Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Prezydent M. B. umorzył B.Z.D.Z. S. O.-T. w B. (dalej także: Stowarzyszenie, B.) postępowanie w części dotyczącej określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2013 r., określił wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w roku 2014 na kwotę [...]zł oraz zobowiązał do zwrotu należności głównej określonej w pkt 2 do budżetu M. B. w ciągu 15 dni od dnia doręczenia decyzji wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zaskarżona decyzja została wysłana na adres strony. Strona w ustawowym terminie przesyłki nie podjęła.
P. z dnia [...] lutego 2020 r. skarżące Stowarzyszenie złożyło za pośrednictwem Prezydenta M. B. odwołanie od ww. decyzji, Samorządowego Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. stwierdziło, że odwołanie strony zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
W uzasadnieniu SKO podało, że przesyłkę zawierającą decyzję uznano za doręczoną w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) – dalej jako: "k.p.a.". Przesyłkę awizowano w dniu [...] grudnia 2019 r., a następnie zwrócono do adresata w dniu [...] stycznia 2020 r. Doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu [...] stycznia 2020 r. Zatem termin do wniesienia odwołania, wynoszący 14 dni, liczyć należy od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] stycznia 2020 r. K. terminu 14-dniowego przypadł więc w dniu [...] stycznia 2020 r. W rozpatrywanej sprawie zatem termin do wniesienia odwołania nie został skutecznie zachowany, gdyż strona złożyła odwołanie w dniu [...] lutego 2020 r.
W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności:
- art. 6, 7, 8, 10, 11 i 12 k.p.a. poprzez zignorowanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sygnalizowanego w pismach kierowanych do Prezydenta M. B. przypominających o obowiązku informowania pełnomocnika, w jaki sposób jest procedowana sprawa dotacji po wyroku WSA z dnia [...] marca 2019 r. uchylającym zaskarżone decyzje obu instancji i w jego następstwie decyzji SKO w B. z dnia [...] października 2019 r., uchylającej decyzję Prezydenta M. w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania.
- naruszenie art. 32 k.p.a. w związku z art. 40 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pominięcie ustanowionego w sprawie pełnomocnika prawidłowo umocowanego w sprawie, który stosownie zgłosił swój udział składając uwierzytelnione odpisy pełnomocnictwa zarówno Prezydentowi M. B. i SKO, które wydając na jego wniosek postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji własnej uznała jako pełnomocnika, następnie całkowicie bezpodstawnie ograniczając czas jego trwania przyjmując, że skarżący po wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2019 r. działał samodzielnie, pomimo znajdującego się w aktach pisma do Prezydenta B. z dnia [...] stycznia 2019 r. i [...] grudnia 2019 r.
Pełnomocnik Stowarzyszenia podał, że pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. poinformował, iż pełnomocnictwo w sprawie nie zostało wypowiedziane i zamierza skorzystać z uprawnień w zakresie art. 91 pkt 1 k.p.c. i art. 10 § 1 k.p.a. przed ponownym podjęciem decyzji.
Ustalając stan faktyczny SKO w B. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia winno dodatkowo odnieść się do treści pisma moich mocodawców z dnia [...] stycznia 2020 r., którego treść nie może podlegać na dowolnym interpretowaniu jego treści odnosząc je do ogólnych zasad czasokresu obowiązywania pełnomocnictwa i kiedy jako takie wygasa.
Analizując treść odwołania od decyzji Prezydenta M. B., która do dnia zaskarżenia nie jest znana ani pełnomocnikowi jak i również stronie, niezbędnym dla rozstrzygnięcia było przeanalizowanie treści udzielonego pierwotnie pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz korelacji łącznej ich treści do znaczenia jakie prawo przypisuje pełnomocnictwu, jako jednostronnie wyrażonej woli strony udokumentowanej w aktach i czy zaistniały prawne przesłanki jego wygaśnięcia jakiegokolwiek momentu jego wygaśnięcia w czasie od chwili pierwotnej kiedy zostało udzielone. Z treści pełnomocnictwa jednoznacznie również wynika, że zostało udzielone w zakresie art. 91 k.p.c. oraz art. 32 k.p.a. oraz w związku z art. 35 § 1 i art. 36 p.p.s.a i winno być interpretowane jednoznacznie jako pełnomocnictwo o charakterze ogólnym nie tylko ograniczone do występowania przed WSA. Postanowieniem SKO z dnia [...] stycznia 2019 r. zostało wstrzymane wykonanie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym pełnomocnik strony został potraktowany jako pełnomocnik uczestniczący z racji swojej aktywności w postępowaniu czysto administracyjnym przed rozpoczęciem się procedury sądowoadministracyjnej.
