Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 września 2022 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność art. 410 § 2 oraz art. 243 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 7 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Jako ostateczne orzeczenie o wskazanych w skardze konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego podał postanowienie Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]), oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z 20 lipca 2021 r. (sygn. akt […]), odrzucające wniesioną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania, z uwagi na niespełnienie określonego w art. 410 § 2 k.p.c. wymogu uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalności wznowienia postępowania. Kwestionowanym w skardze regulacjom prawnym skarżący zarzucił, iż stanowiąc podstawę postanowienia Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]), doprowadziły do naruszenia wolności skarżącego od zmuszania go do tego, czego prawo mu nie nakazuje, a także naruszenia jego prawa do nieujawniania swoich poglądów, przekonań i wyznania oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sędziego podlegającego przepisom ustawy i orzekającego na podstawie ustawy (odczytywanych przez skarżącego z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 7 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji) w ten sposób, że zobowiązany został do podania sądowi „informacji i danych przekraczających zakres, którego w świetle art. 410 § 2 k.p.c. sąd może zażądać jako uprawdopodobnienia okoliczności zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a zatem zobowiązanie [to] nie wynikało z ustawy (…)”.
Postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając, iż nie spełnia ona wymogu określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a skonkretyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK z uwagi na istotę zarzutów złożonej skargi konstytucyjnej dotyczących wadliwego zastosowania kwestionowanych przepisów w sprawie, w związku z którą skarga została złożona, gdyż bezpośredniego źródła wskazanego w skardze konstytucyjnej naruszenia nie stanowiła treść zakwestionowanych w niej przepisów, lecz wyrażona w postanowieniu sądu ocena, która zdaniem skarżącego przekraczała zakres wynikający z art. 410 § 2 k.p.c. 4
Pismem z 30 stycznia 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 18 stycznia 2023 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu zażalenia wyjaśnił, że „nie domaga się zbadania zapadłego orzeczenia, lecz interpretacji przepisu dokonanej przez Sąd”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał w składzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK).
Jak stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Z tego względu art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK przewiduje, że skarga konstytucyjna powinna zawierać wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone. Skarga konstytucyjna jako środek prawny inicjujący postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym ma zatem charakter abstrakcyjno-konkretny, gdyż jej wniesienie wymaga wykazania: naruszenia prawa podmiotowego i ostatecznego orzeczenia jako środka naruszenia (elementy kontroli konkretnej) oraz niekonstytucyjności podstawy prawnej orzeczenia (element kontroli abstrakcyjnej), a także istnienia związku pomiędzy naruszeniem prawa podmiotowego a pozostałymi przesłankami (zob. orzeczenia pełnego składu TK z: 11 czerwca 2008 r., sygn. SK 48/07 OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 93; 17 lipca 2013 r., sygn. SK 9/10, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 79; 25 września 2019 r., sygn. SK 31/16, OTK ZU A/2019, poz. 5).
Jeśli związek ten nie wynika z treści badanej skargi oraz wydanego w sprawie ostatecznego orzeczenia, skarga nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK (zob. postanowienia TK z: 22 maja 2018 r., sygn. Ts 27/17, OTK ZU B/2018, poz. 119; 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17, OTK ZU B/2018, poz. 169; 11 września 2018 r., sygn. Ts 18/17, OTK ZU B/2019, poz. 150; 21 maja 2019 r., sygn. Ts 51/18, OTK ZU B/2020, poz. 174; 16 października 2019 r., sygn. Ts 232/17, OTK ZU B/2019, poz. 39; 14 listopada 2019 r., sygn. Ts 13/19, OTK ZU B/2020, poz. 63).
Trybunał Konstytucyjny, oceniając sposób naruszenia wskazany w skardze konstytucyjnej, związany jest zarówno zakresem zaskarżenia (art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK), jak i treścią załączonych do skargi konstytucyjnej orzeczeń (art. 53 ust. 2 pkt 1-2 u.o.t.p.TK).
