Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu posta- nowieniem z dnia 2 września 1997 r. odrzucił kasację powoda Franciszka G. od wy- roku tego Sądu z dnia 19 czerwca 1997 r. [...], oddalającego apelację od wyroku
Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 19 lutego 1997 r., oddalającego powództwo o zasądzenie od Elektrotechnicznej Spółdzielni Inwalidów „E.” w Z.Ś.
kwoty 616,82 zł z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego.
Odrzucając kasację powoda Sąd Wojewódzki wskazał na jej przedmiotową
- 2 - niedopuszczalność według regulacji z art. 393 pkt 1 KPC, który stanowi, że kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarże- nia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Dlatego z uwagi na wskazaną wartość przedmiotu zaskar- żenia w kwocie 618,82 zł, kasacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 393 5
KPC.
W zażaleniu powód zarzucił zaskarżonemu postanowieniu „istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy” (art. 368 pkt 5 KPC), a w szczególności „naruszenie przepisu art. 393 pkt 1 i art. 17 pkt 1 KPC” - przez przyjęcie, że rosz- czenie miało charakter majątkowy. Zdaniem skarżącego z zestawienia art. 393 pkt 1
KPC i art. 17 pkt 1 KPC wynika, że w przypadku dochodzenia roszczenia majątko- wego w kwocie 616,82 zł, z roszczeniem niemajątkowym, chroniącym jego „prawa do wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego”, kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość roszczenia majątkowego.
W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując, że w sprawie o roszczenie majątkowe kasacja podlegała ograniczeniu z uwagi na nie przekraczającą pięć tysięcy złotych wartość przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy uznał twierdzenia zażalenia za oczywiście bezzasadne.
Sprawa o zasądzenie wynagrodzenia za pracę dotyczy podstawowego pracowni- czego ekwiwalentu za pracę wykonaną w ramach stosunku pracy, który jest świad- czeniem majątkowym ze stosunku pracy, przysługującym co do zasady za pracę wy- konaną w określonej kwocie pieniężnej (art. 22 § 1 in fine, art. 77, 80 i 86 KP), co powoduje, że można dochodzić go w drodze powództwa o świadczenie ze stosunku pracy. Roszczenia tego nie sposób wywodzić, tak jak czyni to skarżący w zażaleniu, z ochrony abstrakcyjnie pojmowanego niemajątkowego prawa powoda do wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego, z zastosowaniem reguły zawartej w art. 17 pkt 1 KPC, ponieważ zobowiązanie pracodawcy do wypłaty wynagrodzenia za pracę ma jednoz- nacznie charakter świadczenia majątkowego ze stosunku pracy, przyjmującego pos- tać pieniężnego ekwiwalentu za pracę wykonaną.
Równocześnie o charakterze niemajątkowego prawa i łącznie z nim docho- dzonych roszczeń majątkowych - w sprawach należących według dyspozycji art. 17 pkt 1 KPC do właściwości rzeczowej sądów wojewódzkich - przesądza samoistny
- 3 - niemajątkowy rodzaj dobra podstawowego, którego ochrony żąda powód. Dlatego też nie może podlegać żadnej kwestii, że skoro w rozpoznawanej sprawie powód dochodził zasądzenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu pracowniczego wynagro- dzenia prowizyjnego, to domagał się ochrony prawnej dobra majątkowego przez za- sądzenie żądanego świadczenia w kwocie 616,82 zł, a w takiej sprawie kasacja jest wyłączona na podstawie art. 393 pkt 1 KPC.
Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385
KPC w związku z art. 393 19 i 397 § 2 KPC, z orzeczeniem o kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 98 § 1 KPC w związku z art. 391 i 393 19
KPC.
========================================