Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczona została radca prawny A. G. Pełnomocnik ten w dniu 22 lipca 2016 r. zapoznał się z aktami sprawy (zapisek urzędowy, k. 77), a następnie przedstawił swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 14 sierpnia 2015 r., wziął czynny udział w rozprawie i złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku wydanego na tej rozprawie wraz z uzasadnieniem. We wspomnianym piśmie z dnia 14 sierpnia 2015 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisem przejściowym zawartym w § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, wskazanych rozdziałach 3-4 rozporządzenia. W § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4, określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap postępowania został właśnie zakończony. Uprawnia to do przyznania związanego z tym wynagrodzenia.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, powinna być obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia, który uzależnia wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. Stosownie z kolei do § 6 pkt 7 rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy, czyli w postępowaniu sądowoadministracyjnym – przy wartości przedmiotu zaskarżenia powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynosi 7200 zł. Wartość ta w niniejszej sprawie zamyka się w tym właśnie przedziale. Brak przy tym podstaw do obniżenia wynagrodzenia w myśl art. 250 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; nie uzasadnia tego w szczególności postawa pełnomocnika, któremu w najmniejszym stopniu nie można zarzucić niedopełnienia obowiązków, nierzetelności czy niefachowości. Niepodobna zaś przyjąć, że uzasadnionym przypadkiem, wedle tego przepisu uprawniającym Sąd do takiego obniżenia, może być sama wysokość stawki minimalnej, wskazana przecież przez akt prawa powszechnie obowiązującego.
W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) należy podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (1656 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 15 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych orzeczono jak w sentencji.