Uzasadnienie
Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] uchwalony został budżet gminy na 2016 r.
Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 18 lutego 2016 r., Pan J. F. w dniu 25 marca 2016 r. wywiódł skargę do tut. Sądu. Podniósł, że uchwała została podjęta bez wymaganego kworum, bowiem pomimo tego, że w trakcie głosowania był obecny na sali obrad, to jednak skierował się ku wyjściu i nie uczestniczył w głosowaniu nad uchwałą.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o jej oddalenie. Stwierdziła, że skarga na ww. uchwałę nie spełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), ponieważ nie jest skargą na uchwałę, która narusza interes prawny lub uprawnienie Skarżącego. To na Skarżącym ciąży obowiązek wykazania w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Sam fakt, iż Skarżący jest radnym miejskim w S. niezadowolonym z podjętej uchwały nie przesądza ani o istnieniu interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, ani tym bardziej o naruszeniu interesu prawnego ww. uchwałą. Rada Miejska podniosła ponadto, że zaskarżona uchwała znajduje oparcie w powołanych w jej podstawie prawnej przepisach i została podjęta przy wymaganym kworum, co potwierdza podjęta w trybie nadzorczym uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], odmawiająca stwierdzenia jej nieważności.
W piśmie z dnia 27 września 2016 r. działający w imieniu Skarżącego pełnomocnik podtrzymał zarzuty i wnioski zamieszczone w skardze. Wskazał, że w niniejszym stanie faktycznym miało miejsce istotne naruszenie, ponieważ uchwała została podjęta pomimo braku kworum. Doszło do naruszenia art. 14 ustawy o samorządzie gminnym. W chwili podjęcia skarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu Skarżącego przejawiającego się w uprawnieniu do podejmowania uchwał z zachowaniem kworum wymaganego ww. przepisem. Interes Skarżącego, jako radnego, wynikający ze wskazanego przepisu jest konkretny, indywidualny, aktualny i obiektywny. Na podstawie art. 14 ustawy o samorządzie gminnym można skutecznie żądać, by akty prawa miejscowego były uchwalane zgodnie z powszechnie obowiązującą procedurą i by nie można im było zarzucić nieważności. Zaskarżona uchwała narusza sferę uprawnień Skarżącego gwarantowanych przepisami prawa, co przesądza o posiadaniu legitymacji do wniesienia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Uchwała budżetowa jest najważniejszą uchwałą podejmowaną przez radę gminy/miasta i dotyczy każdego mieszkańca. Z tego powodu podjęcie uchwały tego rodzaju powinno nastąpić z zachowaniem najwyższych standardów dotyczących procedury i kultury politycznej. Skarżący sprzeciwia się przyjmowaniu tak ważnego aktu prawa miejscowego jakim jest uchwała budżetowa w sposób balansujący na granicy prawa. i chaosu panującego w miejscu odbywania się sesji, zarządzone nagle, w czasie gdy część radnych i publiczność opuszczała salę oraz w panującym hałasie, gdy nie było nawet wyraźnie słychać zarządzenia głosowania.
Skarżący poczuł się zobowiązany do interwencji, ponieważ jako radny powinien stać na straży praworządności i dbać o zachowanie wysokich standardów demokratycznych w gminie. W interesie społecznym leży, by polityczne spory oraz niestaranne i nieprzemyślane działanie nie wpłynęły na poziom i prawidłowość uchwał, jak to miało miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności, wobec stanowiska organu kwestionującego interes prawny skarżącego w domaganiu się uchylenia zaskarżonej uchwały niezbędne jest zbadanie, czy po stronie skarżącego zachodzą okoliczności przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym tj. czy zaskarżona uchwała narusza jego własny interes prawny lub uprawnienie.
W nauce prawa pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego. W tym ujęciu interes prawny daje uprawnionemu możliwość domagania się od organu administracyjnego załatwienia sprawy zainteresowanego, przy czym nie można przewidzieć stanowiska organu, gdyż ten dysponuje swobodą uznania w kształtowaniu treści swojego rozstrzygnięcia (Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod redakcją Pawła Chmielnickiego, Lexis Nexis, wydanie drugie, 2006r.)
