Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą R. Ł. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym w kwocie [...] zł.
Na powyższą decyzję R. Ł., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a następnie Sąd rozpoznając sprzeciw, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 8 listopada 2016 r.
Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 stycznia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpowiadając na wezwanie, skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy, a Sąd postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r. sprzeciw ten odrzucił. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone.
W konsekwencji, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 16 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 września 2017
W dniu 13 września 2017 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy (niepodpisany).
Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili obecnej nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa", skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z orzecznictwem, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność; gdy nastąpi odmowa zwolnienia, wezwanie powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się odmowy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 125/05, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a sprzeciw od tego postanowienia został odrzucony. Orzeczenie to zaś nie zostało zaskarżone. Wobec powyższego wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Termin zaś do uiszczenia wpisu, liczony od dnia doręczenia wezwania, tj. od dnia 6 września 2017 r., upłynął z dniem 13 września 2017 r.
Podkreślenia przy tym wymaga, że złożony przez skarżącego ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zapobiegł skutkom tego stanu rzeczy, w szczególności nie przerwał terminu do uiszczenia wpisu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196; z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06; z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09).
W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji.