Uzasadnienie
W dniu 29 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 maja 2016r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 28 lipca 2016r. wyznaczony pełnomocnik wskazał, że nie znajduje podstaw do złożenia skargi kasacyjnej i przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W dniu 05 października 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej zwana p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie skarżący na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznanie prawa pomocy umarza się. Z uwagi na fakt, iż skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odnosząc się do wniosku strony w zakresie ustanowienia adwokata wskazać należy, że skoro dla skarżącego ustanowiono już adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka w B. wyznaczyła w osobie A. H., to w świetle tego ustalenia przyznanie skarżącemu po raz kolejny prawa pomocy w takim samym zakresie jest bezprzedmiotowe, gdyż prawo to zostało już skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08).
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecnego wniosku strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.