Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W terminie przewidzianym do dokonania tej czynności skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, który nie zawierał podpisu wnoszącego.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie w siedzibie tut. Sądu lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Przesyłka zawierająca odpis powyższego wezwania została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 czerwca 2017 r.
W dniu 28 czerwca 2017 r. (data nadania) skarżący nadesłał własnoręcznie podpisany egzemplarz sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.
W omawianej sprawie skarżący złożył sprzeciw, na którym brak było jego podpisu, a zatem należało wezwać pełnomocnika skarżącego, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 ppsa, do jego odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 259 § 2 ppsa sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jego odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 27 czerwca 2017 r. Skarżący uzupełnił natomiast brak formalny sprzeciwu w dniu 28 czerwca 2017 r., a więc dzień po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.