Ciężar uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, spoczywa na skarżącym (zob. postanowienie pełnego składu TK z 22 lipca 2015 r., sygn. SK 20/14, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 115).
W złożonym zażaleniu skarżący nie kwestionował ustalenia poczynionego w uzasadnieniu postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu, iż bezpośredniego źródła wskazanego w skardze konstytucyjnej naruszenia nie stanowi treść zakwestionowanych w niej przepisów lecz niezgodna z tą treścią ocena sądu, wyrażona w postanowieniu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, jakoby skarżący wadliwie wykonał zarządzenie sędziego wzywające do uprawdopodobnienia okoliczności zachowania terminu. Przeciwnie, skarżący wskazał na dopuszczalność skargi konstytucyjnej określającej sposób naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw polegający na wadliwym, jednostkowym zastosowaniu kwestionowanych w niej przepisów (tzw. skarga na stosowanie prawa).
Tymczasem wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe (art. 175 ust. 1 Konstytucji), zaś postępowanie w trybie skargi konstytucyjnej dotyczy kontroli konstytucyjności aktów normatywnych, nie zaś aktów lub trybu stosowania prawa (zob.: wyrok TK z 26 maja 2009 r., sygn. SK 32/07, OTK ZU nr 5/A/2009, poz. 70; postanowienie TK z 23 czerwca 2022 r., sygn. Ts 2/20, OTK ZU B/2022, poz. 132). Konstrukcja skargi konstytucyjnej przyjęta w prawie polskim wyklucza merytoryczne rozpoznanie skargi, której zarzuty koncentrują się na wykazaniu błędnego zastosowania zaskarżonego przepisu przez organy stosujące prawo bądź wykazaniu innych uchybień, do których doszło w procesie wydawania rozstrzygnięcia (zob. postanowienie TK z 15 stycznia 2020 r., sygn. Ts 40/18, OTK ZU B/2020, poz. 105). Przeciwko tego typu naruszeniom nie służy ochrona realizowana w trybie skargi konstytucyjnej (zob. postanowienie TK z 28 lutego 2018 r., sygn. SK 45/15, OTK ZU A/2018, poz. 12).
Wprawdzie warunkiem dopuszczalności skargi konstytucyjnej jest zdeterminowanie ostatecznego orzeczenia treścią normatywną zakwestionowanej w skardze normy prawnej, jednak to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania, iż źródło zarzucanego naruszenia stanowi treść tej normy (generalno-abstrakcyjnej) a nie – jak wskazuje skarżący – jednostkowy i niezgodny z tą treścią akt jej zastosowania (indywidualno-konkretny). Wobec tego więc, że przedmiotem zaskarżenia wniesionej skargi konstytucyjnej nie jest treść normatywna kwestionowanych w niej przepisów nadana w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni, która wyjątkowo może stać się przedmiotem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej, lecz wadliwe, naruszające standardy konstytucyjne, jednostkowe ich zastosowanie, składające się na wskazany w skardze sposób naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego, skarga ta nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, a wniesione zażalenie nie podważyło tego ustalenia.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 18 stycznia 2023 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.S. o zbadanie zgodności:
art. 410 § 2 oraz art. 243 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 7 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 września 2022 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia, sformułowanym na tle następującej sprawy.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z 20 lipca 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucono wniesioną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt […]. Zdaniem sądu skarżący nie spełnił wymogu określonego w art. 410 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), gdyż nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalności wznowienia postępowania.
Wniesione przez skarżącego zażalenie zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]). Sąd wyjaśnił, że zarządzeniem sędziego sądu pierwszej instancji z 4 listopada 2019 r. skarżący został wezwany do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, czego skarżący, zdaniem sądu, nie wykonał. Postanowienie sądu drugiej instancji zostało w złożonej skardze konstytucyjnej wskazane jako ostateczne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2022 r. wezwano skarżącego do doręczenia odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: a) decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z 5 października 1983 r. o przyznaniu lokalu mieszkalnego (znak […]), b) wyroku Sądu Rejonowego W. z 25 kwietnia 1985 r. (sygn. akt […]), c) postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 20 lipca 2021 r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem, d) postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem, e) koperty, w której doręczone zostało ostateczne orzeczenie. Pismem z 3 listopada 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do wskazanego zarządzenia.
