Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. w sprawie ustalenia A. L., A.L., M. G. i D. G. wysokości podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie [...]zł.
W skardze na powyższą decyzję skarżący A. L., będący pełnomocnikiem skarżącej A. L., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji mającej przemawiać na rzecz uwzględnienia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga dokonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1897/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja, na mocy której stwierdzono nieważność innej decyzji wywołuje wprawdzie określone następstwa prawne, trudno jednak w takim przypadku mówić o następstwach związanych z jej wykonaniem. W istocie bowiem ma ona charakter deklaratoryjny, tj. komunikuje jej adresatom, że inna decyzja była obciążona wadami (istniejącymi w dacie jej wydania), które uzasadniają wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Co do zasady pojęcie "wykonania decyzji" związane jest z realizacją wynikających z niej uprawnień lub obowiązków. W tym znaczeniu trudno mówić o wykonaniu decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji (zob. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 218/15 i I SA/Gl 220/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, która utrzymuje w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości, należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Z decyzji tej nie wynika obowiązek uiszczenia podatku. Nie kreuje ona obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonana w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Na marginesie warto zauważyć, że autor skargi nie przedstawił jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.