Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia.
W piśmie z dnia 23 września 2014 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Następnie skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Odpis sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 listopada 2014 r.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. referendarz sądowy ustanowił skarżącemu radcę prawnego i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, a następnie wskutek złożonego sprzeciwu tak samo orzekł Sąd w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2014 r. Skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie z dnia 1 grudnia 2014 r.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. Sąd stwierdził prawomocność wyroku z dnia 22 września 2014 r. oraz zwrócił organowi – przy piśmie z dnia 8 stycznia 2015 r. – akta administracyjne niniejszej sprawy.
W piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w Katowicach poinformował o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu dla skarżącego w osobie radcy prawnego G. Z. W dniu 29 stycznia 2015 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że niezwłocznie po wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu skontaktował się ze skarżącym, który w dniu 23 stycznia 2015 r. przekazał mu "komplet posiadanych przez siebie akt, jak też ustnie przedstawił swoje stanowisko i oczekiwania (...)". W oparciu o informacje uzyskane od strony, jak też otrzymane dokumenty, pełnomocnik mógł przygotować skargę kasacyjną. Zdaniem pełnomocnika skarżącego niedochowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było niezawinione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).
Z powyższego wynika, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu liczy się od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że mimo iż art. 87 § 1 ppsa zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to uwzględnienia wymaga fakt, iż zgodnie z § 4 art. 87 wskazanej wyżej ustawy równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W konsekwencji uznaje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 ppsa, dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie.
Przyjęta w orzecznictwie koncepcja z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, publ. Lex nr 936163, z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II FZ 125/09, publ. Lex nr 564223; z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 426/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 612/12, publ. Lex nr 1225743).
W rozpatrywanej sprawie w dniu 12 stycznia 2015 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik zapoznał się z dokumentacją dotyczącą niniejszej sprawy – jak oświadczył – w dniu 23 stycznia 2015 r. Nie ma podstaw, by podważać to oświadczenie. Odnosząc zaś powyższe uwagi do niniejszej sprawy uznać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie, skoro wniosek ten został złożony jeszcze przed upływem 30 dni od powiadomienia radcy prawnego G. Z. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego. Równocześnie z wnioskiem została wniesiona skarga kasacyjna.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiskiem "przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak winy" (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219).
W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił, że niemożność terminowego złożenia skargi kasacyjnej zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez niego. Dowiedział się on bowiem o wyznaczeniu jego osoby do reprezentowania skarżącego już po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik nie miał więc realnej możliwości wniesienia skargi kasacyjnej w terminie i co oczywiste nie ponosi winy w uchybieniu temu terminowi. Czyni to wniosek uzasadnionym.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.