3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2022 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) określenie, które wolności lub prawa skarżącego, wynikające ze wskazanych w skardze przepisów Konstytucji oraz w jaki sposób, zostały naruszone przez wydanie postanowienia Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]) oraz 2) uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów ze wskazanymi konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Pismem z 28 grudnia 2022 r. (data nadania) skarżący odniósł się do tego zarządzenia.
4. Kwestionowanym w skardze regulacjom prawnym skarżący zarzucił, iż stanowiąc podstawę postanowienia Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z 8 kwietnia 2022 r. (sygn. akt […]), doprowadziły do naruszenia wolności skarżącego od zmuszania go do tego, czego prawo mu nie nakazuje, a także naruszenia jego prawa do nieujawniania swoich poglądów, przekonań i wyznania oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sędziego podlegającego przepisom ustawy i orzekającego na podstawie ustawy (odczytywanych przez skarżącego z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 7 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji) w ten sposób, że zobowiązany został do podania sądowi „informacji i danych przekraczających zakres, którego w świetle art. 410 § 2 k.p.c. sąd może zażądać jako uprawdopodobnienia okoliczności zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a zatem zobowiązanie [to] nie wynikało z ustawy (…)”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe, gdy braki te nie zostały usunięte w terminie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna.
Istota zarzutów złożonej skargi konstytucyjnej dotyczy wadliwego zastosowania kwestionowanych przepisów w sprawie, w związku z którą skarga została złożona. Zdaniem skarżącego wniesiona przez niego skarga o wznowienie postępowania została prawomocnie odrzucona z powodu niewykonania zarządzenia sędziego, którego treść przekraczała zakres uprawdopodobnienia normowanego w art. 410 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), mimo iż zgodnie z art. 243 k.p.c. zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu. Okoliczność ta stała się podstawą do sformułowania w skardze konstytucyjnej zarzutu naruszenia wolności skarżącego od zmuszania go do tego, czego prawo mu nie nakazuje, a także naruszenia jego prawa do nieujawniania swoich poglądów, przekonań i wyznania oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sędziego podlegającego przepisom ustawy i orzekającego na podstawie ustawy.
Bezpośrednim źródłem wskazanego w skardze konstytucyjnej naruszenia nie jest zatem treść zakwestionowanych w niej przepisów, lecz ocena sądu przekraczająca zakres wynikający z art. 410 § 2 k.p.c., wyrażona w postanowieniu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, jakoby skarżący wadliwie wykonał zarządzenie sędziego wzywające do uprawdopodobnienia okoliczności zachowania terminu. Podkreśla to również sam skarżący podnosząc, iż wskazany w zarządzeniu sędziego zakres uprawdopodobnienia nie wynikał z ustawy, gdyż jego zdaniem art. 410 § 2 w związku z 243 k.p.c. normuje jedynie uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia postępowania.