W judykaturze, odnosząc się do rozumienia pojęcia Interesu prawnego wskazuje się na wykładnię dokonaną w wyroku NSA z 22.02.1984 r. Stwierdza się w nim, iż mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż skarżącemu nie przysługuje legitymacja skargowa przejawiająca się w istnieniu naruszonego interesu prawnego lub uprawnienia wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały. Skarżący, w pismach procesowych uzupełniających skargę (k. 92-95) konkretyzuje istnienie naruszenia interesu prawnego poprzez potrzebę wyeliminowania uchwały podjętej sprzecznie z przepisami proceduralnymi związanymi z trybem głosowania i bez wymaganego quorum. Tak określonego naruszenia nie można przyporządkować do przepisu prawa uzasadniającego wystąpienie z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Brak jest bowiem przepisu prawa, w którym skarżącemu przysługiwałoby uprawnienie do żądania uchwalenia budżetu w określonej treści.
Samo niezadowolenie skarżącego z przebiegu debaty nad budżetem, przyjętymi poprawkami i głosowaniem nad budżetem w kształcie odmiennym od oczekiwanego przez skarżącego, nie są wystarczające do przyjęcia odmiennej oceny.
Nie jest też – wbrew twierdzeniom skarżącego – naruszeniem interesu prawa lub uprawnienia, procedowanie przez organy gminy w kwestii przyjęcia uchwały. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza jaki był przebieg procedowania Rady Miejskiej w S. w dniu [...] stycznia 2016 r. Niewątpliwie skarżący, manifestując swoje niezadowolenie z przebiegu prac nad poprawkami do budżetu, podjął decyzję o opuszczeniu sali obrad jeszcze przed zakończeniem dyskusji nad projektem budżetu. Swoją decyzję zakomunikował Przewodniczącej, która poinformowała go o skutkach opuszczenia sali obrad. Wola skarżącego, by opuścić salę obrad nie była jednak spójna z jego działaniem. Do czasu głosowania nad budżetem, w trakcie tego głosowania i do ogłoszenia wyników głosowania skarżący pozostał na sali obrad. Analiza nagrania zarówno audio, jak i audio-video jednoznacznie świadczy o obecności skarżącego podczas głosowania i do jego zakończenia.
Świadczy też o tym, że skarżący miał wiele czasu i możliwości, by salę obrad opuścić, bowiem przewodnicząca dwukrotnie informowała zebranych o zakończeniu debaty nad projektem budżetu i dwukrotnie wezwała radnych do głosowania nad budżetem. Wybór dokonany przez skarżącego o pozostaniu na sali wbrew wcześniejszym deklaracjom jej opuszczenia i przy świadomości skarżącego, iż nieobecność na sali spowoduje zerwanie quorum świadczy o przyjętej przez skarżącego taktyce głosowania i nie może negatywnie rzutować na ocenę poprawności przebiegu głosowania.
Na marginesie Sąd zauważa, że kwestia istnienia lub nie - quorum podczas głosowania nad zaskarżoną uchwałą była przedmiotem badania przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. Uchwała RIO nr [...] z [...].02.2016r. podjęta w trybie nadzorczym odmówiła stwierdzenia nieważności uchwały budżetowej. Argumentacja prawna powołana w uzasadnieniu uchwały RIO, a także ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu nadzorczym, zgodna jest z oceną i stanowiskiem Sądu. Zaskarżona uchwała podjęta została w warunkach quorum, przy siedmiu głosach za, bez głosów wstrzymujących i przeciwnych i w obecności na Sali skarżącego, który głosu nie oddał. Sąd przyjął argumentację RIO wyrażoną w uzasadnieniu uchwały jak własną, bez potrzeby ponownego jej przytaczania.
Reasumując powyższe rozważania, wobec braku spełnienia się przesłanek przewidzianych w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skargę jako niezasadną oddalono w oparciu o art. 150 p.p.s.a