 13 grudnia 1996 r., I PKN 41/96 (OSNAPIUS 1997 nr 15, poz. 268) analogicznie rozstrzyga powyższe zagadnienie prawne, nie ma natomiast zastoso- wania w rozpoznawanej sprawie, gdy chodzi o odmowę przyjęcia przez pracownika oświadczenia woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, bowiem podstawą do przywrócenia uchybionego terminu przez powódkę Zofię N. była jej choroba, a nie ustalenie, iż nie odebrała takiej korespondencji. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że choroba powódki stanowi jej niezawinione uchybienie terminu do wniesienia od- wołania z art. 264 § 1 KP i doręczenie powódce wypowiedzenia w okresie chronio- nym art. 41 KP stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, skut- kujące zasądzenie odszkodowania. Ponieważ powódka pominęła obecnie wniosek apelacji o przywrócenie do pracy, przysługujące jej odszkodowanie nie wynika z § 2 art. 45 KP, ale z jego § 1.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
========================================