Trybunał Konstytucyjny nie jest jednak uprawniony do kontrolowania aktów stosowania prawa (np. orzeczeń wydanych w sprawie objętej wniesioną skargą konstytucyjną) nawet, jeśli organ stosujący prawo dokonał – zdaniem skarżącego – wzbudzającej wątpliwości konstytucyjne wykładni określonych norm prawnych w konkretnej sprawie (zwłaszcza w zakresie subsumcji, oceny stanu faktycznego, oceny dowodów etc.; zob. postanowienia TK z: 19 lipca 2005 r., sygn. SK 37/04, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 87; 21 września 2005 r., sygn. SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95; 7 maja 2013 r., sygn. SK 31/12, OTK ZU nr 4/A/2013, poz. 46; 17 grudnia 2019 r., sygn. SK 22/19, OTK ZU A/2020, poz. 3; 2 grudnia 2010 r., sygn. SK 11/10, OTK ZU nr 10/A/2010, poz. 131; 16 grudnia 2020 r., sygn. SK 14/20, OTK ZU A/2021, poz. 3). W zakresie kognicji Trybunału mieści się natomiast dokonywanie kontroli konstytucyjności treści normatywnej przepisu uzyskanej w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni (zob. wyroki TK z: 24 czerwca 2008 r., sygn. SK 16/06, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 85; 24 kwietnia 2014 r., sygn. SK 56/12, OTK ZU nr 4/A/2014, poz. 42; 30 października 2012 r., sygn. SK 8/12, OTK ZU nr 9/A/2012, poz. 111; 22 listopada 2016 r., sygn. SK 2/16, OTK ZU A/2016, poz. 92).
Wówczas, w ramach wyjątku, przedmiotem kontroli konstytucyjności może stać się norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką (zob. wyroki TK z: 2 czerwca 2009 r., sygn. SK 31/08, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 83; 3 kwietnia 2019 r., sygn. SK 13/16, OTK ZU A/2019, poz. 14; 15 grudnia 2020 r., sygn. SK 12/20, OTK ZU A/2021, poz. 2). Skarżący nie kwestionuje jednak treści normatywnej przepisów, nadanej im w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni. Przeciwnie, jako sposób naruszenia swoich konstytucyjnych wolności lub praw skarżący wskazał wadliwe, naruszające standardy konstytucyjne, jednostkowe zastosowanie kwestionowanych przepisów w sposób sprzeczny z ich treścią i celem. Co do zasady Trybunał Konstytucyjny nie ocenia jednak indywidualnych aktów stosowania prawa i nie ma charakteru sui generis instancji weryfikującej orzeczenia sądowe czy rozstrzygnięcia organów administracji publicznej (zob.: wyrok TK z 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51 oraz wydane na etapie kontroli wstępnej postanowienia TK z: 21 maja 2019 r., sygn. Ts 11/18, OTK ZU B/2020, poz. 99; 25 czerwca 2019 r., sygn. Ts 40/18, OTK ZU B/2020, poz. 104; 13 listopada 2019 r., sygn. Ts 177/16, OTK ZU B/2020, poz. 59; 15 września 2020 r., sygn. Ts 146/19, OTK ZU B/2021, poz. 46).
Trybunał Konstytucyjny nie jest bowiem ani sądem w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, ani w rozumieniu art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), ani też nie realizuje zadań ochrony sądowej, o której mowa w art. 19 ust. 1 zdanie 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864), zaś w trybie skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny nie jest ani kolejną instancją sądową, ani organem zastępującym sądy właściwe do rozpoznawania poszczególnych spraw (zob. postanowienie TK z 23 czerwca 2022 r., sygn. Ts 2/20, OTK ZU B/2022, poz. 132).
Jak stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna powinna zawierać określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Ponieważ przedmiotem zarzutu niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów skarżący uczynił w istocie jednostkowy akt zastosowania prawa, nie zaś normę generalno-abstrakcyjną, na podstawie której akt ten został wydany, skarga konstytucyjna nie spełnia wymogu określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a skonkretyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK (zob. postanowienia TK z: 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17, OTK ZU B/2018, poz. 169; 23 października 2018 r., sygn. Ts 216/16, OTK ZU B/2018, poz. 186; 18 marca 2019 r., sygn. Ts 18/18, OTK ZU B/2020, poz. 67; 25 czerwca 2019 r., sygn. Ts 40/18, OTK ZU B/2020, poz. 104; 8 lipca 2019 r., sygn. Ts 210/17, OTK ZU B/2019, poz. 212 oraz wskazane tam orzecznictwo).
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK stwierdzając, iż nie spełnia ona wymagań określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK.
POUCZENIE 14
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.