Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 03 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B.z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W dniu 05 grudnia 2008 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Oświadczył, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada majątku oraz oszczędności.
W odpowiedzi na wezwanie z dnia 11 grudnia 2008 r. podał, iż z uwagi na brak zaufania do organów nie zarejestrował się jako bezrobotny. W kwestii zapoznania się z danymi zawartymi w zeznaniu podatkowym za 2007 r. zalecił skierowanie zapytania do Urzędu Skarbowego w A.K.. Wyjaśnił, że zamieszkuje u rodziny, znajomych oraz niejednokrotnie "pod mostem".
Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Kierując sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego należy liczyć się z ponoszeniem kosztów. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie (art.199 w zw. z art.205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Jak stanowi art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym możliwe jest wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. A zatem brak dowiedzenia powoduje odmowę uwzględnienia wniosku.
Z kolei, zgodnie z art.255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte w formularzu PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów oraz stanu rodzinnego.
Na tej podstawie referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2008 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia złożonego formularza PPF. W odpowiedzi zainteresowany nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego możliwości finansowe, w tym zaświadczenia o pozostawaniu bez zatrudnienia, odpisu zaznania podatkowego. Nie wyjaśnił ponadto, w jaki sposób zaspokaja swoje potrzeby bytowe pomimo braku jakichkolwiek dochodów.
Zasadnicze jednak znaczenie dla negatywnej oceny przesłanek przyznania prawa pomocy mają zbyt lakoniczne wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 09 stycznia 2009 r. Wnioskujący zawarł w nim swoją opinię co do funkcjonowania urzędu pracy oraz zalecił kontakt z urzędem skarbowym dla ustalenia jego dochodu w 2007 r. Zaznaczył jedynie, czyniąc zadość wezwaniu, że nie korzysta ze wsparcia z pomocy społecznej, zamieszkując u znajomych, rodziny lub "pod mostem". Informacje te uniemożliwiają dokonanie obiektywnej oceny co do możliwości finansowych skarżącego.
Jest zasadą, że do wniosku strony można przychylić się wówczas, gdy przedstawi ona swoją sytuację majątkową oraz rodzinną w sposób logiczny, rzetelny i wiarygodny. W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił tego warunku. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania.
Na marginesie należy zauważyć, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący pozostawał zatrudniony w 2008 r., a fakt ten udokumentował odcinkiem z listy płac za marzec 2008 r.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.