Uzasadnienie
M. K. wniósł w dniu 19 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Wskazał, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało skarżącemu w dniu 16 lutego 2015 r., wobec czego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 18 marca 2015 r. Tymczasem skarga wniesiona została w dniu 19 marca 2015 r., a zatem po upływie ustawowego terminu.
Odpowiedź na skargę została doręczona skarżącemu w dniu 21 maja 2015 r.
Pismem z dnia 28 maja 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że skarga została wniesiona w terminie, bowiem postanowienie zostało mu doręczone w dniu 17 lutego 2015r. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż "doręczenia odbyły się nie z mojej winy z uwagi na ich otrzymanie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie, przesyłka ta została doręczona skarżącemu w dniu 16 lutego 2015 r. (k. 38 akt administracyjnych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. upływał zatem w dniu 18 marca 2015 r. Skarżący uchybił zatem temu terminowi, skarga wniesiona bowiem została w dniu 19 marca 2015 r.
Zasadą wynikającą z art. 85 p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi.
W doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność, że "uprawdopodobnienie braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Pojęcie braku winy postrzegane jest jako obejmujące istnienie przeszkody nie do pokonania czyli siły wyższej (por.: A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, str. 368 - 370). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wskazuje żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Mylne przekonanie strony skarżącej o innej niż faktyczna dacie otrzymania przesyłki nie uzasadnia przywrócenia terminu, bowiem instytucja ta ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.