Jednocześnie zdaniem Stowarzyszenia w związku z naruszeniem art. 32 k.p.a. w zw. z art. 40 § 1 i 2 k.p.a. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 z mocy prawa zachodzi nieważność niedoręczonej decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2019 r.
Ponadto skarżące Stowarzyszenie wniosło o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ono prawo, aczkolwiek wynika to z powodów odmiennych od objętych zarzutami skargi.
Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie wskazuje się, że organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 758/15, publ.: dalej: CBOSA, wraz z powołanym orzecznictwem).
Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi wniesienia odwołania na podstawie art. 134 powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2, w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77. Naruszenie tych przepisów prowadzi do uchylenia postanowienia (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, WKP 2020).
W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Ponadto jest to termin ustawowy, wiąże więc wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Istotną okolicznością, mającą wpływ na sposób zakończenia sprawy przez organ odwoławczy, było ustalenie przezeń daty skutecznego doręczenia decyzji.
W rozpoznawanej sprawie, wskazując na jej akta oraz przytaczając przepisy o doręczeniu zastępczym, organ odwoławczy przyjął, że przesyłkę awizowano w dniu [...] grudnia 2019 r. Została ona zwrócona w dniu [...] stycznia 2020 r. Doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu [...] stycznia 2020 r., co oznaczało, że termin do wniesienia odwołania, wynoszący 14 dni, liczyć należy od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] stycznia 2020 r. K. terminu 14-dniowego przypadł więc w dniu [...] stycznia 2020 r. W rozpatrywanej sprawie zatem termin do wniesienia odwołania nie został skutecznie zachowany, gdyż strona złożyła odwołanie w dniu [...] lutego 2020 r.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wywiódł skutki z fikcji prawnej doręczenia pisma dokonanego przez pocztę za pokwitowaniem.
Należy wobec powyższego zauważyć, że zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (pkt 1); pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (pkt 2).
Stosownie do art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.) Jak wynika z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Z zestawienia powołanego wyżej uregulowania prawnego wynikają dwie podstawowe przesłanki skuteczności przewidzianego nim doręczenia. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony czas w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego).
Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia przez operatora pocztowego), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tylko w przypadku spełnienia łącznie powołanych przesłanek, doręczenie dokonane przez operatora pocztowego w trybie art. 44 k.p.a. może być uznane za skutecznie.
W okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości Sądu budzi jednak prawidłowość awizowania przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. Rzecz dotyczy danych, jakie zostały uwidocznione przez doręczającego na kopercie wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W szczególności uwagę zwraca brak oznaczenia przez doręczającego wszystkich okoliczności wymaganych zgodnie z brzmieniem art. 44 § 2 k.p.a.
W świetle poglądów doktryny, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej (awizo) będzie skuteczne tylko wtedy, gdy zachowa się ustaloną w przepisie § 2 kolejność miejsc, w których adresat może z nim się zapoznać i skorzystać z możliwości odbioru pisma. W pierwszej kolejności jest to zbiorcza skrzynka oddawcza. Jeżeli taka skrzynka nie została zainstalowana lub jest uszkodzona, doręczyciel operatora wyznaczonego będzie mógł pozostawić zawiadomienie w jednym z miejsc wymienionych we wspomnianym przepisie (B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13, s. 271). Domniemanie doręczenia przewidzianego w art. 44 § 1-4 k.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas, gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione, w tym dokonano adnotacji przez doręczyciela, czy i gdzie pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1758/11, publ.: ONSAiWSA 2014/1/7 oraz w Lex nr 1234293). W orzecznictwie podkreśla się nadto, że treść formularza dowodu doręczenia nie stanowi (i nie powinna stanowić) przeszkody w dopełnieniu tego obowiązku. Fakt, iż nie zawiera on rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. Przepis art. 44 k.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Jest oczywiste, że jakiekolwiek formularze bądź instrukcje nie mogą uchylić tego ustawowego wymogu (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 350/09, publ.: CBOSA oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 789/12, publ.: Lex nr 1301252).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd dostrzegł, że druk potwierdzenia odbioru nie zawiera żadnych adnotacji, natomiast na kopercie figurują jedynie wzmianki o – pierwszym – awizowaniu przesyłki w dniu [...] grudnia 2019 r. z powodu nie zastania adresata oraz o jej zwrocie w dniu [...] stycznia 2020 r. (por. k-983a akt admin.)
