Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (k. 79-80 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy (k. 119 -121 akt sądowych).
Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący złożyli sprzeciw (k. 128 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy (k. 140-142 akt sądowych). Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r. oddalił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie (k. 163-164 akt sądowych).
W dniu 06 maja 2013r. skarżący złożyli kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy na etapie postępowania w sprawie o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 153-154 akt sądowych). Ponadto w dniu 20 sierpnia 2013r. złożyli kolejny wniosek na urzędowym formularzu PPF (k. 191-192 akt sądowych) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 10 października 2013r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy rozpatrując dwa ww. wnioski (k. 209-210 akt sądowych).
Od powyższego postanowienia skarżący złożyli sprzeciw (k. 217 akt sądowych). W uzasadnieniu podnieśli, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił zmiany własnego postanowienia z dnia 4 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Bd 741/12 (k. 225-226 akt sądowych).
W dniu 18 grudnia 2013r. (k. 233-234 akt sądowych) oraz w dniu 10 lutego 2014r. (k. 263-265, 266-268 akt sądowych) wpłynęły kolejne trzy wnioski skarżących złożone na urzędowych formularzach PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2014r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy (k. 273-274 akt sądowych).
Od powyższego postanowienia skarżący złożyli sprzeciw (k. 281 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 21 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił zmiany postanowienia z dnia 04 kwietnia 2013r. (k. 290-292 akt sądowych).
W dniu 20 czerwca 2014r. oraz w dniu 31 lipca 2014r. wpłynęły do tut. Sądu kolejne dwa wnioski skarżących, złożone na urzędowych formularzach PPF (k. 304-305 i 328-329 akt sądowych), o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Rozpatrując powyższe wnioski Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014r. odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia został doręczony skarżącym w dniu 15 września 2014r.
Pismem z dnia 22 września 2014r. (nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej) skarżący wnieśli od powyższego postanowienia sprzeciw, wskazując, że uzasadnienie sprzeciwu stanowi ich pismo z dnia 16 czerwca 2014r., którego kserokopię załączyli do wniesionego sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Zauważyć należy, że wnioski o przyznanie prawa pomocy, które wpłynęły do tut. Sądu w dniach 20 czerwca 2014r. oraz w dniu 31 lipca 2014r. są kolejnymi wnioskami skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stąd należy je potraktować jako wnioski o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 04 kwietnia 2013r.
W orzecznictwie, jak i doktrynie funkcjonuje pogląd, że zmiany stanu faktycznego lub prawnego uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. muszą dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tak by uzasadniały zmianę lub uchylenie postanowienia. Przez "zmianę okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawnych. Bez takiej zmiany okoliczności sprawy, wydane postanowienie nie może być modyfikowane lub uchylone (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005r., s. 499). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy, zmiany powyższych okoliczności musiałyby być na tyle widoczne, aby możliwa była zmiana dotychczasowego stanowiska, a zatem musiałyby to być zmiany polegające na pogorszeniu sytuacji materialnej wnioskodawcy (tak również NSA w post. z dnia 7 listopada 2007r. Sygn. akt I GZ 220/07 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem oceniając dane przedstawione przez skarżących w formularzach wniosków o przyznanie prawa pomocy, które wpłynęły do Sądu w dniach 20 czerwca 2014r. (k. 304-305 akt sądowych) oraz 31 lipca 2014r. (k. 328-329 akt sądowych) stwierdzić należy, że nie wskazują one na pogorszenie ich sytuacji finansowej w stosunku do stanu przedstawionego we wniosku pierwszego z datą wpływu – 17 stycznia 2013r. (k. 79-80 akt sądowych) uzupełnionego o dane w piśmie z dnia 18 lutego 2013r. (k. 110 akt sądowych). We wszystkich wnioskach powołano się na te same okoliczności w postaci osiągania dochodu z tytułu emerytur, liczba członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym nie uległa zmianie (dwie osoby), wykazano nieruchomość o pow. 2,46 ha położoną w D. Skarżący nie podali żadnych nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska, co do oceny ich zdolności płatniczych.
W złożonych na obecnym etapie postępowania wnioskach skarżący powołali się na te same informacje, które prezentowali w poprzednim wniosku, który był już przedmiotem oceny tut. Sądu. Również w sprzeciwie (k. 354 akt sądowych) nie podnieśli żadnych nowych okoliczności. Także informacje dotyczące dochodów skarżących oraz wydatków zawarte w piśmie z dnia 16 czerwca 2014r. (mającym stanowić uzasadnienie sprzeciwu) zawierają praktycznie tożsame dane, jakie zawiera pismo z dnia 18 lutego 2013r. (k. 110 akt sądowych), które było przedmiotem rozważań tut. Sądu w postanowieniu z dnia 04 kwietnia 2013r., a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2013r. Sygn. akt II FZ 349/13.
Instytucja przewidziana w art. 165 p.p.s.a. nie służy do ponownego rozpatrzenia argumentów strony przedstawionych w trakcie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz do umożliwienia zmiany postanowień niekończących sprawy (w tym postanowień w przedmiocie przyznania prawa pomocy), w przypadku gdy okoliczności sprawy uległy zmianie, powodując nieadekwatność poprzednio zapadłego postanowienia do zmienionej sytuacji. W przypadku braku wykazania, że okoliczności sprawy uległy zmianie, art. 165 p.p.s.a. nie daje podstawy do zmiany prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy (por. post. NSA z dnia 22 sierpnia 2008r. sygn. akt I FZ 298/08).
To, że skarżący inaczej oceniają swoją sytuację niż sąd administracyjny rozpatrujący ich poprzedni wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie stanowi przesłanki do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie wykazali jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadniać wzruszenie prawomocnego postanowienia tut. Sądu z dnia 04 kwietnia 2013r. Dlatego stosownie do art. 165 p.p.s.s. Sąd postanowił jak w sentencji.
Na marginesie Sąd - kierując się treścią art. 6 p.p.s.a. - informuje, że jeśli strona skarżąca jest niezadowolona z niniejszego rozstrzygnięcia ma prawo zaskarżyć je do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie na niniejsze postanowienie skarżący mogą złożyć samodzielnie (napisać i podpisać), gdyż nie obowiązuje w tym zakresie przymus adwokacki. Warunkiem jednak złożenia skutecznego zażalenia jest jego wniesienie w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem. Sąd zwraca uwagę na te okoliczności, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że strony nie zawsze dochowują wymaganego przez ustawodawcę terminu.