Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia M. S. (dalej "strona skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących opłaty dodatkowe związane z nieuiszczeniem opłat za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania Miasta K..
W skardze na powyższe postanowienie strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jego wykonania oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono argumentacji przemawiającej na rzecz uwzględnienia wskazanego wyżej wniosku.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie Kolegium strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło spowodować powstanie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie w przedmiocie zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zawierają ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakładają zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołują bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków.
Wobec tego, zdaniem Sądu, postanowienia te nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1358/13, a także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 315/13, z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1418/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 635/10, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.