W ocenie Sądu, nie można uznać, że przedmiotowa przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i tym samym prawidłowo doręczona. Warunkiem przyjęcia przez organ, iż nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność, co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas (por. postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10, publ.: Lex nr 1068869).
Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy wadliwie przyjął, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, w trybie art. 44 k.p.a., było skuteczne. W konsekwencji organ ten nieprawidłowo przyjął, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu [...] stycznia 2020 r. W ocenie Sądu, z uwagi na niespełnienie przez doręczyciela wszystkich wymaganych wymogów awizowania przesyłki, skutek procesowy doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, w sposób określony w art. 44 § 4 k.p.a., nie nastąpił.
W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało wydane z naruszeniem art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a., w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawione przez Sąd wywody w kwestii nieskuteczności doręczenia skarżącemu decyzji organu z dnia [...] grudnia 2019 r., w trybie art. 44 k.p.a., co wobec faktu podnoszonego w skardze, a znajdującego potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy powinno skłonić organ do rozważenia czy odwołanie z dnia [...] lutego 2020 r., może być uznane za złożone skutecznie w świetle art. 129 § 2 k.p.a.
W świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki.
Tym samym nie można danego pisma (...) uznać za doręczone w rozumieniu art. 44 § 4 k.p.a., w sytuacji, gdy powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej to pismo w ogóle nie zostanie pozostawione adresatowi (por. prawomocny wyrok WSA w Opolu z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Op 136/17, publ.: CBOSA).
Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że na obecnym etapie przedwczesne jest odniesienie się do kwestii skuteczności pełnomocnictwa, na które powołuje się strona skarżąca. Analiza i ocena tego zagadnienia winna zostać dokonana przez organ z uwzględnieniem czasu, w którym pełnomocnik wykazał swoje uprawnienie do występowania w sprawie oraz zakresu umocowania wynikającego z przedłożonego pełnomocnictwa.
Odnosząc się do kwestii wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym prezentowany jest w tym zakresie pogląd nawiązujący do kwestii granic, w których sprawę rozpoznaje sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Z kolei treść decyzji podatkowej, w zakresie w jakim tworzy sytuację prawną, wyznacza rzeczywiste granice danej sprawy. Przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na zasadzie wynikającej z art. 166 p.p.s.a. Skoro sąd ma prawo zastosować dopuszczalne ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, to analogicznie, normę art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że daje ona sądowi podstawę do wstrzymania wykonania wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Aby znaleźć z kolei odpowiedź na pytanie, które konkretnie akty mogą w analizowanym wypadku zostać objęte wstrzymaniem wykonania przez sąd należy ustalić głębokość orzekania sądu administracyjnego. Trzeba przy tym uwzględnić to, czy podejmowane w ramach jednego lub różnych postępowań akty kształtują, zmieniają lub znoszą ten sam stosunek materialnoprawny (por. Z. Kmieciak: Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, Państwo i Prawo 2007, nr 4, s. 35). W praktyce przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje możliwość sądowi do wstrzymania wykonania aktu, którego dotyczy skarga, oraz wszystkich innych aktów dotyczących tego samego stosunku administracyjnoprawnego, co akt, którego dotyczy skarga. Prowadzone rozważania nie pozwalają natomiast uznać za słuszny pogląd skarżącej, która dopuszcza, by sąd rozpoznając skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, mógł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymać także wykonanie tej decyzji. W takim przypadku nie zachodzi tożsamość spornego stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z wymiarowej decyzji podatkowej. Akty te nie kształtują, nie zmieniają ani nie znoszą tego samego stosunku administracyjnoprawnego. W przeciwnym razie oznaczałoby to uprawnienie sądu do wstrzymania wykonania decyzji, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem sporu o prawo nie stanowi stosunek administracyjnoprawny powstały w wyniku jej wydania. Instytucja uregulowana w art. 61 p.p.s.a., ma na celu ochronę co do zasady strony skarżącej postępowania sądowoadministracyjnego, w określonych prawem sytuacjach, przed negatywnymi konsekwencjami zastosowania bądź niezastosowania się do treści zaskarżonego aktu, oraz innych aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy sądowadministracyjnej, do czasu przeprowadzenia sądowej kontroli, na wypadek uwzględnienia skargi na ten akt przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 560/15, publ.: CBOSA – wraz z powołanym orzecznictwem).
Wobec powyższego nie zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie przez sąd wykonania decyzji organu I instancji w przedmiocie dotacji
Jednocześnie stwierdzić należy, że nie podlega wykonaniu zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Jednakże wobec uchylenia zaskarżonego postanowienia rozważania w tym zakresie mają charakter drugorzędny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.).