Uzasadnienie
Urząd Miasta i Gminy Ł. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 13 stycznia 2005 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Szubinie z dnia 15 marca 2004 r. i zasądzającego od Gminy Ł. na rzecz powódki Anny S. kwotę 8.328 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2003 r. tytułem odprawy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z powodu likwidacji Szkoły Podstawowej w J. Skarga została oparta na podstawie naruszenia art. 231 § 1 k.p. W uzasadnie- niu Urząd podniósł, że przepis ten nie precyzuje podstawy prawnej przekształcenia i obowiązuje powszechnie, niezależnie od rodzaju działalności prowadzonej przez 2 pracodawcę, jego struktury, stosunków własnościowych, czy liczby zatrudnionych pracowników. Przy ocenie, czy w danej sytuacji nastąpiło przejście zakładu pracy należy natomiast uwzględniać zachowanie przez przedsiębiorstwo jego tożsamości, tzn. kontynuowania działalności i przejęcia składników materialnych. Wnoszący skargę podniósł, że wykazał w postępowaniu dowodowym spełnienie wszystkich przesłanek, powodujących, że powódka stała się pracownikiem Niepublicznej Szkoły
Podstawowej w B., która przejęła zadania zlikwidowanej szkoły w J. i że wobec tego stosunek pracy nie uległ rozwiązaniu. Dokonana natomiast przez Sąd drugiej instan- cji ocena sytuacji prawnej powódki „przez pryzmat” art. 20 Karty Nauczyciela spowo- dowała „niezgodność orzeczenia z prawem i wyrządzenie przez to Gminie Ł. szkody w postaci konieczności wypłaty odprawy wraz z odsetkami”.
W odpowiedzi na skargę Anna S. wniosła o jej oddalenie, powołując się na zgodność z prawem wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. i podkreślając, że nastąpiła likwidacja Publicznej Szkoły Podstawowej w J. z siedzibą w B., a powstała w jej sie- dzibie Niepubliczna Szkoła zawarła z pracownikami nowe umowy o pracę i nie prze- jęła budynku szkolnego, który nadal stanowi własność Gminy Ł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stan faktyczny uwzględniony przez Sąd drugiej instancji był jednoznaczny.
Powódka była nauczycielem mianowanym Szkoły Podstawowej w J. Umową z dnia 26 sierpnia 2003 r. budynek szkolny Szkoły Podstawowej w J. z siedzibą w B. został użyczony Stowarzyszeniu na Rzecz Rozwoju Wsi w B., z którym porozumiano się co do udzielenia dotacji gminnych na prowadzenie przez Stowarzyszenie Niepublicznej
Szkoły Podstawowej w B. Uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 31 sierpnia 2003 r. dokonano likwidacji Szkoły Podstawowej w J. z siedzibą w B. i jej obwód włączono do obwodu Zespołu Szkół w L. celem zapewnienia uczniom zlikwidowanej szkoły możliwości kontynuowania nauki. Część dzieci podjęła naukę w szkole publicznej w
L., a część w szkole niepublicznej w B. Zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 231 k.p. i odmowa jego zasto- sowania przez Sąd drugiej instancji wynikały z odmiennej oceny prawnej pojęcia „przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę”. W szczególności Sąd pierwszej instancji przyjął, że pojęciu temu odpowiada przejęcie zadań w zakresie kształcenia uczniów przez inną szkołę oraz sytuacja, w której po likwidacji jednej placówki jej 3 majątek jest wykorzystywany do wykonywania tych samych zadań przez inną. Zaj- mując to stanowisko Sąd Rejonowy odwołał się do wyroków Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r., I PKN 489/99 (OSNAPiUS 2001 nr 11, poz. 381) i z dnia 16 maja 2001 r., I PKN 573/00 (OSNP 2003 nr 5, poz. 124). Sąd Okręgowy natomiast wyraził zapatrywanie, że przejęcie zakładu pracy lub jego części przez innego praco- dawcę w związku z przejęciem „czynników rzeczowych”, majątku będącego podsta- wą prowadzonej działalności wytwórczej odnosi się całkowicie do przypadków prze- jęcia przedsiębiorstw, a niekoniecznie takich zakładów, w których o istocie funkcjo- nowania decyduje nie baza materialna, lecz zadania. Nie każde pozyskanie mienia dotychczasowego zakładu pracy będzie równoznaczne z przejęciem zakładu pracy lub jego części. Sąd, odwołując się do poglądu wyrażonego w wyrokach Sądu Naj- wyższego z dnia 14 października 1997 r., I PKN 299/97 (OSNAPiUS 1998 nr 18, poz.
