Uzasadnienie
I. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2007r. oraz umorzenie postępowania w podatku akcyzowym za miesiące: kwiecień 2003r., sierpień – grudzień 2003r., styczeń – grudzień 2004r., styczeń – grudzień 2005r., styczeń – grudzień 2006r. i styczeń – sierpień 2007r.
Skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że jej wykonanie stanowić będzie podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Oświadczył, że organy egzekucyjne już dokonały zajęcia pieca technologicznego do produkcji spirytusu, a jego sprzedaż doprowadzi do tego, że skarżący nie będzie miał żadnych środków do życia. W ocenie autora skargi skutków dokonanej przez organy sprzedaży nie da się przywrócić, albowiem piec nie ma dużej wartości, lecz służy niezbędnym potrzebom produkcyjnym. W sytuacji zatem, gdyby skarżący chciał go odkupić musiałaby zapłacić 20-krotność kwoty uzyskanej przez organ w postępowaniu egzekucyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Ponadto przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może rzeczywiście spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest zaś wystarczający sam gołosłowny wywód strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, składnikach majątku, a także dodatkowo ponoszonych wydatkach. Brak natomiast wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skarżący w uzasadnieniu wniosku stwierdził wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, albowiem sprzedaż zajętego przez organy egzekucyjne pieca technologicznego do produkcji spirytusu spowoduje, że nie będzie on miał żadnych środków do życia. Tym niemiej, jak pokreślił sam skarżący, zajęcie w/w pieca już zostało dokonane przez organ egzekucyjny, a ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jego majątku opisanej powyżej szkody (utraty środków do życia) z uwagi na prowadzenie wobec niego egzekucji.
W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych i niczym nie popartych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego nie sposób przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy też podkreślić, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja nadzwyczajna, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.