Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i jednocześnie ustanowił dla niej radcę prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie radcy prawnego E. L. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 17 września 2014 r. pełnomocnik substytucyjny ww. radcy prawnego podtrzymał osobistą skargę B. B. i wniósł także o "przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej", oświadczając przy tym, że nie ma wiedzy co do formy działalności prowadzonej przez pełnomocnika głównego.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy.
W dniu 19 września 2014 r. do Sądu wpłynęły dwa pisma procesowe pełnomocnika substytucyjnego. W pierwszym z nich zwrócił się o sporządzenie i doręczenia odpisu wyroku na adres jego kancelarii. W drugim zaś wystąpił o doręczeniu mu "postanowienia w sprawie przyznania kosztów zastępstwa procesowego za udzielenie pomocy prawnej z urzędu".
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radce prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490; zwane dalej w skrócie "rozporządzeniem z 2002 r.".
Zgodnie z § 16 rozporządzenia z 2002 r., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08; LEX nr 493827, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08; LEX nr 527807, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 240/14, LEX nr 1440254 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11; LEX nr 1106755 oraz postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11; LEX nr 1215161).
Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia tej treści nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 49 P.p.s.a. Brak oświadczenia o treści wynikającej z § 16 rozporządzenia z 2002 r. wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08; LEX nr 493827 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11; LEX nr 1106755).
W przedmiotowej sprawie, zarówno pełnomocnik skarżącej, jak i wnioskujący pełnomocnik substytucyjny nie zamieścili we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (przywołanym tutaj in extenso) oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W świetle powyższych rozważań okoliczność ta przesądza o braku możliwości uwzględnienia wniosku pełnomocnika substytucyjnego o przyznanie na rzecz pełnomocnika głównego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 16 rozporządzenia z 2002 r. należało orzec jak w części dyspozytywnej.