- i z dnia 28 czerwca 2001 r., I PKN 515/00 (OSNP 2003 nr 9, poz. 225), stwier- dził, że możliwe są sytuacje, w których samo przejęcie przez gminę zadania prowa- dzenia szkół jako zadań własnych nawet bez przejęcia mienia oznacza przejście za- kładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art. 231 k.p. Przepis ten ma zasto- sowanie w wypadku przejęcia zadań likwidowanej szkoły publicznej przez inną szkołę publiczną. W stanie faktycznym sprawy dotyczyło to przejęcia zadań Szkoły
Podstawowej w J. przez Zespół Szkół w L. Szkoła niepubliczna nie mogła przejąć zadań Gminy, do której zadań własnych należy prowadzenie szkół publicznych i która powinna umożliwić wszystkim dzieciom uczęszczanie do szkół publicznych.
Szkoła niepubliczna może spełniać zadania w zakresie oświaty tylko obok, a nie za- miast szkoły publicznej. Kierując się tymi przesłankami, Sąd drugiej instancji przyjął, że art. 231 k.p. odnieść można do pracowników przejętych przez zespół Szkół w L., a nie przez Niepubliczną Szkołę Podstawową w B. W tym stanie rzeczy, pamiętając, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, usytuowana wśród nadzwyczajnych środków zaskarżenia, mająca na celu uzyskanie odszkodowania z tytułu niezgodnego z pra- wem działania władzy publicznej przez wydanie orzeczenia, może odnieść zamierzo- ny skutek tylko wówczas, gdy wskazane w niej naruszenie prawa ma charakter kwa- lifikowany, elementarny i nie może być rozumiana jako środek prowadzący do do- chodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego wy- roku (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00,
Dz.U. Nr 145, poz. 1638). Gdy się zważy, że przy wydawaniu każdego orzeczenia 4 sądowego dokonywana jest wykładnia stosowanego prawa, z istoty swej otwarta na wielości możliwych interpretacji, za niezgodne z prawem można uznać tylko orze- czenie oczywiście sprzeczne z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo takie, które zostało wydane w wyniku wykładni oczywiście błędnej lub wadliwego za- stosowania prawa widocznych bez głębszej analizy prawniczej. W związku z tym nie można stwierdzić niezgodności z prawem orzeczenia opartego na przepisie prawa, którego treść dopuszcza możliwość różnych interpretacji i gdy za każdą z nich prze- mawiają uzasadnione argumenty (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia z 18 stycz- nia 2006 r., II BP 1/05 i z dnia 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05, niepublikowane).
Wykładnia prawa przyjęta przez Sąd drugiej instancji nie pozostaje w konflik- cie z poglądem prawnym wyrażonym w wyrokach Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1995 r., I PRN 29/95 (OSNAPiUS 1995 nr 22, poz. 277) i z dnia 17 maja 1995 r., I
PRN 15/95 (OSNAPiUS 1995 nr 21, poz. 264), na które powoływała się pozwana
Gmina w toku postępowania, gdyż w orzeczeniach tych Sąd Najwyższy odniósł się do stanu faktycznego, w którym nauczycielowi zaproponowano podjęcie zatrudnienia w nowej placówce i przyjął tę propozycję albo zgłosił wniosek o przeniesienie z pracy w likwidowanej szkole. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji dokładnie przeanalizował i wszechstronnie rozważył zebrany materiał dowodowy oraz uznał, że zaniechanie przez dyrektora szkoły rozwiązania z powódką stosunku pracy nie unicestwia faktycznego rozwiązania tego stosunku wskutek likwidacji za- kładu pracy. Prawidłowo uznał, że podjęcie przez nią pracy w szkole niepublicznej nie może zastąpić przewidzianego w art. 18 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta
Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz.1112 ze zm.) aktu przenie- sienia nauczyciela mianowanego. Potwierdza to fakt zawarcia umowy o pracę przez powódkę w nowym miejscu pracy, która nie może być potraktowana jako akt konty- nuacji dotychczasowego stosunku służbowego.
Uzasadnia to orzeczenie o oddaleniu skargi na podstawie art. 42411 § 1 k.p.c.
========================================