Uzasadnienie
Powód Antoni C. w sprawie przeciwko jego byłemu pracodawcy - Przedsię- biorstwu Komunikacji Samochodowej w C. Spółce z o.o. w C. o ustalenie i zapłatę wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 30 grudnia 2005 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jego apelację od wyroku Sądu pierw- szej instancji oddalającego powództwo.
Powód pracował u pozwanego jako radca prawny do czasu przejścia na eme- ryturę dnia 1 kwietnia 2003 r. Przejście na emeryturę nie pozbawiło go prawa do ko- rzystania z ulgowych przejazdów środkami transportu strony pozwanej. Legitymację uprawniającą do ulgi pozwany wystawił powodowi dopiero dnia 2 czerwca 2004 r.
Powód domaga się więc ustalenia, że w okresie między 1 kwietnia 2003 r. a 2 2 czerwca 2004 r. miał prawo do ulgowych przejazdów oraz zasądzenia od pozwanego 10.001 zł, będących - jego zdaniem - równowartością tego uprawnienia.
Sądy obu instancji uznały żądania powoda za bezzasadne z uwagi na brak interesu prawnego w żądaniu ustalenia (art. 189 k.p.c.) oraz niewykazanie szkody wynikającej z niewydania legitymacji.
W skardze kasacyjnej powód zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej zapłaty. Zarzucił naruszenie § 24 ust. 1 i 2 pkt 1 regulaminu, art. 183a § 1 i art. 183b § 1 k.p., art. 6 i art. 363 k.c. oraz art. 32 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Prawo powoda do korzystania z ulgowych przejaz- dów nie budzi wątpliwości, gdyż wynika wprost z § 60 ponadzakładowego układu zbiorowego pracy dla pracowników transportu samochodowego z dnia 15 listopada 1995 r. oraz § 24 regulaminu pracy obowiązującego u pozwanego. Nie ma więc żad- nych podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia przepisów dotyczących równego traktowania i zakazujących dyskryminacji (art. 32 Konstytucji i art. 183a § 1 oraz art. 183b § 1 k.p.).
Powód twierdzi, że dochodzona kwota 10.001 zł stanowi równowartość przy- sługującego mu uprawnienia do ulgowych przejazdów, czego pozbawił go pozwany.
Z wywodów skargi kasacyjnej wynika, iż zdaniem powoda za pozbawienie możliwo- ści korzystania z tego prawa w naturze przysługuje mu zryczałtowane świadczenie pieniężne (którego wartość obliczył w sposób dowolny, być może mając na uwadze, że skarga kasacyjna przysługuje - w sprawach z zakresu prawa pracy - gdy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej dziesięć tysięcy złotych - art. 3982 § 1 k.p.c.). To twierdzenie powoda jest błędne.
Niewykonanie przez pracodawcę zobowiązania w naturze, czyli niewydanie wskazanej legitymacji - na podstawie art. 353 oraz art. 363 i art. 471 k.c. związku z art. 300 k.p. - uprawnia pracownika lub emeryta do żądania jego wykonania lub za- płaty odszkodowania, jak trafnie przyjęły Sądy obu instancji. Wtedy, gdy przepisy prawa pracy lub umowa przewidują możliwość wyboru przez pracownika lub praco- dawcę świadczenia w naturze lub zastępującego go świadczenia pieniężnego, w ra- zie niewykonania przez pracodawcę wybranego przez pracownika świadczenia w naturze nabywa on prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż wysokość 3 świadczenia pieniężnego. W pozostałych przypadkach pracodawca ponosi odpowie- dzialność za wyrządzoną pracownikowi szkodę tylko na zasadach określonych przez przepisy Kodeksu cywilnego, stosowane odpowiednio na mocy art. 300 k.p. Nato- miast gdy przewidziana jest możliwość świadczenia w naturze lub pieniądzu, to od- powiedzialność z Kodeksu cywilnego ma charakter uzupełniający.
Pracodawca po- nosi tę odpowiedzialność za dalszą szkodę powstałą w wyniku nienależytego wyko- nania obowiązku świadczenia (w naturze lub w pieniądzu), w szczególności za opóź- nione spełnienie świadczenia.
Z tego względu trafny jest pogląd Sądów obu instancji, że powód powinien udowodnić wysokość szkody. Obowiązek ten ciąży na poszkodowanym niezależnie od tego, czy jako podstawę odpowiedzialności pozwanego przyjąć czyn niedozwo- lony (art. 415 k.c.), czy niewykonanie umowy (art. 471 k.c.).
Z tych względów na podstawie art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.