Uzasadnienie
J. F. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego podając, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem miesięcznego utrzymania wnioskodawcy pozostaje emerytura w wysokości 977,27 zł oraz dieta radnego w wysokości 800 zł. W skład majątku skarżącego wchodzi: dom drewniany o powierzchni całkowitej [...] m2 (wartość 150.000 zł), w remoncie, w którym J. F. zajmuje pokój o powierzchni [...] m²; grunty rolne o powierzchni [...] m2 (niewykorzystywane rolniczo); pozostałe grunty mają powierzchnię [...] m2, jest na nich usytuowany budynek gospodarczy w budowie. Wnioskodawca dnia [...] kwietnia 2016 r. zaciągnął kredyt w kwocie 5.000 zł, który przeznaczył na spłatę długów, ubezpieczenie i naprawę samochodu marki [...] rok prod. 1995 oraz remont domu. J. F. ma zgromadzone oszczędności w wysokości 210,46 zł. Skarżący jest osobą schorowaną, ponoszącą zwiększone wydatki na lekarstwa i rehabilitację (k. 60 – 61).
Do akt sprawy wnioskodawca dołączył odcinek emerytury (k. 59).
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270, ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego) lub częściowym (zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego). Stosownie do regulacji art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
Na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).
W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał, iż osiąga dochód miesięczny w łącznej kwocie 1.777,27 zł netto (emerytura i dieta radnego). J. F. pozostaje pod opieką specjalistycznych poradni lekarskich, ponosi zwiększone wydatki na lekarstwa. Majątek skarżącego stanowi: dom drewniany o powierzchni całkowitej [...] m2 oraz grunty rolne o powierzchni [...] m2. Pozostałe posiadane grunty wraz z usytuowanym na nich budynkiem gospodarczym w budowie mają powierzchnię [...] m2. Wnioskodawca na zgromadzone oszczędności w kwocie 210,46 zł.
W tym miejscu należy zatem skonstatować, iż J. F. ma zapewnione środki finansowe na pokrycie bieżących potrzeb bytowych. Ponadto, skarżący powinien przeznaczyć część środków finansowych, którymi dysponuje (tj. w szczególności zgromadzone oszczędności w wysokości 210,46 zł) na pokrycie kosztów sądowych w sprawie niniejszej. Mając na uwadze zakres przyznanego zwolnienia koszty te ograniczają się do uiszczenia kwoty 200 zł, przy jednoczesnym zwolnieniu z pozostałych kosztów i ustanowieniu radcy prawnego z urzędu.
Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami (postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1125/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/).
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zatem prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł dochodów i bez majątku. Nie można, stosując prawo pomocy, chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Dodatkowo koszty sądowe nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności ich zaspokajania, dlatego też część uzyskiwanych środków powinna być przeznaczona na ich poniesienie.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 245 § 1 - 4 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.-