Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] oznaczonym w sentencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez M. J. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność za nieuiszczenie opłaty dodatkowej za parkowanie.
Na powyższe postanowienie M. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że na postanowienie z dnia [...] służyło zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie organu I instancji, bowiem wyraźnie w niej wskazano nazwę organu, którego rozstrzygnięcie jest kwestionowane, jak i numer oraz datę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego wyjaśnić należy, że na postanowienie organu I instancji przysługiwało stronie - zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, nie zaś skarga do sądu administracyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, że o sposobie, terminie i trybie wniesienia zażalenia strona została prawidłowo pouczona w treści zaskarżonego postanowienia organu I instancji.
W konsekwencji skarga wniesiona na decyzję pierwszoinstancyjną musi być uznana za niedopuszczalną, a taką skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Mając powyższe na względzie, na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.