Uzasadnienie
R. G. pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. wniósł zażalenie "na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku za wydanie niezgodnego z prawem wniosku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 237/12 o przyznaniu prawa pomocy z urzędu na formularzu PPF". Według wznoszącego zażalenie "przedmiot sprawy określa ustanowienie pełnomocnika z urzędu na podstawie choroby psychicznej, a nie pełnomocnika z wyboru na podstawie stanu majątkowego i dochodach". R. G. wskazał na postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...], z którego ma wynikać, iż pełnomocnik z urzędu jest w niniejszej sprawie konieczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Z mocy zaś art. 198 p.p.s.a. przepisy tej ustawy o zażaleniach na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Na podstawie treści zażalenia należy przyjąć, że przedmiotem zażalenia jest zarządzenia z dnia 14 listopada 2012 r. o przesłaniu skarżącemu urzędowego formularza "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego zarządzenia.
W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w terminie. Z tych samych powodów wojewódzki sąd administracyjny odrzuci zażalenie (niedopuszczalne, spóźnione lub którego braki nie zostały usunięte).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 p.p.s.a. i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.