Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 września 2002 r. sygn. akt I SA 2757/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K., K. B. i J. C. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej własności czasowej.
Jak wynika z akt sprawy odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem dla uczestnika postępowania D. R., na skutek nieodebrania go przez adresata w terminie, został załączony do akt ze skutkiem doręczenia zgodnie z zarządzeniem Sędziego z dnia 27 listopada 2002 r.
W dniu 15 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła od powyższego wyroku skarga kasacyjna uczestnika postępowania D. R. z dnia 5 listopada 2007 r. Skarga została sporządzona przez pełnomocnika w/w - adwokata R. N. Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 261/09 oddalił zażalenie D. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt I SA 2757/00 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2002 r. sygn. akt I SA 2757/00.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 260/09 oddalił zażalenie D. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I SA 2757/00 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2002 r. sygn. akt I SA 2757/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 – obowiązującej w dacie wydania wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2002 r. sygn.
Sygn. akt I SA 2757/00 akt I SA 2757/00 – ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczenia Sądu były prawomocne, z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 3 powołanej ustawy. Według w/w art. 57 ust. 2 Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznik Praw Obywatelskich, w sprawach z zakresu prawa podatkowego – minister właściwy do spraw finansów publicznych, w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – minister właściwy do spraw pracy i zabezpieczenia społecznego, a w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej – Prezes Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej mogli wnieść od orzeczenia Sądu rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco naruszało prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.
Jak z powołanych przepisów prawa wynika, co do zasady orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie były prawomocne z chwilą wydania i ustawa nie przewidywała takiego środka zaskarżenia jakim obecnie jest skarga kasacyjna.
Zgodnie z przepisami przejściowymi, zawartymi w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona mogła, w terminie do dnia 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – art. 101 tej ustawy.
Przepis powyższy wskazuje przesłanki oraz konkretną datę tj. 31 marca 2004 r., do której mogła być wniesiona skarga kasacyjna od orzeczeń prawomocnie zakończonych do dnia 1 stycznia 2004 r. Tak więc prawo do wniesienia skargi kasacyjnej do dnia 31 marca 2004 r. wygasło z upływem tego terminu bez możliwości jego przywrócenia.
Stosownie do treści art. 178 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Jak wynika z akt sprawy do dnia 31 marca 2004 r. w niniejszej sprawie nie została skutecznie złożona skarga kasacyjna. Złożenie zaś skargi kasacyjnej datowanej na 5 listopada 2007 r. w dniu 15 kwietnia 2008 r. czyli po dacie wynikającej z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uznać należy za niedopuszczalną.
W tej sytuacji pełnomocnik uczestnika postępowania D. R. wniósł skargę kasacyjną z przekroczeniem terminu do jej wniesienia. Dlatego też skargę taką należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie powołanego art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.