Uzasadnienie
Dnia [...] 2006r. E. W. wniosła skargę na wynik kontroli z dnia [...] r. Nr [...] prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. w zakresie kontroli źródeł finansowania wydatków i posiadanego mienia za 2000r. Skarżąca w swej skardze zarzuca organowi kontroli szereg naruszeń m.in. sprzeczność ustaleń zawartych w wyniku kontroli ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nieuwzględnienie wszelkich okoliczności sprawy wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie dowodów wyczerpująco wskazujących na okoliczności objęte zakresem kontroli, naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 43 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wynik kontroli nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków i nie nadaje jej uprawnień, a więc nie rozstrzyga co do istoty sprawy. Jest on dokumentem kończącym przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie źródeł finansowania wydatków i posiadanego mienia za 2000r. i zawiera ustalenia faktyczne ze wskazaniem nieprawidłowości dotyczące wydatków i przychodów wykazanych przez skarżącą w składanych oświadczeniach. Przedmiotowy wynik kontroli ogranicza się do ustaleń faktycznych i wytknięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Materiał ten z kolei może być wykorzystany w innych postępowaniach, a zwłaszcza w postępowaniu podatkowym w zakresie nieujawnionych źródeł dochodu prowadzonym wobec P. W. o wznowienie, którego Urząd wnioskował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje
Na wstępie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwana dalej w skróci: p.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, zakres kognicji Sądu obejmuje również orzecznictwo w sprawach skarg na "inne niż określone w pkt 1 – 3 [tego ustępu] akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa."
W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że wydanie wyniku kontroli - w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) - stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Jak to bowiem stwierdzono w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r. (sygn. akt FPS 18/98 - ONSA 1999, nr 2, poz. 43), wydanie - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej - wyniku kontroli skarbowej wskazującego nieprawidłowości jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z czym podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to pozostaje aktualne również w świetle aktualnie obowiązującej ustawy p.p.s.a.
Jednakże tak ogólnie przyjęta w przedstawionej uchwale dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na tę odmianę czynności, musi równocześnie łączyć się z ustaleniem, że dotyczy ona (zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skuteczne zatem wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wynik kontroli uzależnione jest od spełnienia przesłanki w postaci stwierdzenia w nim lub uznania- w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości - odnoszącego się do konkretnego podmiotu obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. z przepisów prawa materialnego, bowiem "tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek" (por. W. Czerwiński w glosie do przedstawionej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z 7 grudnia 1998 r. - OSP 2000, nr 6, poz. 84).
W rozpoznanej sprawie zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na kontrolowaną żadnych obowiązków. Stwierdza jedynie nieprawidłowości w zakresie wydatków (pominięcie niektórych z nich, czy też podanie ich nieprawidłowej wysokości) i przychodów wykazanych przez E. W. w składanych oświadczeniach. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżony akt administracyjny wskazuje wyłącznie określone ustalenia faktyczne, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju wynik kontroli, zgodnie z pkt 1 tezy zawartej w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 13/00 (publ. ONSA z 2001 r. Nr 2/58) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. Dlatego tez na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.