Uzasadnienie
Wojskowy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. utrzymał w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia 3 grudnia 2014 r., mocą którego mat rez. S. D. został skazany za przestępstwo z art. 357 § 1 k.k. i za nie wymierzono mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono.
Orzeczono też grzywnę – na podstawie art. 71 § 1 k.k. – oraz środek karny – podanie treści wyroku do publicznej wiadomości.
Prawomocny wyrok Sądu Odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego i zarzucając:
„ 1. rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, bo w sentencji aktu oskarżenia z 23.09.2014r. o czyn zarzucony w art. 357 § 1 k.k. brak jest wniosku ujętego w § 2 art. 357 k.k. o ściganie, a następuje na wniosek dowódcy jednostki, co stanowi rażącą obrazę art. 332 §1 pkt 4 k.p.k. - wskazanie przepisów ustawy karnej pod który zarzucany czyn podpada również z kolejnym zarzutem, iż skazany nie był wyznaczony do służby 25.06.2014r.
wykonując stale funkcję kucharza na okręcie K. C. - rozdział 12 pkt 3 RSO (s.59);
- rażącą obrazę przepisów prawa art. 17 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.k. przez to, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego oraz o ten sam czyn z art. 357 § 1 i § 2 k.k. toczy się postępowanie na podstawie art.57 ust.3, art.60 ust. 1 ustawy z dnia 09.10.2009r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. Nr 190, poz.1474);
- rażącą obrazę art. 647 § 1 pkt 1, § 2, § 3 k.p.k. przez to, że rozkazem personalnym nr 70 pkt 8 Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 20 czerwca 2014r., mat S. D. został powołany ze służby kontraktowej do służby stałej i ma status żołnierza służby stałej z mocy art. 11 ust.2 pkt 2 lit.„a" ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.
U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), a nie status żołnierza rezerwy”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Odwoławczego oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i uniewinnienie S. D. W odpowiedzi na kasację prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania jako niedopuszczalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Z przepisu § 2 tego artykułu wynika zaś, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie 3 skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
W rozpoznawanej sprawie zapadł prawomocny wyrok skazujący mata rez. S. D. na karę ograniczenia wolności i to z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na karę grzywny. Badając zaś dopuszczalność kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, należy ocenić czy została ona wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
Autor kasacji w żadnym ze sformułowanych zarzutów przepisu tego nie powołał. Jednak z analizy mało czytelnie sformułowanego zarzutu obrazy prawa materialnego połączonego z zarzutem rażącej obrazy art. 332 § 1 pkt 4 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 1 kasacji) wynika, że skarżący wskazuje na uchybienie z art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. stwierdzając, że „brak jest wniosku ujętego w § 2 art. 357 k.k. o ściganie …”. Wprawdzie stwierdzenie to odnosi zupełnie nietrafnie do treści aktu oskarżenia, tym niemniej, gdyby uchybienie takie rzeczywiście wystąpiło kontekst i sposób jego opisu nie miałby żadnego znaczenia.
Rzecz w tym jednak, że opisane uchybienie w sprawie mata rez. S. D. nie ma miejsca, ponieważ na k. 1 akt sprawy znajduje się podpisany przez dowódcę wniosek o ściganie karne mata S. D. za to, że w dniu 25 marca 2014 r. „…będąc wyznaczony do pełnienia wachty morskiej wstawił się w stan nietrzeźwy art. 357 § 1 k.k.”.
Skoro więc kasacja obrońcy skazanego nie wskazuje uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., a w sprawie nie zaistniały dalsze warunki jej dopuszczalności określone w art. 523 § 2 k.p.k., przeto należało pozostawić ją bez rozpoznania jako niedopuszczalną.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.