Uzasadnienie
Z. R. (dalej jako "Skarżący") wniósł w dniu 30 czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IS") z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 851/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Skarżącego na ww. postanowienie Dyrektora IS z dnia 2 czerwca 2014 r. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Od powyższego postanowienia nie wniesiono skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 851/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi. Na powyższe postanowienie nie wniesiono zażalenia.
Postanowienie z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 851/14 jest prawomocne od dnia 26 listopada 2014 r.
Skarżący, pismem z dnia 8 marca 2018 r., wniósł skargę do tut. Sądu przywołując numer [...] i wskazując, że dotyczy zaległości podatkowych VAT za okres 8,12/1999 r., 1,2,3,4,10,11,12/2000 r., 1-7,9,11,12/2001 r., 1-4,8/2002 r. oraz z tytułu K.P. za okres 1-12/2001 r., 1-4/2002 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu skargi Skarżący opisał swoją sytuacje rodzinną i majątkową.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu, bowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora IS doręczono Skarżącemu w dniu 13 czerwca 2014 r.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 kwietnia 2018 r. Skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy skarga z dnia 8 marca 2018 r. jest skargą na postanowienie Dyrektora IS z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, pod rygorem przyjęcia, że skarga z dnia 8 marca 2018 r. jest skargą na ww. postanowienie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Skarżący pismem z dnia 10 maja 2018 r. wniósł o rozstrzygnięcie, czy jego sprawa uległa przedawnieniu. Jednocześnie nie wskazał, jakiego aktu dotyczy wniesiona przez niego skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej).
Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z uwagi na treść pouczenia zawartego w wezwaniu Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r., wobec braku wskazania we wniesionym w odpowiedzi na nie piśmie Skarżącego numeru aktu, którego dotyczy skarga z dnia 8 marca 2018 r., Sąd przyjął, że skarga z dnia 8 marca 2018 r. dotyczy postanowienia Dyrektora IS nr [...] z dnia 2 czerwca 2014 r., a zatem aktu zaskarżonego już skargą z dnia 30 czerwca 2014 r., którą tut. Sąd odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 851/14.
W niniejszej sprawie, zaskarżone postanowienie Dyrektora IS zostało doręczone Skarżącemu w dniu 13 czerwca 2014 r., co poświadcza zwrotne potwierdzenie odbioru ww. postanowienia. W związku z powyższym, zgodnie z zasadami obliczania terminu określonymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., zakreślony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 lipca 2014 r. (bowiem 13 lipca 2014 r. przypadał w dzień ustawowo wolny od pracy). Skarżący składając skargę w dniu 14 marca 2018 r. (data złożenia w Izbie Administracji Skarbowej, k. 2 akt sądowych) nie dochował zatem w/w terminu do jej wniesienia. Tym samym skargę, jako wniesioną po upływie przewidzianego prawem terminu, należało odrzucić.
Sąd w tym miejscu wskazuje, iż pomimo faktu, że była to kolejna skarga na to samo postanowienie Dyrektora IS z dnia 2 czerwca 2014 r. w niniejszej sprawie nie wystąpiła określona w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. przesłanka, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Wskazać bowiem należy, że z mocy powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowoadministracyjną, a do takich nie należy rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi (por. postanowienia NSA z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1509/12, z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 208/11, z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt II OZ 589/09, dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W takim przypadku bowiem sąd administracyjny nie bada zasadności skargi, a jedynie stwierdza okoliczność uzasadniającą jej odrzucenie (w rozpatrywanej sprawie pierwotnie była to okoliczność nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi). Zatem w takiej sytuacji nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie na ten sam akt i nic nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych lub innych przyczyn.
W niniejszej sprawie Skarżący – pomimo odrzucenia jego pierwszej skargi na ww. postanowienie Dyrektora IS na mocy postanowienia tut. Sądu z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 851/14 – był zatem uprawniony wnieść kolejną skargę na ten sam akt administracyjny organu podatkowego, lecz z uwagi na wystąpienie okoliczności przekroczenia terminu do jej wniesienia, tut. Sąd władny był ją odrzucić. Wskazać również należy, że Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.