Uzasadnienie
Pozwane Zakłady Przemysłu Tytoniowego S.A. w K. w sprawie z powództwa Mariusza M. o przywrócenie do pracy wniosły kasację od wyroku Sądu Wojewódz- kiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 14 maja 1998 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający powództwo i przywrócono powoda do pracy na poprzednich warunkach. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego spowodowanie przez powoda wypadku samochodowego z winy nieumyślnej nie było wystarczającą przyczyną do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy. Powód zatrudniony był jako promotor, a wypadek nastąpił w nocy z dnia 31 maja na 1 czerwca 1997 r. w czasie przewożenia dwóch pracownic z akcji promocyjnej. Został on za to skazany nakazem karnym na grzywnę, jednakże nie zabrano mu prawa jazdy. W kasacji zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 i 2 KP przez przyjęcie, że zachowanie powoda nie uzasadniało rozwią- zania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona.
Spowodowanie przez pracownika w czasie wykonywania pracy wypadku sa- mochodowego, choćby z winy nieumyślnej, stanowi naruszenie obowiązków pracow- niczych. Trafnie podniósł jednak Sąd Wojewódzki, iż podstawą do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika mogą być tylko takie jego za- chowania, które mogą być zakwalifikowane jako działania z winy umyślnej lub rażą- cego niedbalstwa. Jest oczywiste, że każda praca wiąże się z ryzykiem nieumyślne- go popełnienia błędu. W szczególności dotyczy to uczestnictwa w ruchu drogowym.
Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika jest istotną do- legliwością dla niego i z tego względu prawo pracy (art. 52 KP) dopuszcza to tylko w wyjątkowych przypadkach. Słusznie podniesiono w uzasadnieniu wyroku Sądu dru- giej instancji, iż strona pozwana mogłaby w tej sytuacji rozwiązać z powodem umowę o pracę za wypowiedzeniem. Tę czynność może bowiem uzasadniać także nieumyś- lne naruszenie obowiązków pracowniczych.
Z tych względów na podstawie art. 39312
KPC orzeczono jak w sentencji.