Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zażalenie na postanowienie Sądu z 27 kwietnia 2015 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy zostało wniesione po terminie i postanowieniem z 20 lipca 2015 r. odrzucił zażalenie.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 sierpnia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia.
W piśmie z 10 sierpnia 2015 r., skarżący oświadczył, że w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od zażalenia wnosi o przyznanie mu prawa pomocy w tym zakresie.
Przewodniczący Wydziału ustalił, że zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie z 20 lipca 2015 r. jest wolne od opłat sądowych i zarządzeniem z 14 sierpnia 2015 r. uchylił własne zarządzenie z 4 sierpnia 2015 r., o czym skarżący został poinformowany.
Postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący zwrócił się o zwolnienie od wpisu od zażalenia, które jest wolne od opłat. Zatem rozpoznanie wniosku skarżącego stało się zbędne.
Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł sprzeciw, żądając jego zmiany poprzez rozpoznanie zażalenia wniesionego 28 lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przepis zawarty w art. 249a p.p.s.a. stanowi, że postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
W niniejszej sprawie skarżący, na skutek wezwania go do uiszczenia wpisu od zażalenia, zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w tym właśnie zakresie, tj. poprzez zwolnienie z obowiązku od uiszczenia tej opłaty sądowej. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z 20 lipca 2015 r., którym to postanowieniem Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie odmawiające mu przyznania prawa pomocy.
W myśl art. 261 p.p.s.a. od zażaleń wnoszonych w sprawie prawa pomocy nie pobiera się opłat sądowych.
Skoro zatem skarżący wnosi o zwolnienie go od wpisu od zażalenia, które jest wolne od opłat sądowych, to rozpoznanie przedmiotowego wniosku jest zbędne.
Z tego względu, na podstawie art. 249a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.